HERRIALDEKO HITZAMENAren DEFENTSA
Metalgintzako hitzarmena defenda dezagun.
EUSKAL PRESOAK KALERA!
Euskal presoak lantokietara!.
PENTSIO PUBLIKO DUINAK
Euskal pentsio sistema publikoa orain. 1080 euro gutxieneko pentsioa.
LAN DUINA BIZI DUINA
Lan eta bizitza duinabermatuko digun hiri duin batean biziteko eskubideadugu.Langileok eskubide guztien jabe!.
LANGILEOK EUSKAL ERREPUBLIKA
Herriak du hitza eta erabakia.
29 jun 2014
26 jun 2014
Sozialismoaren aldeko borroka estrategia
By LAB INDAR 9:34
x EH Sozialista
Krisi kapitalistaren urte hauetan protagonista izaten ari diren elementu guztien artean nabarmenena klase arteko borrokaren gorakada izan da. Mobilizazio sozialak tamaina ikaragarria hartu du, eta aurrekari gertukoena 70eko hamarkadako frankismoaren aurkako borrokak dira. Kapital handiaren eta bere gobernuen erasoek oposizio zabala eduki dute aurrean, kaleetan.
Urte hauetan, langile mugimendua eta gazteria, murrizketek eta kontraerreformek kolpatu dituzten hainbat sektore, langabezia eta kaleratze masiboak jasan dituztenak, gai izan dira mobilizazio eta adierazpen bideak aurkitzeko. Eta hau guztia, hainbat agintari sindikalek borroka ezberdinei eta greba orokorrei jarraipena ez ematen temati segitzen duten arren eta itun soziala eta negoziazioa defendatzen dituzten arren.
Agintari sindikal hauek, gobernuak eta patronala "zentzudunak" bihurtu eta aurrera eramaten ari diren ofentsiba "hauen borondate aldaketarekin" geratu daitekeela planteatzen dute.
Azken urteetako greba orokor arrakastatsuek, LOMCEaren aurkako eta hezkuntza publikoa defendatzeko egindako ikasle greba bikainek, PAHren bitartez aurrera eramandako etxe kaleratzeen aurkako borrokak, lan gatazketan langileen greba mugagabeak eta borrokak... Mobilizazio eredugarri guzti hauek, batzuk aipatzearren, borrokatzea posible dela eta irabaz daitekeela erakutsi dute. Langile klasea bere tradizio onenak berreskuratzen ari da: asanblada demokratikoak, erresistentzia kutxak, elkartasuna lortzeko mobilizazioak zabaltzea, greba mugagabeak... Garaitu daiteke eskuina, bai noski, baina tinko borrokatzen bada, mobilizazioak elkartzen badira, greba orokorrei jarraipena ematen bazaie eta egoerak eskatzen duen mailan dagoen programa bat defendatzen bada.
Langile klasea da eraldaketa sozialaren motorra
PPren, EAJren eta UPNren gobernuak etengabe saiatu dira protesta soziala kriminalizatzen komunikabideen eta errepresio polizialaren bitartez edota askatasun eta eskubide demokratikoak erasotzen dituzten legeekin. Hala ere, errepresioak ezin du borroka geratu. Aitzitik, borroken erradikalizazioak eta geroz eta gehiago diren greba mugagabeek argi uzten dute, alde batetik, langileen hainbat sektorek beren eskubideak defendatzeko amaierara arte iristeko duten determinazioa eta, bestetik, patronalaren erasokortasunaren aurrean moketazko sindikalismoaren porrota. Zeinen ikasgai izugarria beren akademietako atril erosoetatik eta egunkarietako zutabeetatik langile klasea ez zela existitzen eta, noski, ez zela subjektu iraultzailea zioten horientzat!
Gorantz doan dinamika baten aurrean gaude, bere nahitaezko gorakada eta beherakadekin, baina garatzen jarraituko duena. Hori eragingo dute PPk, EAJk eta UPNk zerrendan dauzkaten murrizketa berriek, eta baita garaipenetatik nahiz porrotetatik ateratzen diren ikasgaiek ere.
Korronte orokorra aukera iraultzaile eta sozialista bat eskala handian garatzearen aldekoa da. Honen helburua eskuineko gobernuekin amaitzea baino askoz haratago doa. Ez da nahikoa bozkatzea eta eskuina gobernuetatik kentzea, hau beharrezkoa bada ere. Beharrezkoa da instituzioetan, baina batez ere kalean, modu tinko eta kontsekuente batez langileen interesak eta kapitalismoak zapaldurik daukan gehiengo sozialarenak defendatuko dituen proiektu politikoa defendatzea.
Agerian dago langile mugimenduan eta bere erakundeetan posizio politikoen espektro zabala dagoela. Posizio erreformistenetatik eta sozialdemokraziatik gertuen daudenetatik borrokarekin eta eraldaketa sozialarekin kontsekuenteenak diren sektoreetara arte. Gure ustez, beharrezkoa da sozialismo iraultzailearen ideiak defendatzea langile mugimenduan eta honekin batera beharrezkoa da langileen erakundeek sozialismoaren aldeko borroka antolatu eta kontzientea bultzatzea.
Helburu honetan, beharrezkoa da programa sozialistaren defentsan eta langile klasearen indarrean, borroka gaitasunean eta sormenean oinarrituko den estrategia. Funtsezkoa da sindikatuek eta ezkerreko alderdiek sitema kapitalista honen logika ez onartzea; sektore finantzariaren eta monopolio handien (banku, elektrizitate, garraio, telekomunikazio...) langileen kontrol demokratikopeko nazionalizazioa defendatzea; etxe kaleratze guztien aurka eta banka handiaren jabetza diren etxebizitza multzoaren desjabetzearen alde borrokatzea, horiek alokairu sozialean ezartzeko; hezkuntzaren kontraerreforma frankistaren (LOMCE) aurkako eta osasungintzaren pribatizazioaren aurkako mobilizazioaren buruan jartzea; greba orokorrei jarraipena ematea kaleratze masiboei aurre egiteko; 35 orduko lan astea defendatzea...
Beste mota bateko gizarte bat eraiki dezakegula seinalatu behar dugu, monopolio handi batzuen, milioidun eta bankarien gutxiengoaren diktaduratik askaturik egongo dena. Gizarte sozialista honen aldeko borroka ez da asmo oneko utopia bat, gizateriaren konkistak mantentzeko presazko behar bat baizik. Hori da langileek eta gazteek Euskal Herri aske eta sozialista bat lortzeko nahi dugun eta behar dugun bidea.
Arkaitz Aparicio, Euskal Herria Sozialista-ren izenean
LABek delegatuen batzarra egin du Hauteskunde Sindikalen kanpainari hasiera emateko
By LAB INDAR 9:21
Hauteskunde Sindikalen prozesuari anbizioz ekiteko delegatuen batzarra burutu du gaur LAB sindikatuak. Ekitaldia Bilboko Euskalduna Jauregian izan da eta LABeko 600 kide batu dira bertan.
Ekitaldian bi interbentzia izan dira. LABetik Ainhoa Etxaide idazkari nagusiak hartu du hitza eta Sorturen izenean Rufi Etxeberriak.
Hauteskunde sindikalen prozesua (epealdi trinkoa) abiatzear den honetan, ezinbestean, bizi dugun testuinguruari arreta ipini dio Etxaidek; egoera sozioekonomikoa, lan harremanak, eta Euskal Herrian irekia den estatusaren inguruko eztabaida izan ditu hizpide, besteak beste.

AINHOA ETXAIDEren interbentzioa
HAUTESKUNDE PROZESUAREN GARRANTZIA ETA BALIOA LABentzat
«Datorren ikasturtean buru belarri sartuko gara hauteskunde sindikalen epealdi trinkoan. Ez dute hauteskunde politikoen oihartzuna izango. Baina ez izan zalantzarik, hauteskunde hauetan gertatzen denari begira izango ditugu bai patronalean, baita gobernuetan ere. Ez dira bigarren mailako hauteskundeak.
Apustu sindikal batzuk indartuko dira, beste batzuk ahultzen diren bitartean. Aukera bat dira eztabaida sindikala suspertzeko lantokietan eta sindikalgintzaren inguruko eztabaida indartzeko kalean. Lehia nagusitu da eta batzuek kaltegarria dela esango dute. Ez gaude ados. Langile klaseak inoiz baino premiazkoagoa du egoera iraultzeko bokazioa duten proiektu eta sindikatu ereduen alde egitea, gobernuen eskutik ibili direnei bizkarra emanez.
Gure asmoa, lehenik eta behin, hauteskunde sindikalak Euskal Herriko agenda politiko eta sozialean kokatzea da. Ez delako berdina Herri eta klase bezala aurrez aurre ditugun erronkei mapa sindikal batekin edo bestearekin aurre egitea.
Nor indartu behar den guri galdetuz gero, erantzuna bistakoa da: izan landunak edo langabeak, lan produktiboan edo erreproduktiboan jardun, gure ustez LAB indartzea da euskal herriaren eta euskal langileriaren hauturik hoberena.
Zenbat eta ordezkari gehiago lortu LABek orduan eta aukera gehiago langileen eskubideak borrokatzeko. Zenbat eta LABeko militante gehiago lan munduan orduan eta aukera gehiago patronalaren gehiegikeriei aurre egiteko eta instituzioak beste politika publiko batzuk egin ditzaten borrokatzeko. Eta zalantzarik ez eduki, zenbat eta LAB gehiago, aldaketa politikoaren aldeko borroka gehiago euskal herriko sindikalgintzan.
Gure istoria laburrean hauteskundeak izan duten garrantzia ezaguna da. Langileak izan dira LABen proiektua enpresetan aurrera eraman dutenak eta Euskal Herriko mapa sindikalaren erdian jarri gaituztenak.
Hauetan ez dugu joera mantentzera mugatu nahi: sindikatuaren ibilbidean fase berria ireki nahi dugu. Euskal sindikalgintza eraberritu behar dela pentsatzen dugulako, eta horretarako LAB sendo bat behar dugu. Eredu eta estrategia sindikalaren inguruko gogoeta sakona egin behar dugu; langile bezala, herri bezala, eta sindikatu abertzale eta borrokalari bezala. Beharrezkoa dugu egoera berriei aurre egiteko eta gure borroka egoera berrietan egiteko. Sakoneko ariketa politikoa da eta hauteskunde hauetatik aterako den mapa erabakigarria izango da urrats hori behingoz emateko.
Gogoratuko duzuenez, 1995eko hauteskundeetan %15a lortu genuen, “sindicato mas representativo” izatea lortu genuen eta horrek mapa sindikala aldatu zuen. Sindikalgintza hiruren arteko kontua izatetik laukoa izatera pasa zen. Gaur arteko bidearekin gure posizioa eta papera indartu dugu, pisua eta erreferentzialtasuna lortu dugu. Eta bada garaia mapa berriro astintzeko.
Momentua da bi bloke eta lau sindikatuetako mapatik gehiengo sindikalaren mapara jauzia egiteko. Sindikalgintza abertzalea hegemonikoa egiteko garaiak dira eta hori da bultzatu nahi duguna: gehiengo sindikal zabal eta sendo bat. Eta LAB sendo, gehiengo horren parte izateko eta, zergatik ez, erabakigarriak izateko gehiengo horren osaketan eta bilakaeran.
Lo que está en juego es el mapa sindical con el que abordaremos los grandes retos que tenemos como Pueblo y como Clase. Y tenemos un gran reto tambien como movimiento sindical. El sindicalismo vasco se tiene que renovar, hay que abordar el debate de modelo sindical si queremos ser capaces de enfrentarnos a los nuevos retos que ya estamos viendo; y si queremos seguir luchando por nuestras reivindicaciones en condiciones nuevas, mucho mas adversas y complicadas para la clase trabajadora.
Mayoría sindical vasca si o no; con qué fuerza; con qué estrategia. Construimos una gran alianza sindical, social y política entre los sindicatos vascos o seguimos a lo que estamos cada uno. Son incognitas que están por resolver y se deben resolver los próximos años. Las elecciones serán determinantes en estos debates, sabemos que es así y así las queremos abordar.
El Primero de Mayo fijamos posición: hay que dar un nuevo impulso al camino emprendido en el 2008. Para eso necesitamos acuerdos sociales amplios y alianzas sindicales solidas. La posicion de LAB es clara y es sincera. El llamamiento a los y las trabajadores es tambien muy claro: ¡la garantía para avanzar en esa direccion es LAB!
Sobra decir que vivimos en época de grandes cambios. En un cambio de epoca podemos decir ya. La estamos abordando desde una posición básica: disputar el poder. Nuestro futuro se está determando ahora y la clave es quién decide. Quién decide, cómo lo hace y dónde lo hace. Esa es la principal batalla y el mapa sindical determina. No es lo mismo un mapa que otro para enfrentarse a lo que pasa.
Vosotros y vosotras lo sabéis mejor que nadie, en las empresas es la clave. Hay más lucha, hay más defensa del empleo donde mayor es la presencia de LAB. Somos el sindicato que más se moviliza. Y los que más movilizamos.
Esto es algo que no solemos reivindicar; y sinceramente, creo que hacemos bien porque no es nuestro estilo decir que somos los mejores. Eso no es una oferta. No sé si lo somos, pero sé que no aspiramos a ello. Aspiramos a cambiar Euskal Herria, luchamos para transformar la situacion de la clase trabajadora en Euskal Herria y para ayudar a cambiarla tambien en el resto de Pueblos. Y eso no se se hace desde la prepotencia. Eso se hace con mucha militancia y mucha acción sindical. ¡Eso sí es una oferta sindical! Esa es nuestra oferta.
No es casualidad que sea LAB el que más crece desde la imposición de la reforma laboral. Hace un año estábamos negociando un acuerdo interprofesional para dar cobertura a los convenios y proteger nuestro derecho a la negociación colectiva. Un acuerdo que no le daba la vuelta a la reforma pero limitaba sus efectos y era un buen punto de partida para construir una alternativa real. El acuerdo no se firmó porque Confebask le dijo que no al Lehendakari; pero nosotros y nosotras no tenemos ninguna duda: ha sido la vez que más cerca hemos estado de una acuerdo que condicionaba y ponía trabas reales a las pretensiones patronales.
Deslegitimamos la posición de la patronal y metimos la negociacion colectiva en la agenda política e institucional. Llevamos la confrontacion hasta el ámbito institucional, movimos posiciones, sumamos fuerzas en nuestra propuesta, elevamos la presión y forzamos una negociacion. Eso es LAB. Esa es nuestra mejor campaña. Lo hicimos para un acuerdo interprofesional, lo hacemos para defender convenios tanto de empresa como de sector.
Un sindicato con propuesta. Así queremos abordar estas elecciones porque es nuestra mejor carta de presentación. Una carta que se corresponde con nuestra práctica sindical diaria, una carta avalada por todo un recorrido. Ninguna protesta sin propuesta. Rafa no se cansaba de repetirnos este lema y lo haría hoy si estuviera donde tenía que estar, aquí entre nosotros y nosotras.
LABen ESKAINTZAIkusten duzue, hauteskundeetan gure lerro eta jarrera sindikalak berrestuz aurkezten gara. Hobetzeko konpromisoarekin, gure estrategia sindikalean sakontzeko asmoarekin; baina ikuspegian asmatzen dugula pentsatuz. Gure ustez egoerak eskatzen du gertatzen ari dena gogor salatzea. Zorrotzak izan behar gara langileen egoera eta atzean dauden arrazoiak aztertzen ditugunean.
Guztiz kritikoak izan behar gara eta indarrak bildu behar ditugu jarrera kritikoan. Jendea atera behar dugu botere ekonomikoaren logikatik, geroz eta jende gehiago izan behar gara arazoa ez dela ekonomikoa pentsatzen dugunak, arazoa guztiz politikoa dela ulertzen dugunak eta beraz konponbidea daukala aldarrikatzen dugunak.
Kritikatu, salatu eta alternatiba dagoela aldarrikatu. Lantokietan eta lantokietatik kanpo. Herrian, eragile sozialekin, eta langileengana zuzenean joz. Eskuz esku.
Indarrak bildu behar ditugu gure irakurketaren inguruan, eta INDAR HORIEK ALTERNATIBAREN ERAIKUNTZARA BIDERATU BEHAR DITUGU.
Eta alternatiba badago, gure ustez, bat eta bakarra da: EUSKAL HERRIA ERAIKITZEA, LIBRE ETA DEMOKRATIKOKI, HERRIA OSATZEN DUGUN LANGILEEN INTERESEN GAINEAN. Eta gehiago, badago ere alternatiba hori eraikitzera eramago gaituen prozesua martxan. Hori ere aldarrikatu nahi dugu LABetik.
Hau da eta izan behar du LABen ikurri hauteskunde sindikaletan, langileak gure sindikatura batu nahi ditugu. Indarrak LABen bildu nahi ditugu. Baina LAB tresna dela pentsatuz beti eta indar horiek alternatibaren mesedetan kokatzeko asmoarekin. Batzen ditugun indarrak alternatibaren zerbitzura jartzea da gure konpromisoa. LABen indarrak bildu bai, LABentzat? Ez, EUSKAL HERRIAK BEHAR DITUEN ALDAKETA POLITIKO ETA SOZIALAK EKARRIKO DITUEN PROZESUARENTZAT NAHI DITUGU GUK INDAR HORIEK.
LAB BOZKATU ALDAKETA POLITIKO ETA SOZIALAREN PROZESUA INDARTZEKO
Hauteskundeetan buru belarri gaudela sartuko gara kurtso berrian, baina begietako bat egoera politikoan dugula egingo dugu sarrera. Egoera oso mugitua dagoela bukatzen dugu kurtsoa eta hitzordu garrantzitsuekin hasiko dugu: estatus politiko berriaren eztabaida EAEn, ziklo politikoa berri bat irekitzeko atarian Nafarroan, instituzionalizazioaren eztabaida pil-pilean Ipar Euskal Herrian. Galdeketa Catalunyan, erreferenduma Eskozian.
Aldaketaren eztabaida mahai gainean dago. Aldaketa emango da. Eta posizio guztiak mugitzen ari dira. Espainiarrek erregea aldatu dute, zertarako? Iraultza demokratiko bat burutzeko ez behintzat. Euskal Herrian edo Catalunyan burutzen ari garen prozesuak geldiarazteko, bai, ez gara oso urrun ibiliko horrela pentsatuz gero.
Iraultza demokratikoa hemen egin behar dugu, gure kabuz, gure bidea hartuz. Giltza: gure erabakiak hartzeko eskubidea, hitza herriari ematea. Hitza hartzea eta gu izatea.
Eta baldintzak inoiz ez bezalakoak dira: gehiengo zabala EAEko Parlamentuan, aldaketak eskatzen dituen gehiengo mobilizatu bat Nafarroan, gehiengo politiko eta sozial bat instituzio propioa eta ahalmen politikoak exigitzen dituenak Ipar Euskal Herrian, sindikalgintza abertzalearen nagusitasuna lan munduan eta akordio sozial zabala eragileekin....
Mobilizazio soziala behar beharrezkoa da, noski baietz. Baina ez ditzagun gure erantzukizunak mobilizazio sozialean hurtu. Baldintza hauekin erabakitzeko eskubidearen borroka irabaztea euskal eragile politiko eta sindikalen eskutan dago. Mobilizazio soziala bai, noski. Eragileon konpromiso politikoak ere bai!
Erronka handiak ditugu esku artean. Anbizioz heldu behar diogu hauteskunde sindikalen prozesuari. Proposamenak ditugu, iniziatibak ez zaizkigu falta. Badugu programa oso bat, lantokiz lantoki ezagutarazi eta konpartitu beharrekoa. Eta sindikatu batentzat garrantzitsuena dena ere badugu: gure militantzia. Jarrai dezagun lanean, gora LAB!! »
Hauteskunde sindikalen prozesua (epealdi trinkoa) abiatzear den honetan, ezinbestean, bizi dugun testuinguruari arreta ipini dio Etxaidek; egoera sozioekonomikoa, lan harremanak, eta Euskal Herrian irekia den estatusaren inguruko eztabaida izan ditu hizpide, besteak beste.
AINHOA ETXAIDEren interbentzioa
HAUTESKUNDE PROZESUAREN GARRANTZIA ETA BALIOA LABentzat
«Datorren ikasturtean buru belarri sartuko gara hauteskunde sindikalen epealdi trinkoan. Ez dute hauteskunde politikoen oihartzuna izango. Baina ez izan zalantzarik, hauteskunde hauetan gertatzen denari begira izango ditugu bai patronalean, baita gobernuetan ere. Ez dira bigarren mailako hauteskundeak.
Apustu sindikal batzuk indartuko dira, beste batzuk ahultzen diren bitartean. Aukera bat dira eztabaida sindikala suspertzeko lantokietan eta sindikalgintzaren inguruko eztabaida indartzeko kalean. Lehia nagusitu da eta batzuek kaltegarria dela esango dute. Ez gaude ados. Langile klaseak inoiz baino premiazkoagoa du egoera iraultzeko bokazioa duten proiektu eta sindikatu ereduen alde egitea, gobernuen eskutik ibili direnei bizkarra emanez.
Gure asmoa, lehenik eta behin, hauteskunde sindikalak Euskal Herriko agenda politiko eta sozialean kokatzea da. Ez delako berdina Herri eta klase bezala aurrez aurre ditugun erronkei mapa sindikal batekin edo bestearekin aurre egitea.
Nor indartu behar den guri galdetuz gero, erantzuna bistakoa da: izan landunak edo langabeak, lan produktiboan edo erreproduktiboan jardun, gure ustez LAB indartzea da euskal herriaren eta euskal langileriaren hauturik hoberena.
Zenbat eta ordezkari gehiago lortu LABek orduan eta aukera gehiago langileen eskubideak borrokatzeko. Zenbat eta LABeko militante gehiago lan munduan orduan eta aukera gehiago patronalaren gehiegikeriei aurre egiteko eta instituzioak beste politika publiko batzuk egin ditzaten borrokatzeko. Eta zalantzarik ez eduki, zenbat eta LAB gehiago, aldaketa politikoaren aldeko borroka gehiago euskal herriko sindikalgintzan.
Gure istoria laburrean hauteskundeak izan duten garrantzia ezaguna da. Langileak izan dira LABen proiektua enpresetan aurrera eraman dutenak eta Euskal Herriko mapa sindikalaren erdian jarri gaituztenak.
Hauetan ez dugu joera mantentzera mugatu nahi: sindikatuaren ibilbidean fase berria ireki nahi dugu. Euskal sindikalgintza eraberritu behar dela pentsatzen dugulako, eta horretarako LAB sendo bat behar dugu. Eredu eta estrategia sindikalaren inguruko gogoeta sakona egin behar dugu; langile bezala, herri bezala, eta sindikatu abertzale eta borrokalari bezala. Beharrezkoa dugu egoera berriei aurre egiteko eta gure borroka egoera berrietan egiteko. Sakoneko ariketa politikoa da eta hauteskunde hauetatik aterako den mapa erabakigarria izango da urrats hori behingoz emateko.
Gogoratuko duzuenez, 1995eko hauteskundeetan %15a lortu genuen, “sindicato mas representativo” izatea lortu genuen eta horrek mapa sindikala aldatu zuen. Sindikalgintza hiruren arteko kontua izatetik laukoa izatera pasa zen. Gaur arteko bidearekin gure posizioa eta papera indartu dugu, pisua eta erreferentzialtasuna lortu dugu. Eta bada garaia mapa berriro astintzeko.
Momentua da bi bloke eta lau sindikatuetako mapatik gehiengo sindikalaren mapara jauzia egiteko. Sindikalgintza abertzalea hegemonikoa egiteko garaiak dira eta hori da bultzatu nahi duguna: gehiengo sindikal zabal eta sendo bat. Eta LAB sendo, gehiengo horren parte izateko eta, zergatik ez, erabakigarriak izateko gehiengo horren osaketan eta bilakaeran.
Lo que está en juego es el mapa sindical con el que abordaremos los grandes retos que tenemos como Pueblo y como Clase. Y tenemos un gran reto tambien como movimiento sindical. El sindicalismo vasco se tiene que renovar, hay que abordar el debate de modelo sindical si queremos ser capaces de enfrentarnos a los nuevos retos que ya estamos viendo; y si queremos seguir luchando por nuestras reivindicaciones en condiciones nuevas, mucho mas adversas y complicadas para la clase trabajadora.
Mayoría sindical vasca si o no; con qué fuerza; con qué estrategia. Construimos una gran alianza sindical, social y política entre los sindicatos vascos o seguimos a lo que estamos cada uno. Son incognitas que están por resolver y se deben resolver los próximos años. Las elecciones serán determinantes en estos debates, sabemos que es así y así las queremos abordar.
El Primero de Mayo fijamos posición: hay que dar un nuevo impulso al camino emprendido en el 2008. Para eso necesitamos acuerdos sociales amplios y alianzas sindicales solidas. La posicion de LAB es clara y es sincera. El llamamiento a los y las trabajadores es tambien muy claro: ¡la garantía para avanzar en esa direccion es LAB!
Sobra decir que vivimos en época de grandes cambios. En un cambio de epoca podemos decir ya. La estamos abordando desde una posición básica: disputar el poder. Nuestro futuro se está determando ahora y la clave es quién decide. Quién decide, cómo lo hace y dónde lo hace. Esa es la principal batalla y el mapa sindical determina. No es lo mismo un mapa que otro para enfrentarse a lo que pasa.
Vosotros y vosotras lo sabéis mejor que nadie, en las empresas es la clave. Hay más lucha, hay más defensa del empleo donde mayor es la presencia de LAB. Somos el sindicato que más se moviliza. Y los que más movilizamos.
Esto es algo que no solemos reivindicar; y sinceramente, creo que hacemos bien porque no es nuestro estilo decir que somos los mejores. Eso no es una oferta. No sé si lo somos, pero sé que no aspiramos a ello. Aspiramos a cambiar Euskal Herria, luchamos para transformar la situacion de la clase trabajadora en Euskal Herria y para ayudar a cambiarla tambien en el resto de Pueblos. Y eso no se se hace desde la prepotencia. Eso se hace con mucha militancia y mucha acción sindical. ¡Eso sí es una oferta sindical! Esa es nuestra oferta.
No es casualidad que sea LAB el que más crece desde la imposición de la reforma laboral. Hace un año estábamos negociando un acuerdo interprofesional para dar cobertura a los convenios y proteger nuestro derecho a la negociación colectiva. Un acuerdo que no le daba la vuelta a la reforma pero limitaba sus efectos y era un buen punto de partida para construir una alternativa real. El acuerdo no se firmó porque Confebask le dijo que no al Lehendakari; pero nosotros y nosotras no tenemos ninguna duda: ha sido la vez que más cerca hemos estado de una acuerdo que condicionaba y ponía trabas reales a las pretensiones patronales.
Deslegitimamos la posición de la patronal y metimos la negociacion colectiva en la agenda política e institucional. Llevamos la confrontacion hasta el ámbito institucional, movimos posiciones, sumamos fuerzas en nuestra propuesta, elevamos la presión y forzamos una negociacion. Eso es LAB. Esa es nuestra mejor campaña. Lo hicimos para un acuerdo interprofesional, lo hacemos para defender convenios tanto de empresa como de sector.
Un sindicato con propuesta. Así queremos abordar estas elecciones porque es nuestra mejor carta de presentación. Una carta que se corresponde con nuestra práctica sindical diaria, una carta avalada por todo un recorrido. Ninguna protesta sin propuesta. Rafa no se cansaba de repetirnos este lema y lo haría hoy si estuviera donde tenía que estar, aquí entre nosotros y nosotras.
LABen ESKAINTZAIkusten duzue, hauteskundeetan gure lerro eta jarrera sindikalak berrestuz aurkezten gara. Hobetzeko konpromisoarekin, gure estrategia sindikalean sakontzeko asmoarekin; baina ikuspegian asmatzen dugula pentsatuz. Gure ustez egoerak eskatzen du gertatzen ari dena gogor salatzea. Zorrotzak izan behar gara langileen egoera eta atzean dauden arrazoiak aztertzen ditugunean.
Guztiz kritikoak izan behar gara eta indarrak bildu behar ditugu jarrera kritikoan. Jendea atera behar dugu botere ekonomikoaren logikatik, geroz eta jende gehiago izan behar gara arazoa ez dela ekonomikoa pentsatzen dugunak, arazoa guztiz politikoa dela ulertzen dugunak eta beraz konponbidea daukala aldarrikatzen dugunak.
Kritikatu, salatu eta alternatiba dagoela aldarrikatu. Lantokietan eta lantokietatik kanpo. Herrian, eragile sozialekin, eta langileengana zuzenean joz. Eskuz esku.
Indarrak bildu behar ditugu gure irakurketaren inguruan, eta INDAR HORIEK ALTERNATIBAREN ERAIKUNTZARA BIDERATU BEHAR DITUGU.
Eta alternatiba badago, gure ustez, bat eta bakarra da: EUSKAL HERRIA ERAIKITZEA, LIBRE ETA DEMOKRATIKOKI, HERRIA OSATZEN DUGUN LANGILEEN INTERESEN GAINEAN. Eta gehiago, badago ere alternatiba hori eraikitzera eramago gaituen prozesua martxan. Hori ere aldarrikatu nahi dugu LABetik.
Hau da eta izan behar du LABen ikurri hauteskunde sindikaletan, langileak gure sindikatura batu nahi ditugu. Indarrak LABen bildu nahi ditugu. Baina LAB tresna dela pentsatuz beti eta indar horiek alternatibaren mesedetan kokatzeko asmoarekin. Batzen ditugun indarrak alternatibaren zerbitzura jartzea da gure konpromisoa. LABen indarrak bildu bai, LABentzat? Ez, EUSKAL HERRIAK BEHAR DITUEN ALDAKETA POLITIKO ETA SOZIALAK EKARRIKO DITUEN PROZESUARENTZAT NAHI DITUGU GUK INDAR HORIEK.
LAB BOZKATU ALDAKETA POLITIKO ETA SOZIALAREN PROZESUA INDARTZEKO
Hauteskundeetan buru belarri gaudela sartuko gara kurtso berrian, baina begietako bat egoera politikoan dugula egingo dugu sarrera. Egoera oso mugitua dagoela bukatzen dugu kurtsoa eta hitzordu garrantzitsuekin hasiko dugu: estatus politiko berriaren eztabaida EAEn, ziklo politikoa berri bat irekitzeko atarian Nafarroan, instituzionalizazioaren eztabaida pil-pilean Ipar Euskal Herrian. Galdeketa Catalunyan, erreferenduma Eskozian.
Aldaketaren eztabaida mahai gainean dago. Aldaketa emango da. Eta posizio guztiak mugitzen ari dira. Espainiarrek erregea aldatu dute, zertarako? Iraultza demokratiko bat burutzeko ez behintzat. Euskal Herrian edo Catalunyan burutzen ari garen prozesuak geldiarazteko, bai, ez gara oso urrun ibiliko horrela pentsatuz gero.
Iraultza demokratikoa hemen egin behar dugu, gure kabuz, gure bidea hartuz. Giltza: gure erabakiak hartzeko eskubidea, hitza herriari ematea. Hitza hartzea eta gu izatea.
Eta baldintzak inoiz ez bezalakoak dira: gehiengo zabala EAEko Parlamentuan, aldaketak eskatzen dituen gehiengo mobilizatu bat Nafarroan, gehiengo politiko eta sozial bat instituzio propioa eta ahalmen politikoak exigitzen dituenak Ipar Euskal Herrian, sindikalgintza abertzalearen nagusitasuna lan munduan eta akordio sozial zabala eragileekin....
Mobilizazio soziala behar beharrezkoa da, noski baietz. Baina ez ditzagun gure erantzukizunak mobilizazio sozialean hurtu. Baldintza hauekin erabakitzeko eskubidearen borroka irabaztea euskal eragile politiko eta sindikalen eskutan dago. Mobilizazio soziala bai, noski. Eragileon konpromiso politikoak ere bai!
Erronka handiak ditugu esku artean. Anbizioz heldu behar diogu hauteskunde sindikalen prozesuari. Proposamenak ditugu, iniziatibak ez zaizkigu falta. Badugu programa oso bat, lantokiz lantoki ezagutarazi eta konpartitu beharrekoa. Eta sindikatu batentzat garrantzitsuena dena ere badugu: gure militantzia. Jarrai dezagun lanean, gora LAB!! »
16 jun 2014
Marx ha vuelto
By LAB INDAR 1:13
El pasado 1 de mayo tuvo lugar el lanzamiento de “Marx ha vuelto”, una miniserie de ficción en cuatro capítulos, basada en el Manifiesto Comunista.
Entre el amplio grupo de trabajo implicado en esta realización,
elegimos el día emblemático de la lucha de los trabajadores a nivel
mundial para el lanzamiento, una gran fecha
para hablar de Karl Marx. Tras la publicación online, el video saltó a
distintos sitios de la izquierda, blogs político-culturales y
especialmente miles de usuarios de Facebook (que crecen hora a hora) y
comparten el video. El primer capítulo suma miles de seguidores por las
redes sociales. Con subtítulos en inglés y francés (y próximamente en
otros idiomas), los comentarios y felicitaciones llegan desde distintos
lugares del mundo. Aunque sea una historia con “mucho de Argentina”,
Marx la hace automáticamente internacional, no podía ser de otra manera.
Kutxabanken pribatizazioaren aurkako giza-katea egin dute eragile sozial eta sindikalek Bilbon
By LAB INDAR 0:53
Finantza sistema publiko baten alde eta Kutxabanken pribatizazioaren aurkako manifestua sinatzen duten erakundeen irakurketa
Gaur gaurkoz BBK eta Vitaleko batzarrak ez daude oraindik deituak, baina ditugun informazio kontrastatuen arabera, esan dezakegu Kutxak Fundazio Bankario bilakatzeko hartu nahi den erabakia Kutxabankek etorkizuna argitu gabe hartu nahi dela. Gure iritziz hori oso larria da, finantza erakundearen pribatizazioarekin amaitzen den nobelaren kapitulu berri bat osatzea baitakar.
EAJk borondatea azaldu digu gutxienez BBK hilabete honetan, ekainean, Fundazio Bankario bihur dadin. Eta onartu zaigu ere, ez dagoela inolako legezko obligaziorik hilabete honetan egin behar izateko, beraz, horrekin ondorioztatu dezakegu “egintza burutu” politikan aurrera egin nahi dela.
Sortutako eztabaida soziala galarazi nahi duen erabakia da eta pribatizazioaren aurkako mobilizazioak geldiaraztea ere badu helburu.
Finantza sistema publiko baten alde eta Kutxabanken pribatizazioaren aurkako manifestua sinatzen dugun erakundeek dei egiten dugu ekainaren 11n goizeko 10.30etan Bilboko Albia lorategietan, Sabin Etxearen aurrean hasi, eta Gran Vian, Kutxabankek aurrean amaituko den giza-katean parte hartzera.
Amaitzeko, datorren ekainaren 21ean, Bilboko kaleetan egingo den manifestazio nazionalean parte hartzeak duen garrantzia gogoratu nahi dugu. Ziur gaude borroka hau irabazi daitekeela eta guztion babesarekin lortuko dugula.
Gaur gaurkoz BBK eta Vitaleko batzarrak ez daude oraindik deituak, baina ditugun informazio kontrastatuen arabera, esan dezakegu Kutxak Fundazio Bankario bilakatzeko hartu nahi den erabakia Kutxabankek etorkizuna argitu gabe hartu nahi dela. Gure iritziz hori oso larria da, finantza erakundearen pribatizazioarekin amaitzen den nobelaren kapitulu berri bat osatzea baitakar.
EAJk borondatea azaldu digu gutxienez BBK hilabete honetan, ekainean, Fundazio Bankario bihur dadin. Eta onartu zaigu ere, ez dagoela inolako legezko obligaziorik hilabete honetan egin behar izateko, beraz, horrekin ondorioztatu dezakegu “egintza burutu” politikan aurrera egin nahi dela.
Sortutako eztabaida soziala galarazi nahi duen erabakia da eta pribatizazioaren aurkako mobilizazioak geldiaraztea ere badu helburu.
Finantza sistema publiko baten alde eta Kutxabanken pribatizazioaren aurkako manifestua sinatzen dugun erakundeek dei egiten dugu ekainaren 11n goizeko 10.30etan Bilboko Albia lorategietan, Sabin Etxearen aurrean hasi, eta Gran Vian, Kutxabankek aurrean amaituko den giza-katean parte hartzera.
Amaitzeko, datorren ekainaren 21ean, Bilboko kaleetan egingo den manifestazio nazionalean parte hartzeak duen garrantzia gogoratu nahi dugu. Ziur gaude borroka hau irabazi daitekeela eta guztion babesarekin lortuko dugula.
"Guk LABekin bat" egitea euskal langileok behar dugun alternatibaren eraikuntzan aurrera urratsa ematea da
By LAB INDAR 0:46
AInhoa Etxaide idazkari nagusiak, Sonia Gonzalez komunikazio idazkarak eta Gorka Berasategi hausteskunde sindikaletako arduradunak LABek atarian diren hauteskunde sindikaletan lehiatzeko sindikatuak prestatutako kanpaina aurkeztu dute gaur medioen aurrean.
"Guk LABekin bat" lelopean sindikatua enplegua eta gazlite guztion eskubideak defendatzeko, pobrezia eta langabeziaren aurka egiteko eta Euskal Herrira aldaketa politiko eta soziala ekartzeko alternatiba bezala aurkeztu da.
Kanpainari hasiera emateko eta hauteskunde sindikaletarako motorrak berotzeko, datorren ekainaren 19an LABeko delegatuak Euskaldunan izango den ekitaldi batera daude deituak.
HAUTESKUNDE SINDIKALEN GARRANTZIA
Ainhoa Etxaidek hauteskundeen epealdi trinkora LAB indartsu iristen dela adierazi du, eta momentu honetan eztabaida sindikala markatzen duena LAB dela gaineratu du. Eman diren aldaketa kuantitatiboen aurrean agenda propioa eta konfrontazioan oinarritutako eredu sindikala indartzen ari dela esan du Etxaidek, eta egun lehian diren bi estrategia sindikalak ELA eta LABen artekoa direla gehitu du.
LABek helburu bezala hauteskunde hauetan bigarren indarra izatera pasatzea bilatzen du, modu honetan ELA eta LABen arteko aliantzaren bidez Euskal Herria haintzat hartzen duen eta eredu berri bat eraikitzeko bide propioa egin nahi duen sindikalgintzari hegemonia emanez.
Lan honetan LAB eredu sozial berria eraikitzeko prozesu soberanista bultzatuko den sindikatu independentista bezala aurkezten da. Alternatiben inguruan akordio sozial eta politikoak eraikitzeko prest dagoena eta eskaintzak egiteko gaitasuna eta akordioetara iristeko prestutasuna duena. Modu berean, Etxaidek LAB, gaurdaino bezala, patronalaren asmoei aurre egiteko eta politikak aldatzera behartzeko borrokan izango dela esan du.
LABen lehentasuna langileon egoera hobetzea izango dela adierazi dute LABeko kideek eta helburutzat Euskal Herria eta euskal langileok behar dugun alternatibaren eraikuntzan aurrera urratsa ematea. Gatazka konpontzea, ukazioa eta zatiketa gainditzea, eta alternatiba eraikitzeko eskubidea eskutan langileon Euskal Herria eraikitzea.
Langileei hauteskunde hauei begira proposamen bat luzatu die LABek: borroka honetan inplikatzea eta konpromisoak hartzea LABen alde eginez eta LABen antolatuta borrokatzeko urratsa ematen dutenei babesa ematea.
Negoziazio kolektiboaren defentsan ADEGIren egoitza okupatu du LABek
By LAB INDAR 0:44
Gaur goizean, LABeko 30 kide inguru
ADEGI patronalaren Donostiako egoitzan sartu dira negoziazio kolektiboa
bloketu eta bahitzeko duten erabakia salatzera. LABek ekimen honekin
sektoreko hitzarmenak negoziatu bitartean borrokan jarraituko duela eta
bere posiziotik ez dela mugituko adierazi nahi izan du. ADEGIren deiari
jarraituz Ertzantza bertan zeudenak desalojatzera hurbildu da, banan
banan atera dituztelarik bertatik.
ARGAZKIAK




14.06.10
LAB ocupa la sede de ADEGI en defensa de la negociación colectiva y para denunciar la actitud de la patronal
LABek elkarretatzea burutu du SEAren aurrean Metalgintzako Hitzarmen blindatuaren alde
FVEM Bizkaiko metalgintzako patronalak aurkeztutako proposamena ezagutu ostean, LABen balorazioa
14.06.09
Gipuzkoako metalgintzako bileraren LABen balorazioa
LABen irakurketa
Gaur goizean LABeko kide batzuk Adegiren egoitzara sartu dira eta protesta egin dute bertan, ondorengo mezu hau helarazteko:
LAB Adegira joan da beste behin ere negoziazio kolektiboa blokeatu eta bahitzeko duten erabakia salatzera. Atzo Gipuzkoako metalgintzako mahaian izan zuen jarrera, mahai guztietan errepikatzen ari dena, onartezina da. Langileek negoziazio kolektiborako duten eskubidea ez da eztabaida juridikoa, borondate politiko kontua da eta atzo berriro ere os argi erakutsi zuten ez dutela negoziatzeko inolako borondate eta asmorik.
Gaurkoan Adegiren egoitza barrura sartu gara, irudikatzeko borrokan jarraituko dugula sektoreko hitzarmenak negoziatu bitartean.
Adegik berriro ere elkarrizketa eta akordioaren bideari uko egin eta Ertzantza deitu du eta barruan zeuden LABeko kideak Ertzantzak atera ditu banan banan. Beste behin ere ez dute inolako asmorik erakutsi egoerari irtenbide bat bilatzeko.
CONFEBASKek ordezkatzen duen patronalak, eta konkretuki Adegik, gero eta zilegitasun sozial gutxiago dute. Ez dute enpresarien gehiengoa ordezkatzen, ez dituzte enpresa txiki eta ertainez osatua dagoen ekonomia errealaren interesak babesten. Eta inoiz neurtua izan ez den baina negoziazio mahaietan gehiengoa ematen dien ordezkaritzaz baliatzen dira hitzarmenak blokeatzeko.
Enpresaz enpresa patronalaren estrategia pitzatzen ari gara LABetik. Enpresako akordioak lortzen ari gara eta hori positiboki baloratzen badugu ere, LAB moduan oso argi dugu bertako langile guztiek negoziazio kolektiborako eskubidea bermatua izan dezaten, sektoreko hitzarmenen alde borrokatzen jarraitu behar dugula enpresatan eta kalean.
Negoziazio kolektiboaren blokeoa ez da arazo laboral soila, arazo politikoa da eta horregatik eskatu dugu Eusko Jaurlaritzaren inplikazioa guzti honetan. CONFEBASK–ADEGIren blokeo jarrera ez litzateke posible izango, hauengandik babes politikoa jasoko ez balute.
Bada garaia behingoz, Jaurlaritzak hitzarmenak desblokeoatzeko iniziatiba politikoa har dezan, arazoari behingoz aurre egin diezaion eta mantentzen duen ekidistantzia hori apurtu dezan, erantzunkizunak dauden lekuan kokatuz, CONFEBASKen alegia.
Gaur goizean LABeko kide batzuk Adegiren egoitzara sartu dira eta protesta egin dute bertan, ondorengo mezu hau helarazteko:
LAB Adegira joan da beste behin ere negoziazio kolektiboa blokeatu eta bahitzeko duten erabakia salatzera. Atzo Gipuzkoako metalgintzako mahaian izan zuen jarrera, mahai guztietan errepikatzen ari dena, onartezina da. Langileek negoziazio kolektiborako duten eskubidea ez da eztabaida juridikoa, borondate politiko kontua da eta atzo berriro ere os argi erakutsi zuten ez dutela negoziatzeko inolako borondate eta asmorik.
Gaurkoan Adegiren egoitza barrura sartu gara, irudikatzeko borrokan jarraituko dugula sektoreko hitzarmenak negoziatu bitartean.
Adegik berriro ere elkarrizketa eta akordioaren bideari uko egin eta Ertzantza deitu du eta barruan zeuden LABeko kideak Ertzantzak atera ditu banan banan. Beste behin ere ez dute inolako asmorik erakutsi egoerari irtenbide bat bilatzeko.
CONFEBASKek ordezkatzen duen patronalak, eta konkretuki Adegik, gero eta zilegitasun sozial gutxiago dute. Ez dute enpresarien gehiengoa ordezkatzen, ez dituzte enpresa txiki eta ertainez osatua dagoen ekonomia errealaren interesak babesten. Eta inoiz neurtua izan ez den baina negoziazio mahaietan gehiengoa ematen dien ordezkaritzaz baliatzen dira hitzarmenak blokeatzeko.
Enpresaz enpresa patronalaren estrategia pitzatzen ari gara LABetik. Enpresako akordioak lortzen ari gara eta hori positiboki baloratzen badugu ere, LAB moduan oso argi dugu bertako langile guztiek negoziazio kolektiborako eskubidea bermatua izan dezaten, sektoreko hitzarmenen alde borrokatzen jarraitu behar dugula enpresatan eta kalean.
Negoziazio kolektiboaren blokeoa ez da arazo laboral soila, arazo politikoa da eta horregatik eskatu dugu Eusko Jaurlaritzaren inplikazioa guzti honetan. CONFEBASK–ADEGIren blokeo jarrera ez litzateke posible izango, hauengandik babes politikoa jasoko ez balute.
Bada garaia behingoz, Jaurlaritzak hitzarmenak desblokeoatzeko iniziatiba politikoa har dezan, arazoari behingoz aurre egin diezaion eta mantentzen duen ekidistantzia hori apurtu dezan, erantzunkizunak dauden lekuan kokatuz, CONFEBASKen alegia.
ARGAZKIAK
14.06.10
LAB ocupa la sede de ADEGI en defensa de la negociación colectiva y para denunciar la actitud de la patronal
LABek elkarretatzea burutu du SEAren aurrean Metalgintzako Hitzarmen blindatuaren alde
FVEM Bizkaiko metalgintzako patronalak aurkeztutako proposamena ezagutu ostean, LABen balorazioa
14.06.09
Gipuzkoako metalgintzako bileraren LABen balorazioa
26 abr 2014
Maiatzaren Lehena
By LAB INDAR 3:55
MAIATZAREN LEHENA
Deialdiak
Krisitik ateratzeko erabakitzeko eskubidea aldarrikatuko du LABek Maiatzaren Lehenean (Aurkezpen prentsaurrekoa)
Krisitik ateratzeko erabakitzeko eskubidea aldarrikatuko du LABek Maiatzaren Lehenean (Ainhoaren interbentzioaren bideoa)
Kartela [PDF] Kartel Mutua [PDF]
Kuña Euskaraz
Kuña Elebidun
Debaldeako eta Buruntza Goierriko LABek Maiatzaren Lehenean kalera irtetearen garrantzia azpimarratu du
By LAB INDAR 3:52
Debaldeako eta Buruntza Goierriko LABek bizi dugun egoera larriaren aurrean eredu propio baten beharra dugula aldarrikatzeko Maiatzaren Lehenean kalera irten dadila eskatu dio langilegoari. Pairatzen ditugun politiken ondorioak Debaldeko eskualdean eta Goierri ez direla salbuespena ere salatu dute sindikatuko ordezkariek.
LANGILEOK ERABAKI
EUSKAL HERRIAK ERABAKI DEZANDebaldeako LABen irakurketa

Estatuetatik inposatzen ari diren agenda ultraneoliberalak ez dauka etenik. Eredu ekonomiko eta sozial basatia inposatzeko erabakia hartuta daukate eta, horretarako krisiaren gestio guztiz antidemokratikoa egiten ari dira. Krisia iruzur handi bat da: honen aitzakiarekin langilegoaren kontrako neurri guztiak justifikatzen dituzte. Lan harreman eredua deuseztatu nahi dute eta mende bat atzera eraman nahi gaituzte lan harremanei dagokionean.
Gasteiz eta Iruñeko gobernuek Madriletik datozen neurri guztiak zuzenean aplikatzen dituzte, elite ekonomiko txiki baten mesedetan. Nahiz ta publikoki erreformen kontrako adierazpenak egin, irabaziak pribatizatzen dituzte eta galerak jendarteratu, aberatsen eta txiroen arteko desberdintasun sozial eta ekonomikoak areagotuz.
Politika honen ondorioak, Euskal Herri osoan begibistan ditugu, eta gure eskualdea ez da salbuespena;
-Irakaskuntzan gero eta matrikulazio gehiago daude eta gero eta irakasle gutxiago kontratatzen dira. Ordezkapenak ez dira lehen egunetik betetzen eta gure seme-alaben gelak gero eta beteago daude.
-Osakidetzan ere murrizketen ondorioak erraz ikusi ditzakegu: Arrasateko ospital berriaren proiektua aurkeztu zutenean eskualdeko osasun zerbitzuetan hobekuntza nabarmenak izango genituela iragarri zuten, baina emaitza oso bestelakoa izan da; ez dute ematen lehen ematen ez zen zerbitzu gehigarririk eta dagoen langile kopurua lehen baino txikiagoa da.
-Industria mailan zer esanik ez. Enpresen itxierak(Fagor, Cegasa...), langileen kaleratzeak, soldaten jaitsierak...eta hau gutxi balitz herrialde mailako hitzarmenak desagertarazi nahi dituzte, milaka eta milaka langile patronalaren atzaparretan utziz eta lan harremanak erabat desarautuz.
-2008tik gaur eguneraino langabeziaren tasa bikoiztu egin da eskualdean.
Euskal Herriko langileok hemen bizi eta lan egiten badugu, bertan erabaki behar dugu: lan harremanak, eredu ekonomikoa, politika industrial eta sozialak... Gure bizitzetan eragiten duten erabaki guztietan parte hartzeko eskubidea daukagu, bai langile moduan, bai eta herri moduan ere.
Gaurko egoera larriari buelta emateko burujabetza ekonomikoa, soziala eta politikoa aldarrikatzen dugu, España markari eta gaurko poiltikei loturik ez jarraitzeko. Bestelako Euskal Herri bat ezinbestekoa eta posiblea da, inposaketen gainetik beste eredu berri bat eraikitzera goaz, Maiatzaren Lehenean danok Eibarrera!
EUSKAL HERRIAK ERABAKI DEZANDebaldeako LABen irakurketa
Estatuetatik inposatzen ari diren agenda ultraneoliberalak ez dauka etenik. Eredu ekonomiko eta sozial basatia inposatzeko erabakia hartuta daukate eta, horretarako krisiaren gestio guztiz antidemokratikoa egiten ari dira. Krisia iruzur handi bat da: honen aitzakiarekin langilegoaren kontrako neurri guztiak justifikatzen dituzte. Lan harreman eredua deuseztatu nahi dute eta mende bat atzera eraman nahi gaituzte lan harremanei dagokionean.
Gasteiz eta Iruñeko gobernuek Madriletik datozen neurri guztiak zuzenean aplikatzen dituzte, elite ekonomiko txiki baten mesedetan. Nahiz ta publikoki erreformen kontrako adierazpenak egin, irabaziak pribatizatzen dituzte eta galerak jendarteratu, aberatsen eta txiroen arteko desberdintasun sozial eta ekonomikoak areagotuz.
Politika honen ondorioak, Euskal Herri osoan begibistan ditugu, eta gure eskualdea ez da salbuespena;
-Irakaskuntzan gero eta matrikulazio gehiago daude eta gero eta irakasle gutxiago kontratatzen dira. Ordezkapenak ez dira lehen egunetik betetzen eta gure seme-alaben gelak gero eta beteago daude.
-Osakidetzan ere murrizketen ondorioak erraz ikusi ditzakegu: Arrasateko ospital berriaren proiektua aurkeztu zutenean eskualdeko osasun zerbitzuetan hobekuntza nabarmenak izango genituela iragarri zuten, baina emaitza oso bestelakoa izan da; ez dute ematen lehen ematen ez zen zerbitzu gehigarririk eta dagoen langile kopurua lehen baino txikiagoa da.
-Industria mailan zer esanik ez. Enpresen itxierak(Fagor, Cegasa...), langileen kaleratzeak, soldaten jaitsierak...eta hau gutxi balitz herrialde mailako hitzarmenak desagertarazi nahi dituzte, milaka eta milaka langile patronalaren atzaparretan utziz eta lan harremanak erabat desarautuz.
-2008tik gaur eguneraino langabeziaren tasa bikoiztu egin da eskualdean.
Euskal Herriko langileok hemen bizi eta lan egiten badugu, bertan erabaki behar dugu: lan harremanak, eredu ekonomikoa, politika industrial eta sozialak... Gure bizitzetan eragiten duten erabaki guztietan parte hartzeko eskubidea daukagu, bai langile moduan, bai eta herri moduan ere.
Gaurko egoera larriari buelta emateko burujabetza ekonomikoa, soziala eta politikoa aldarrikatzen dugu, España markari eta gaurko poiltikei loturik ez jarraitzeko. Bestelako Euskal Herri bat ezinbestekoa eta posiblea da, inposaketen gainetik beste eredu berri bat eraikitzera goaz, Maiatzaren Lehenean danok Eibarrera!
11 mar 2014
Martxan da Euskal Herriak bere bidea behar duela aldarrikatzeko ekimena
By LAB INDAR 9:48
Ermuan eta Arrasaten eman zaio hasiera gaur goizean pobrezia eta prekarietarearen kontra eta Euskal Herriak bere bidea egin behar duela aldarrikatzeko martxa. Euskal eragile sindikal eta sozialen ekimenez martxa Euskal Herriko eskualde eta herriak gurutzatuko ditu "Nos arrastran al empobrecimiento y la precariedad. Euskal Herriak bere bidea" lelopean.
Euskal Herriak bere bidea webgunea
Euska Herriak bere bidea (Kartel orokorra)
Euska Herriak bere bidea (Eskuorria)
Martxaren Kartela
Martxaren Kartel mutua
Martxaren Kuña
Martxaren egutegia
Euska Herriak bere bidea (Kartel orokorra)
Euska Herriak bere bidea (Eskuorria)
Martxaren Kartela
Martxaren Kartel mutua
Martxaren Kuña
Martxaren egutegia
Euskal
Herriko eragile sozial eta sindikalek pobreziaren kontrako mobilizazio
kanpainaren baitan, gaur, martxoak 11, 22ra arte Hego Euskal Herria
gurutzatuko duen "Nos arrastran la empobrecimiento y la precariedad.
Euskal Herriak bere bidea" Martxari hasiera eman zaio Ermuan eta
Arrasaten.
Ermuako ekimenean Ainhoa Etxaide, LABeko idazkari nagusia, izan da. Martxaren helburuetaz hitzegiterakoan, Euskal Herrian zabaltzen ari den pobrezia eta biderkatzen ari diren muturreko egoeren salaketa azpimarratu du.
Ermuako ekimenean Ainhoa Etxaide, LABeko idazkari nagusia, izan da. Martxaren helburuetaz hitzegiterakoan, Euskal Herrian zabaltzen ari den pobrezia eta biderkatzen ari diren muturreko egoeren salaketa azpimarratu du.
Ainhoa Etxaide, LABeko idazkari nagusiaren adierazpenak
«Gaur Ermuan, eta momentu berean Arrasaten ere bai, hasiera eman diogu bi astetik zehar luzatuko den eta eskualde guztiak zeharkatuko dituen pobrezia eta prekarietatearen kontrako martxari.
Martxa honen bitartez, Euskal Herrian pobrezia zabaltzen ari dela eta muturreko egoerak biderkatzen ari direla salatu nahi dugu. Izan ere, langileon eta herritarron bizi baldintzak guztiz markatzen eta baldintzatzen dituen egoera hau ez da agenda politikoetan inondik ageri. Beraz, pobrezia hori azalarazi eta agenda politikoan kokatu nahi dugu. Eta, jakina, Euskal Herriko mugimendu sozial eta sindikala horren kontra borrokatzeko konpromisoka hartzeko prest gaudela adierazi nahi dugu.
Pobreziaren atzean ez dago egoera ekonomikoa, baizik eta burutzen ari diren politika zehatz batzuk. Duela sei urte, krisia hasi zenean, politikak aldatzen ez baziren, erreformak etorriko direla esan genuen eta politika horien helburua ez zela krisitik ateratzea, bazik eta krisia baliatzea eskubide sozialak indargabetzeko, krisia baliatzea soldatak jaisteko eta langileoi lapurtzeko hainbeste kostatu zaizkigun lan eskubideak, gutxi batzuek –krisiaren sorrerare atzean dauden berberek- negozioa handitu dezaten.
Eta hori da gertatu dena. Erreforma guztiek, lan erreformak, pentsio erreformak, pribatzazio berriak egiteko administraizoetako erreformalk eta bestelako neurriek gutxi batzuen negozioak handitu dituzte, sistema finantzieroaren krisia gure kontura konpontzea ekarri dute, eta guretzat pobrezia, prekarietatea eta bazterketa. Eta, sei urte beranduago, krisiak irtenbiderik ere ez, lanpostuak suntstzen jarraitzen dutelako, egoera okertzen jarraitzne delako eta ekonomia erreala ez delako benetan indartzen.
Azkenik, jendea mobilizatzera deitu nahi dugu. Politikak aldatu daitezke. Egoera honek badauka alternatiba eta alternatiba hori justizia sozialean oinarritutako eredu berri bat eraikitzea da. Euskal Herriak bere bidea egin behar du eta bide horretan eredu propioa eraiki behar du, Madriletik datozen inposaketak alboraturik.
Euskal Herrian politikak aldatu behar dira, herritarren zerbitzura jarri eta enplegua sortzeko, babes soziala indartzeko eta zerbiztu publikoak zabaltzeko erabili behar dira. Politikak herria eta herritarren beharrak espekulatzaileen gainetik eta kapital handiaren interesen gainetik jarri behar dira.
Badakigu ez dela bide erraza eta pasa den astelehenean ikusi genuen bertoko agintariak ere troikaren menpe, troikari men eginez eta troikak ezartzen dituen politiken txontxongilo moduan. Baina gu ziur gaude Euskal Herrian badagoela gehiengo bat kalera ateraz gero, antolatuz gero, mobilizatuz gero, egoerari buelta emango diona. Hori da gure konpromisoa eta hori da suspertzne jarraituko duguna.»
«Gaur Ermuan, eta momentu berean Arrasaten ere bai, hasiera eman diogu bi astetik zehar luzatuko den eta eskualde guztiak zeharkatuko dituen pobrezia eta prekarietatearen kontrako martxari.
Martxa honen bitartez, Euskal Herrian pobrezia zabaltzen ari dela eta muturreko egoerak biderkatzen ari direla salatu nahi dugu. Izan ere, langileon eta herritarron bizi baldintzak guztiz markatzen eta baldintzatzen dituen egoera hau ez da agenda politikoetan inondik ageri. Beraz, pobrezia hori azalarazi eta agenda politikoan kokatu nahi dugu. Eta, jakina, Euskal Herriko mugimendu sozial eta sindikala horren kontra borrokatzeko konpromisoka hartzeko prest gaudela adierazi nahi dugu.
Pobreziaren atzean ez dago egoera ekonomikoa, baizik eta burutzen ari diren politika zehatz batzuk. Duela sei urte, krisia hasi zenean, politikak aldatzen ez baziren, erreformak etorriko direla esan genuen eta politika horien helburua ez zela krisitik ateratzea, bazik eta krisia baliatzea eskubide sozialak indargabetzeko, krisia baliatzea soldatak jaisteko eta langileoi lapurtzeko hainbeste kostatu zaizkigun lan eskubideak, gutxi batzuek –krisiaren sorrerare atzean dauden berberek- negozioa handitu dezaten.
Eta hori da gertatu dena. Erreforma guztiek, lan erreformak, pentsio erreformak, pribatzazio berriak egiteko administraizoetako erreformalk eta bestelako neurriek gutxi batzuen negozioak handitu dituzte, sistema finantzieroaren krisia gure kontura konpontzea ekarri dute, eta guretzat pobrezia, prekarietatea eta bazterketa. Eta, sei urte beranduago, krisiak irtenbiderik ere ez, lanpostuak suntstzen jarraitzen dutelako, egoera okertzen jarraitzne delako eta ekonomia erreala ez delako benetan indartzen.
Azkenik, jendea mobilizatzera deitu nahi dugu. Politikak aldatu daitezke. Egoera honek badauka alternatiba eta alternatiba hori justizia sozialean oinarritutako eredu berri bat eraikitzea da. Euskal Herriak bere bidea egin behar du eta bide horretan eredu propioa eraiki behar du, Madriletik datozen inposaketak alboraturik.
Euskal Herrian politikak aldatu behar dira, herritarren zerbitzura jarri eta enplegua sortzeko, babes soziala indartzeko eta zerbiztu publikoak zabaltzeko erabili behar dira. Politikak herria eta herritarren beharrak espekulatzaileen gainetik eta kapital handiaren interesen gainetik jarri behar dira.
Badakigu ez dela bide erraza eta pasa den astelehenean ikusi genuen bertoko agintariak ere troikaren menpe, troikari men eginez eta troikak ezartzen dituen politiken txontxongilo moduan. Baina gu ziur gaude Euskal Herrian badagoela gehiengo bat kalera ateraz gero, antolatuz gero, mobilizatuz gero, egoerari buelta emango diona. Hori da gure konpromisoa eta hori da suspertzne jarraituko duguna.»
Milaka pertsonek Bilboko kaleak hartu zituzten «Troika GO HOME!» oihukatzeko
By LAB INDAR 9:47
Hego Euskal Herriko mugimendu sindikal eta sozialek osatzen duten Gune Plataformaren deialdiari jarraituz, milaka Euskal Herritar Bilboko kaleetara irten ziren atzo, martxoak 3, langabezira, prekarietatera eta pobreziara garamatzaten eta Troikak gidatzen dituen politika latzak salatzera. Deitzaileek goizeko mobilizazioen arrakasta nabarmendu zuten, non "hamarna milaka pertsona" bildu zituen.
Goizeko
manifestazion izandako istiluen harira, Ertzantzak hartutako erabakia
salatu zuen eragile sozial eta sindikalak batzen dituen plataformak,
"manifestazioren jarraipena galerazi" egin baitzuten "250 metro eskas"
falta zirenean. Arratsaldeko manifestazioaren ibildidea aldatzeko eta
Segurtasun Sailak ezarritako "bete ezineko" ziren baldintzen aurrean
"(izan zitezkeen balizko gertakarien ardura guri egotzi)" Gunea aserre
azaldu zen eta mobilizazioa bertan behera uztea erabaki zuen.
Manifestazioa bertan behera gelditu bazen ere, deialdi berri batek arratsaldeko 19:00etarako Moyua plazan burutu zen konzentrazio batera deitu zuen, bertan ere jendetza bildu zelarik Troikaren politikak salatu eta Euskal Herriak bere bidea egin behar duela aldarrikatzeko.
Egunean izandako istiluen aurrean Gunea Plataformak "haiekiko bat ere loturarik ez" duela adierazi zuen, "Guk deitutako legezko manifestazioaz baliatu egin dira beste pertsona batzuk, deialdiaren xedea ez ziren beste helburu batzurekin" gaineratu zutelarik.
Arratsaldeko 16:00etan EHUko paraninfoan deituta zegoen hitzaldia normaltasunez burutu zen eta bertan Mertxe Larrañaga (EHUko irakaslea), Yayo Herrero (Madrilgo antropologo sozial eta kulturala, ekolgista aktibista) eta Iñaki Morenok (Karta Sozialaren talde sustatzaileko kidea) hartu zuten parte.
Manifestazioa bertan behera gelditu bazen ere, deialdi berri batek arratsaldeko 19:00etarako Moyua plazan burutu zen konzentrazio batera deitu zuen, bertan ere jendetza bildu zelarik Troikaren politikak salatu eta Euskal Herriak bere bidea egin behar duela aldarrikatzeko.
Egunean izandako istiluen aurrean Gunea Plataformak "haiekiko bat ere loturarik ez" duela adierazi zuen, "Guk deitutako legezko manifestazioaz baliatu egin dira beste pertsona batzuk, deialdiaren xedea ez ziren beste helburu batzurekin" gaineratu zutelarik.
Arratsaldeko 16:00etan EHUko paraninfoan deituta zegoen hitzaldia normaltasunez burutu zen eta bertan Mertxe Larrañaga (EHUko irakaslea), Yayo Herrero (Madrilgo antropologo sozial eta kulturala, ekolgista aktibista) eta Iñaki Morenok (Karta Sozialaren talde sustatzaileko kidea) hartu zuten parte.
28 feb 2014
gazteria, lana eta prekarietatea
By LAB INDAR 8:54
Juventud, paro y precariedad una fotografía de la precariedad juvenil y la propuesta base para la alternativa
PROPUESTA DE BASE PARA UNA ALTERNATIVA JUVENIL
Ante la situación que padecemos…
Hemos podido comprobar cual es la realidad que vivimos las jóvenes en el apartado anterior.
Han sido destacados unos datos generales, pero si hiciésemos un
análisis mas detallado únicamente profundizaríamos en la idea que
venimos remarcando: nos condenan a la precariedad.
Siendo esta la cruda realidad en la que vivimos, se desprende una pregunta que resulta esencial, ¿que podemos hacer?
En vez de responder directamente, podríamos darle vueltas y vueltas a
discursos que no nos lleven a ningún lado. Pero esa no es nuestra
intención. Es hora de responder ha esta pregunta tan elemental de la
misma forma, es decir de responderle con los elementos que tenemos
encima de la mesa y decidir qué es lo que queremos hacer con nuestro
futuro:
Podemos poner el capital por encima de la vida. Esto es, apostar por el
sistema económico y social actual, abriéndole la puerta al Neoliberalismo más
abrupto. Situamos así nuestra vida en un mercado con el objetivo de la
acumulación del capital, dejando con esta decisión que unos pocos se llenen los
bolsillos con la plusvalía extraída de todas nosotras. A fin de cuentas, en vez de
decidir nuestro propio futuro dejar que los estados capitalistas y patriarcales
Español y Francés decidan por nosotras.
sistema económico y social actual, abriéndole la puerta al Neoliberalismo más
abrupto. Situamos así nuestra vida en un mercado con el objetivo de la
acumulación del capital, dejando con esta decisión que unos pocos se llenen los
bolsillos con la plusvalía extraída de todas nosotras. A fin de cuentas, en vez de
decidir nuestro propio futuro dejar que los estados capitalistas y patriarcales
Español y Francés decidan por nosotras.
Una decisión dura pero a la vez sencilla. No tenemos mas que estar
quietos, actuar como si todo esto no tuviese nada que ver con nosotras y
punto. La crisis es un “momento duro determinado” que pasará. Pisando
al quien tenemos al lado y anteponiendo nuestro interés personal,
también podemos alimentar la ilusión de ser parte de ese pequeño grupo
selecto de explotadores.
Apostar por el “buen vivir” y situar el resto a su servicio. Se trata de
revolucionar este sistema basado en la explotación a través del la lucha conjunta
de la clase trabajadora y los sectores populares oprimidos. No es algo que
conseguiremos de un día para otro, pero debemos ir a la raíz, a los cimientos
para poder transformarlos. Con la Utopía en el horizonte, es algo que podemos
hacer aquí y ahora.
revolucionar este sistema basado en la explotación a través del la lucha conjunta
de la clase trabajadora y los sectores populares oprimidos. No es algo que
conseguiremos de un día para otro, pero debemos ir a la raíz, a los cimientos
para poder transformarlos. Con la Utopía en el horizonte, es algo que podemos
hacer aquí y ahora.
Esta decisión nos conduce a una practica para ser dueñas de nuestro
futuro, a crear un modelo decidido por nosotras frente al sistema de
explotación actual. Lo que proponemos es abrir el camino a la soberanía
juvenil, pasando de las palabras ha los hechos.
El camino
Para superar el actual sistema capitalista patriarcal, la condición
primordial es cambiar de raíz y empezar a pensar el mundo de otra
manera. El Neoliberalismo y la Globalización nos han arrebatado el
derecho a decidir tanto al Pueblo como a la juventud. El Neoliberalismo
manda en los políticos y estos son a su vez quienes oprimen al Pueblo.
Tenemos que invertir el proceso mediante el poder popular tomando parte
así en la política. Entendemos que en el camino de esta revolución
debemos dotarnos de los instrumentos propios de un estado. Es por ello
que dar pasos en la soberanía es la clave de la revolución social.
La revolución social es el objetivo y ello reclama cambios
estructurales. Desde ERNAI queremos ofrecer una alternativa integral, y
en este sentido apostamos por un Estado Vasco Socialista, Feminista y
Euskaldun.
Partiendo de la realidad actual, tenemos que crear alternativas
realizando la insumisión al modelo actual y convirtiendo esa insumisión
en una practica soberana:
1- Lucha ideológica. Para salir del modelo actual y
crear uno diferente es necesaria la conciencia critica. Debemos de
aflorar la barbarie del Neoliberalismo a la vez que creamos la
conciencia de la necesidad de la soberanía si queremos un modelo nuevo.
2- Insumisión a quienes mantienen la lógica del
mercado capitalista. No vamos ha aceptar y no estamos dispuestas a ser
sumisas ante dicha lógica, y por ello seremos insumisas frente a quien
quiere garantizarla:
- No consumiendo productos de quienes imponen el modelo actual.
Creando a la vez un modelo de consumo responsable, reflexionando qué
necesitamos bajo la lógica del “buen vivir”.
- Organización y lucha. Profundizando en la lucha como clase trabajadora. Debemos organizarnos en los lugares de empleo. Luchando nuestros derechos laborales, impulsando la solidaridad de clase, reforzando los sindicatos… Profundizando también en la lucha estudiantil. Reivindicando los derechos estudiantiles luchando y trabajando para crear nuestro modelo propio. Derechos sociales. Únicamente obtendremos los derechos que nos corresponden mediante la lucha; y la calle es el espacio para lograrlos.
3- Como transición a un modelo nuevo debemos crear
alternativas desde la perspectiva de Construcción Nacional. Nos
corresponde a las jóvenes poner en marcha proyectos sin más demora
creando así condiciones para una revolución social. Debemos impulsar un
nuevo modelo de producción para ir construyendo un nuevo mercado justo y
solidario. Poniendo la soberanía en práctica. Mas allá de crear unos
instrumentos para vivir fuera del sistema, es apostar por una
alternativa que sirva de transición a un modelo nuevo.
El empleo y la precariedad son dos de los grandes problemas que
padecemos las jóvenes hoy en día. Pero para hacerles frente, no podemos
usar la misma lógica que los ha creado, y aquí se sitúa la oferta que
realizamos desde ERNAI a la juventud vasca: crear un nuevo modelo de
vida comenzando por la insumisión al actual y poco a poco dando pasos en
la practica de la soberanía.
Por otro lado, se le corresponde al Estado garantizar los derechos
del Pueblo, y es por ello que debemos estar atentas a las alternativas
creadas desde algunos ámbitos privados: el derecho a un empleo digno, a
la sanidad, el derecho a la educación, y los derechos culturales por
ejemplo deben de ser garantizados por el sistema público, y eso debemos
de exigirlo.
PRINCIPIOS
Estos son en opinión de ERNAI los principios fundamentales para abrir una transición y crear un nuevo modelo:
- Comunitario y colectivo: El colectivo y la comunidad deben situarse
en la base. Debemos romper con la lógica de la propiedad privada y
actuar desde la filosofía del auzolan; siguiendo el concepto del “buen
vivir” y respetando la independencia de las personas, debemos construir
alternativas que le respondan a las necesidades de la comunidad y su
desarrollo.
- Participativo: Debemos crear un modelo participativo a la hora de
definir las políticas publicas y en los ámbitos de estudio y empleo. La
participación es fundamental en todos los ámbitos de nuestra vida,
siempre alimentando una actitud crítica y autocrítica.
- Desarrollo local: Los proyectos y mercados locales son
imprescindibles como condición de superar la sobreproducción y
sobre-consumo y crear una producción y consumo en base a las necesidades
reales. La composición de la comunidad debe ser también local. No
obstante y conscientes de la realidad que vivimos desde ERNA apostamos
por la creación de una red que conforme la comunidad de la juventud de
Euskal Herria. El principal motivo seria el de ofrecer instrumentos y los medios necesarios para el impulso de diferentes proyectos.
Euskal Herria. El principal motivo seria el de ofrecer instrumentos y los medios necesarios para el impulso de diferentes proyectos.
- Decrecimiento: Debemos hacerle frente al cambio climático y a la
destrucción de la biodiversidad, desarrollando una explotación,
producción, consumo y gestión de residuos tolerable. Como ejemplo
podríamos mencionar que para el mantenimiento de la Euskal Herria actual
aparte de la que tenemos necesitamos otras tres. Esa es nuestra huella
ecológica. En este sentido es necesario una relación equilibrada con la
naturaleza.
- Sabiduría libre: Todo el saber que se cree debe ser libre y
compartido, alimentando así a la comunidad. Actuar con transparencia es
imprescindible para la cohesión de las compañeras del colectivo. La
diferenciación de clases también se crea por la relación de poder que da
el tener información. Con la apuesta por el saber colectivo daremos
pasos hacia la soberanía individual y por ende colectiva.
- Paritario: Todo el ámbito de la economía debe basarse en un reparto
paritario entre géneros diferentes. La raza, las discapacidades físicas
o psíquicas etc. no deben se razón ni garantes de ninguna
discriminación y diferenciación.
- Euskaldun: Que todo proceso se desarrolle en euskara. Euskal Herria
es nuestro pueblo, y si queremos profundizar en la democracia es
imprescindible garantizar vivir en euskara y los derechos de los
euskaldunes.
- Las personas como sujeto: la vida de cada cual debe ser sostenible.
Debemos de evitar cualquier tipo de explotación, incluida la auto
explotación.
- Respeto hacia los pueblos: Desde la solidaridad internacionalista,
el respeto y la consideración de las identidades, Pueblos y Naciones.
Estos son en opinión de ERNAI los principios elementales de una
verdadera democracia. En base a estos principios debemos observar todos
los ámbitos de economía. El objetivo del mercado capitalista es que unos
pocos se enriquezcan a costa de una gran mayoría. Pero hemos dicho al
principio que debemos situar la economía al servicio de las personas.
De este modo, deberíamos plantearnos las siguientes preguntas en la dirección de una revolución social:
- Explotación y producción: ¿Qué debemos producir? ¿ Cómo debemos de producir?
- Reparto: en cuanto a los productos, ¿ Cómo los vamos a repartir? ¿ A dónde? En cuanto a la riqueza, ¿ Cómo la vamos a repartir? ¿ Cómo la vamos a acumular?
- Consumo: ¿Qué debemos consumir? ¿ Cómo lo debemos de consumir?
- Residuos: ¿ Cómo los vamos a gestionar?
- Reparto: en cuanto a los productos, ¿ Cómo los vamos a repartir? ¿ A dónde? En cuanto a la riqueza, ¿ Cómo la vamos a repartir? ¿ Cómo la vamos a acumular?
- Consumo: ¿Qué debemos consumir? ¿ Cómo lo debemos de consumir?
- Residuos: ¿ Cómo los vamos a gestionar?
No podemos seguir con el modelo de producción y consumo actuales. El
sistema, mediante el modelo consumista nos crea cada vez más
necesidades, precarizando aún mas la situación. ¿Cuánto dinero gastamos
en productos que el sistema nos ha creado “necesarios”? ¿ cuántos
jóvenes aceptamos unos trabajos miserables para poder pagar “nuestros
caprichos”? Hoy en día el consumo se ha convertido en el pilar de la
precariedad, destinando un gran hipocentauro de nuestro salario a unas
“necesidades” muy concretas ( teléfono, drogas, tipos determinados de
ocio…).
Es por ello, que el trabajo también debemos situarlo a favor de este
nuevo modelo, a favor de la revolución social. Este hecho nos lleva al
debate de la función del trabajo y las condiciones laborales. En pos de
una producción y un nuevo modelo laboral, desde ERNAI proponemos tres
líneas de trabajo en los que se pivote una revolución social integral y
no parcial.
LINEAS DE TRABAJO
1- Lucha ideológica.
Como ya hemos mencionado la lucha ideológica es imprescindible.
Tenemos que crear una conciencia critica y constructiva y eso está en
nuestra mano. De la sumisión a la insumisión, de la desesperanza a la
ilusión, del pasotismo a la activación. Y todo esto encaminado a la
revolución social.
Escuchamos y vemos lo abrupto del sistema capitalista patriarcal día a
día en las noticias. Lo vivimos día tras día en los puestos de trabajo y
en los centros educativos. Es momento de aflorar esta situación y para
ello tomar conciencia es el primer paso.
Ese primer paso, debemos encaminarlo además en clave constructiva
reivindicando y poniendo en práctica los instrumentos necesarios para
desarrollar políticas propias. Es decir, para ser una juventud dueña de
nuestro futuro, debemos ser un pueblo soberano, y para eso necesitamos
un Estado. Es evidente que un Estado Vasco por sí solo no es suficiente
para garantizar el final de la precariedad, pero sin el siempre seremos
precarias. Debemos paso a paso crear una juventud crítica y activa.
2- Presión popular en defensa de nuestros derechos.
Junto con la lucha ideológica, debemos construir un contrapoder
popular. En este sentido la insumisión es nuestra propuesta. Esta
insumisión realizada al sistema y a la burguesía que mantiene la lógica
del mercado se pivota en dos ejes.
Por un lado el relativo al consumo, realizando el boicot a quienes
siguen la lógica del mercado y por ende lo mantienen. Al mismo tiempo,
practicando e impulsando el consumo responsable, coherente con los
principios antes expuestos. Inditex, Nestle, McDonals… la lista es
interminable pero está en nuestras manos, no es más que cambiar los
hábitos de consumo.
Por otro lado, y continuando con la idea de la construcción del
contrapoder popular, debemos impulsar la lucha de clases. Reivindicar
nuestros derechos en los centros de trabajo, defendiéndolos y luchando
por ellos. Los sindicatos tienen especial importancia en la lucha
clases. Debemos trasladar además esta lucha de clases, de los centros de
trabajo y centros educativos a la calle. La organización y lucha deben
ser el pan de cada día con el que conquistaremos nuestros derechos.
Al igual que hemos mencionado anteriormente, el Estado debe ser el
garante de los derechos del Pueblo. Debemos exigirlo. En los últimos
años quienes han gestionado las instituciones han supeditado su practica
al sistema precarizando así la juventud. Nos han vendido los recortes
económicos y de derechos como insalvables, pero son decisiones netamente
políticas. Es cuestión de modelo, y las decisiones se pueden tomar en
otra dirección.
En aras de superar la precariedad, y con la revolución social en el
horizonte, debemos exigir una serie de reformas a las instituciones y
defenderlas en nuestros puestos de trabajo:
- En cuanto al mundo laboral: reparto del trabajo productivo y
reproductivo en base a las posibilidades y necesidades de cada cual.
Trabajar menos para trabajar todas y de esta manera disponer de tiempo
para el tiempo libre y participación política:
Derogar la reforma laboral y retomar la negociación colectiva.
Limitar la jornada laboral a 35 horas y la jubilación a los 55 años. Garantizando así el impulso de contratos de relevos dignos.
Ante igual trabajo, igual salario.
Eliminar los contratos de prácticas y limitar los contratos temporales.
Garantizar unas condiciones laborales dignas que impidan la precariedad, problemas de salud y accidentes laborales.
Reconocimiento social del valor de los trabajos reproductivos y
garantizar dichos derechos. Que estos trabajos sean asalariados y que no
queden únicamente en manos de mujeres e inmigrantes.
Programas para el impulso de emprendedores sociales. Formación para desarrollar una economía social.
Facilitar las condiciones para la creación de cooperativas.
Impulsar el trabajo en común y en euskara entre Ipar Euskal Herria y
Hego Euskal Herria para responder al problema estructural de emigración.
Impulsar planes estratégicos para crear empleo verde. Esto acarrea un
cambio en el modelo de producción, situando las necesidades como
objetivo y no la productividad. Se podrían crear miles de puestos de
trabajo, puesto que se incrementaría la necesidad de la mano de obra.
Apostar por el desarrollo local, creando formación y empleo adecuado a las necesidades locales.
Para todo esto, y en pos de decidir en Euskal Herria y a favor del
Pueblo creemos imprescindible conformar el Marco Vasco de Relaciones
Laborales.
- En cuanto al reparto de la riqueza: garantizar la práctica que
evite la explotación de la persona y de los Pueblos, respetando la
naturaleza. Garantizar la implantación del sistema público tanto en el
ámbito de la ciudad, del ámbito rural y en el plano de los derechos.
Garantizar todos los derechos
para la solicitud de demanda de ayudas y flexibilizar las condiciones de demanda.
Garantizarnos la renta mínima a todas. Que el RGI esté por lo menos superando el umbral de la pobreza.
Promover el alquiler de una vivienda social, anteponiendo las viviendas vacías de bancos, constructoras y promotoras.
Por haber, dinero existe, pero en vez de destinarse para garantizar
derechos sociales se destina a planes que alimentan el clientelismo,
gastos militares, en policía, dietas de políticos y beneficios de
entidades bancarias.
Calcular el umbral de la pobreza en base a la riqueza de toda la
comunidad y estipular tanto el salario Mínimo (SMI) como las
prestaciones sociales a medida de este.
Fiscalidad progresiva. Es decir, que pague más quien más tiene. Adquirir la gestión del IVA. Hacerle frente al fraude fiscal.
- En cuanto a la educación: En vez de estar a servicio de las
empresas, se debe situar en pos de la construcción de este Pueblo
respondiendo a crear los instrumentos necesarios para el desarrollo
personal y colectivo.
No aplicar la LOMCE
Derogar las medidas que abren las puertas a la mercantilización y privatización de la Unibersidad.
Crear, impulsar y respetar espacios para el debate y construcción del Currículum Vasco.
Todas estas medidas no son más que pequeños cambios. Pero si se
realizan con una perspectiva adecuada y combinándola con la creación de
alternativas se abren puertas de par en par al proyecto por el que
luchamos.
Aún así, más allá de las exigencias que debemos realizarle a las
instituciones existen decisiones colectivas que podemos poner en
practica: Realizar una insumisión a las empresas y productos que
mantienen la lógica del sistema. A la vez de ir creando diferentes
alternativas, este echo es una decisión colectiva que podemos poner en
practica.
Dicho todo esto, el último paso para profundizar en la insumisión, es
desarrollar una transición a través de la creación de alternativas como
método para llegar al modelo que deseamos.
3- Construcción de alternativas
Para hacerle frente a la precariedad y a la problemática laboral las
jóvenes debemos poner en marcha nuestras propias dinámicas: el objetivo
es que el trabajo este encaminado a ser un instrumento para la
construcción de un modelo de mercado más justo, creando así condiciones
para la revolución social. Para ello el arma principal es la toma de
conciencia de clase y decidirnos por la organización y lucha para la
conquista de nuestros intereses. Necesitamos el compromiso personal de
organizarnos a favor del colectivo desarrollando el trabajo desde un
punto de vista militante.
Con intención de incidir en este sentido, a nuestro entender las
jóvenes emprendedoras somos necesarias. Mucho se ha hablado de las
jóvenes emprendedoras y resulta necesario aclarar algunos puntos:
- El ser emprendedoras no se puede convertir en motivo de hacernos
responsables a las jóvenes de nuestra situación. Existe una inclinación
hacia ello desde el poder adulto y diferentes mandatarios.
- El ser emprendedoras no es una decisión individual, ni tampoco una justificación de la propiedad privada o un modelo competitivo.
- No se puede convertir en instrumento para la reproducción del modelo empresarial actual, ese que impulsa el liderazgo individual, y los intereses empresariales.
Es por todo esto, que impulsaremos la practica soberana y militante de las jóvenes emprendedoras:
- Para dar pasos en el camino de la revolución social y una economía social y solidaria.
- Para alimentar la practica soberana.
- Para impulsar proyectos colectivos (cooperativas, asociaciones…) Estos proyectos deben estar enraizados en el lugar en el que se crean y por ello deben ser locales, respondiendo al interés comunitario juvenil y basándose en la propiedad colectiva de los medios de producción.
- Para alimentar la practica soberana.
- Para impulsar proyectos colectivos (cooperativas, asociaciones…) Estos proyectos deben estar enraizados en el lugar en el que se crean y por ello deben ser locales, respondiendo al interés comunitario juvenil y basándose en la propiedad colectiva de los medios de producción.
En este sentido desde ERNAI tomamos el compromiso de impulsar
diferentes acciones para la creación de instrumentos y medios necesarios
para el desarrollo de una economía social y en conjunto con los
diferentes sujetos que trabajen en este ámbito, explorando opciones e
implicándonos en la creación de estos.
1- Formación: Crear medios para la formación sobre la economía social, solidaria, mundo cooperativista…
2- Asesoría: Tanto jurídica como estratégica y financiera para desarrollar proyectos ( tanto cooperativos como otros diferentes)
3- Impulsar la creación de una red de proyectos sociales y solidarios.
4- para el desarrollo de los tres puntos anteriores, impulsar espacios físicos con el objetivo de crear viveros de proyectos.
5- Creación de cooperativas juveniles, como instrumento de satisfacer las necesidades de ámbito local de auto-empleo.
6- La creación de una red de dichas cooperativas.
7- El impulso de otro tipo de proyectos con el objetivo de crear mercados y economía local (monedas alternativas…)
El objetivo primordial sería crear una red para la creación de un
mercado social justo y solidario con base en la comunidad, cada vez más
libre y que poco a poco se incremente.
Todo esto, sobra decirlo, desde ERNAI se desarrollaran bajo los
principios antes mencionados, apoderando la comunidad y el colectivo
juvenil.
Para hacerle frente a la crisis creada por el Neoliberalismo y
superar la precariedad, la soberanía es el camino. Necesitamos un modelo
económico que sacie las necesidades del Pueblo y la comunidad y no un
modelo que se desarrolle a favor del capital y la explotación más atroz.
En este sentido, dar pasos en el camino de la soberanía de Euskal
Herria desarrollando políticas propias resulta imprescindible,
ofreciendo soluciones a la realidad juvenil y poniendo en marcha
proyectos que estén en nuestra mano. La clave del cambio esta en
nosotras mismas. Pongamonos a ello.
Combatamos el sistema sembremos el cámbio
Ernai, en Euskal Herria, febrero de 2014









