Jasoko langileek 50 egun bete dituzte greban

Asteazkenero bezala, Ordiziako azoka dela eta, manifestazioa egingo dute bihar. Hamargarrenez hartuko dituzte Ordiziako kaleak, hitzarmen duin baten alde. Gaur, berriz, Itsasondoko lantegiaren kanpoaldean egin dute protesta. 2015 amaieratik hitzarmenik gabe daude, eta 16 hilabete eman dituzte jada negoziatzen.
Hauxe da Jaso Itsasondoko enpresa batzordeak gaur argitaratutako oharra:

Greba abenduaren 1ean hasi genuen batzarraren %70aren babesarekin. Gaur 50. greba eguna dugu eta bihar, 10. manifestaldia egingo dugu Ordiziako azokan. Aipatu behar dugu, 2015 amaieratik hitzarmenik gabe gaudela eta 16 hilabete daramatzagula negoziatzen. Martxoan aste beteko greba ere egin genuen, egoera desblokeatzeko helburuarekin.

Igoera ekonomikoen gainetik, eskubide sozialak lortu nahi ditugu eta enpresan dagoen diskriminazioarekin amaitu. Tailerreko langileen nominaren homogeneizazioan eta gaixotasun bajetan dago negoziaketa blokeatua. Helburua, presarik gabe baina pixkanaka tailerreko langileen egoera bulegoetakoarekin berdintzen joatea da. Ulertzen dugu ardura gehien duten langileek diru gehiago irabazi behar dutela, baina eskubide sozialek ere denentzako berdinak izan behar dute.

Greban sartu aurretik eta greban gaudela ere, langileak behin eta berriz hitzarmenaren gatazkari irtenbide bat eman nahian gabiltza eta enpresa berriz, ez da batere mugitzen.

Langileok mugimendu garrantzitsuak egin ditugu egoera desblokeatzeko, hoien artean:

- Lorturiko soldata igoera jaistea proposatu diogu zuzendaritzari homogeneizazioak duen kostu guztia konpentsatzeko.

- Gaixotasun bajei jarraipena egin eta absentismoak nabarmen gora egingo balu, hurrengo hitzarmenean baldintza okerragoak sinatzeko gure konpromezua hartu genuen.

- Ikusirik enpresan akordio batera iristea ezinezkoa zaigula ikusita, PRECOraen mediazioa deitu genuen eta erakunde neutral honek esandakoa onartzeko konpromisoa hartu genuen. Dakizuen bezala enpresa etzen agertu.

- Tartean mugimendu gehiago ere egin ditugu

Zuzendaritzak egindako mugimenduei dagokienez, ez dute mugimendurik egin eta horrelaxe aitortzen dute, ez direla beraien posiziotik mugitu.

Otsailaren hasierako batzarra

Bi hilabete greban egon ondoren, komenigarria ikusten genuen beste batzar bat egitea. Esan behar dugu, oso ondo joan zela, langileak oso indartsu gaudela eta denok argi dugula ez garela lanera sartuko zuzendaritzak punturen batean jarrera aldatu gabe. Helburua ez da garaipen batekin ateratzea, baizik eta bi aldeak akordioarekin pozik irtetea eta pixkanaka, eskubide sozialak lortzen joatea. Batzar hau, komitearentzat eta langileentzat oso garrantzitsua izan zen, batzarrak, indar handia duela erakutsi zuelako bi hilabete ondoren.

Gizarte geroz eta indibidualista eta egoistagoa dugun honetan, JASO Itsasondoko batzarra, elkartasun eta duintasunez betea dago. Greba babesten ez duten langileon inguruan, esan, JASOn gertatzen dena lotsagarria dela. Ez dago eskubiderik langile batzuen borroka eta sufrimenduaz lortzen diren hobekuntzak aprobetxatzea, beste batzuek ezertxo ere egin gabe. Badakigu, langile batzuk presio handia duzuela grebara irteteko, baina urrats hori eman behar duzue, zuen laguntzaz eta denok bateginik langileon eskubideak defendatzeko bidea askoz errazagoa izango baita. Presiorik ez eta greba babesten ez dezuten langileon jarrera ulergaitza eta onartezina egiten zaigu.

Oso kezkatuak gaude bai hitzarmen honekin eta batez ere gure etorkizunarekin. Zuzendaritzak jarrera aldatu behar du, langileak entzun egin behar ditu, horrela ezinezkoa da harreman normal bat eramatea enpresa baten barruan. Langileak eta zuzendaritza bat eginda ez bagaude, Plan Industrialik onenak ere ez du balioko gure enpresa aurrera ateratzeko. Langileok prest gaude elkarlan hori berreskuratzeko eta gure indar guztiak JASO indartsuago bat izaten laguntzeko baina horretarako, beharrezkoa da harremanetan eta eskubideetan enpresa justu eta demokratigoagoa izatea. Badakigu egun batetik bestera ez dela egiten baina hori izan behar da bidea.

Amaitzeko, gaur Goierri eta Tolosaldeako enpresa ezberdinetako delegatu sindikal ugari Itsasondon izan dira gure borrokari babesa eman eta elkartasuna adieratziz. Mila esker JASO Itsasondoko batzarraren partetik, gu ere zuekin izango gara behar duzuenean.

...irakurrri

Milaka langile ArcelorMittalen itxieraren kontra kalean

Larunbatean milaka langilek Zumarragako kaleak hartu zituzten jokoan diren 351 lanpostuen eta Zumarragako lantegiaren jarraipenaren defentsan. "Por una política industrial real, Arcelor ez itxi" lelopean, instituzioei industriaren etorkizuna bermatuko duten politikak martxan jartzeko exijitu zieten. Langileak, sindikatuen babesarekin, borrokan jarraitzeko erabaki irmoa erakutsi dute asanbladan, eta bide horretan datorren asteazkenean 24 orduko geldialdia egingo dute.
Gezurrak gezur, Arcelor Mittal Sestao eta Zumarraga bideragarriak dira
Zergatik diogu hau?
- Arcelor Mittalek lantoki hauetara lan-zama ekarriko duela esanez agindu eta lotu duen guztia ez du bete.Gogora dezagun, duela urte eta erdi, Zumarragako Arcelor Mittal berak, malgutasun osoaren ordainez, agindu zuela lan-zama gehiago ekarriko zuela, baita lan-txanda gehiago zabalduko zituela ere. Ez du ezertxo ere bete. Langileek bakarrik bete dute hitza. Orduan gezurretan ari ziren, eta gaur egun, gezurretan ari dira. Horrexegatik ez zuen sinatu LABek inposaketa hura orduan.

- Ez dute ia inolako inbertsiorik egin lantoki hauetan. Horrek tupust egiten du aurten bertan Asturiasen dituen lantokietan aurreikusi dituzten 275 milioi eurotako inbertsioekin. Beraz, argi dago zein den euren apustu estrategikoa, Asturiaseko lantokiak indartzea alegia. Eta honen aurrean, gure galdera da: lantegi horiei ez die Txinako altzairuak eragiten ala? Merkatuaren ondorioa da edota multinazionalaren erabakia?

- Taldearekiko duten menpekotasuna erabatekoa da. Opakotasuna erabatekoa da. Lehengaia nahiz txatarra Arcelor Mittal taldeari erosi ohi diote, hark ezartzen duen prezioan. Ekoizpena, zuzenean eta osoki, saltzen diote taldeari; hortaz, taldeak ezarri ohi du erosteko prezioa, zeinak erabakitzen duen prezioan saltzen baituen berriro. Horrela, nahiz eta ACBri eta Zumarragari galerak egotzi, Taldeak dirua irabaz dezake. Hortaz, haren kontuen eta emaitzen opakotasuna erabatekoa da.

- Enplegua suntsitu eta lan-baldintzak okertu ditu.Langileen lan baldintzak okertu ditu; zuzeneko enplegua suntsitu du, eta azpikontratazio handiago batez ordezkatu du. Hots, haren langileei “dumpinga” ezarri die.

- Beste lantokietara lan-zama igorri dute. Aurten ACBk duen lan-zama Asturiasen eta Frantzian dauzkan lantegietara igorri du; dirudienez, hauei ere eragiten die Txinako altzairu merkea sartu izanak.

Bide batez, esan, Txinan altzairu merkea ekoizten duela eta mundu mailan dagoen altzairu ekoizle handiena dela.
Beraz, gauza hauek guztiek ez dute zerikusirik, ez altzairu txinatar merkearekin ezta argindarraren prezio garestiarekin ere.

Honen aurrean, Eusko Jaurlaritzak...
•2011. urtean, multinazionalari saldu zizkion bere esku zeuden akzioak (%10), krisialdiaren gordinean, baita BBK-k zeuzkan beste %10a ere. Langileak bazter utzi ditu.

•Ez dugu, multinazionalari eskaera argi eta garbia egin diola aditu, Sestaoko ekoizpenari berriro ekitearen harira. Ezta Zumarragakoaren kasuan ere.

•Multinazionalak zabaldu duen tesia bere egin du, altzairutegia itxi izanaren erantzule Txinako altzairua eta energiaren kostu handia eginez. Hortaz, multinazionalak ez du inolako ardurarik honetan. Are gehiago, haren eginkizuna Bruselan txosten bat aurkeztera mugatu da, non besteak beste, multinazional honen eskakizunak biltzen diren. Hartan ez da inolako konpromisorik eskatzen bere altzairutegientzat. Hortaz, errealitatean, bien itxiera justifikatzen ari da.

•Behin, Zumarragako itxieraren berri eman ondoren, agerian geratu da haren gaitasunik eza, nahiz multinazional handiekiko mendetasuna. Agerian utzi du ere, ez duela gure herriarentzako benetako industria politikarik.

•Honengatik guztiarengatik, Industria Sailburua den Arantza Tapia anderearen dimisioa eskatzen dugu. Zu ezgaitua zaude Arcelor Mittali ardurak eskatu ahal izateko. Zu haien itxura txukuntzen jardun zaren bitartean, langileei, etengabe, arduratsu jokatzeko eta sakrifizioak egiteko eskatzen zenien. Oso gogoan dauzkagu, duela urtebete, multinazionalak Zumarragako lantokia ixteko mehatxu egin zuenean, egin zenituen adierazpenak.

LABek exijitzen du...
Tamalez, halako bakardadean utzi gaituzte ACB zein Zumarragako langileak. Dena dela, LAB borrokatuko da biak berriro zabal daitezen, bideragarriak direlako eta etorkizuna dutelako. Baina hori jazo dadin, neurriak bideratu eta sustatu behar dira. Multinazionalari zein erakundeei eskatzen diegu:

1.Jendartean ACB eta Zumarragaren aldeko konpromiso argi eta garbia har dezaten. ACBko lantegia berehala zabal dadila eskatzen dugu eta Zumarraga ixteko mehatxua bertan behera uztea.

2.Arcelor Mittali eskatzen diogu bi lantokiei jarraitutasuna emango dien Industria Plana egin dezan.

3.Hainbat neurri hartu behar dira, adibidez, enpresek eta partikularrok ordaintzen ohi dugun elektrizitatearen prezioa merkatzea. Altzairutegi hauen aldeko borroka, energia demokratizatzearen aldeko borroka da. Finantza botere espekulatibo handien tiraniarekin amaitu behar da, egiazko ekonomiaren eta klase herritarren etsaiak direlako.

4.Ikerketa, Garapena eta Berrikuntzaren (I+D+I) hautua errealitate bihurtuko duen konpromisoa. Sektoreak bultzada publikoa behar du produktuen dibertsifikazioa eta kalitatea hobetzeko, teknologia eta informatika programak edota ekoizpenari loturiko softwareak hobetzeko. BPGren pontzentaiaren arabera, ikerketa, garapena eta ikerkuntzan (I+D+I) egiten den inbertsioa gurearen antzeko errenta per kapita duten beste herrialdeek xedatzen duten ia-ia erdia da.

5.Bestelako neurriak bideratzea.

Azkenik, euskal jendarte osoari dei egiten diogu antolatuko diren mobilizazio guztietan parte har dezan

 

...irakurrri

Milaka lagun eta aldarrikapen bat, Euskal Presoak etxera!

Larunbatean, giza eskubideen, konponbidearen eta bakearen aldeko aldarriak Bilboko zein Baionako kaleak zeharkatu zituen. Milaka lagun gerturatu ginen bi hiriburuetara sakabanaketa eta salbuespen neurriekin amaitzeko exigitzera. Larunbateko manifestazioetan, berriro ere, argi geratu zen herri honetan badagoela nahiko indar arazo hau konpontzeko. LABen iritziz honelako indar erakustaldiekin soilik lortuko dugu eremu politikoak eta eremu instituzionalak presoen afera beraien agendetan kokatzea.
AINHOA ETXAIDE

BILBOKO MANIFESTAZIOA 

...irakurrri

UTZI BAKEAN EUSKAL HERRIA

 Utzi bakean Euskal Herria, euskal presoak etxera [PDF] [TESTUA]
 Euskal langileok konponbidearen alde irten gara gaur kalera (15/01/16)
  Operazioaren LABen balorazioa
 El sábado todos y todas a Donostia en defensa de los derechos humanos, la paz y la resolución(15/01/14) 
 Giza eskubideen, bakearen eta konponbidearen alde larunbatean denok Donostiara (15/01/14)
 Elkartasun mezu ugari etxean zein nazioartean Atxiloketen aurkako mobilizazioak, iruditan (15/01/13)
 Milaka herritar irten ziren atzo kalera atxiloketak salatzera (15/01/13) Urtarrilak 13 asteartea mobilizazioak herrietan (15/01/13)
 Ainhoa Etxaide Info7 Irratian (15/01/13) Ainhoa Etxaide: «Esta operación responde a la movilización del sábado» (15/01/12) Igor Arroyo, LABeko Nafarroako bozeramalearen irakurketa (15/01/12)
 LABek gogor salatu nahi du Espainiar Estatuak abiatutako azken polizia operazioa (15/01/13)

...irakurrri

LAB piensa que la Guardia Civil busca el dinero de la movilización del sábado

EUSKAL HERRIA | Abokatuen aurkako operazioa

LAB piensa que la Guardia Civil busca el dinero de la movilización del sábado

La secretaria general de LAB, Ainhoa Etxaide, ha afirmado que el registro que se está llevando a cabo en la sede del sindicato se debe a que la Guardia Civil querría hacerse con el dinero de la movilización que recorrió las calles de Bilbo por los derechos de los presos políticos vascos.

naiz|Bilbo|2015/01/12|Iruzkin 1

Imagen difundida en las redes sociales del registro en la sede de LAB, donde al parecer requisan el dinero donado por los manifestantes el sábado pasado. 

 

LAB ha advertido que el registro que se está llevando a cabo en su sede en el marco de las detenciones contra 12 abogados y otros cuatro ciudadanos vascos se debe a que la Guardia Civil pretendería hacerse con el dinero de la movilización del sábado donde se reclamaron los derechos humanos de los presos políticos vascos.

La secretaria general del sindicato, Ainhoa Etxaide, ha recordado que se trató de una movilización «totalmente legal», por lo que ha considerado la redada como «un atropello a la libertad de organización». Remarcando que desconocen lo que está sucediendo en el interior, Etxaide se ha mostrado convencida de que esta es la motivación del registro, debido a que aquí se guardaba el dinero hasta hoy por la mañana, cuando abrían los bancos.

Etxaide ha recordado que el dinero fue dado voluntariamente por los participantes «mostrando una forma de solidaridad económica totalmente necesaria para poder hacer frente a los gastos de la dispersión». Por ello, ha rechazado este intento de «criminalizar la solidaridad». Finalmente ha subrayado que «es una forma de criminalizar organizaciones que asumen compromisos».

...irakurrri

ELKARTASUNA EZ DA DELITUA!!

...irakurrri

Ainhoa Etxaide: «Esta operación responde a la movilización del sábado»

80.000 pertsonek bat egin zuten larunbatean Sarek euskal preso, iheslari eta deportatuen giza eskubideen alde Bilbon deitutako mobilizazioarekin.
Ainhoa Etxaide, secretaria general de LAB, ha declarado que la operación policial iniciada por el Gobierno Español es un ataque directo a la respuesta dada por la ciudadanía el pasado sábado en Bilbo a favor de los derechos de los presos y presas vascas. En lo que se refiere al registro de la sede de Bilbao,  y tras recordar que desde que se iniciase el proceso es la tercera vez que las fuerzas del estado irrunpen en diferentes sedes del sindicaro, Etxaide ha remarcado que es un ataque directo a las libertades de LAB. Un ataque directo a las libertades de una organización sindical y política legal que no tiene nada que esconder.
Ante estos ataques Etxaide ha llamado a la ciudadania vasca, así como a agentes e instituciones vascas, a que trabajemos juntos para de una vez por todas lleguemos a acuerdos que nos lleven a un escenario democrático.
 Ainhoa Etxaide, LABeko idazkari nagusiaren adierazpenak  Declaraciones de Ainhoa Etxaide, secretaria general de LAB
80.000 pertsonek bat egin zuten larunbatean Sarek euskal preso, iheslari eta deportatuen giza eskubideen alde Bilbon deitutako mobilizazioarekin.
Ainhoa Etxaide, secretaria general de LAB, ha declarado que la operación policial iniciada por el Gobierno Español es un ataque directo a la respuesta dada por la ciudadanía el pasado sábado en Bilbo a favor de los derechos de los presos y presas vascas. En lo que se refiere al registro de la sede de Bilbao,  y tras recordar que desde que se iniciase el proceso es la tercera vez que las fuerzas del estado irrunpen en diferentes sedes del sindicaro, Etxaide ha remarcado que es un ataque directo a las libertades de LAB. Un ataque directo a las libertades de una organización sindical y política legal que no tiene nada que esconder.
Ante estos ataques Etxaide ha llamado a la ciudadania vasca, así como a agentes e instituciones vascas, a que trabajemos juntos para de una vez por todas lleguemos a acuerdos que nos lleven a un escenario democrático.

...irakurrri

Pobreziari muga jarriz, eraldaketa soziala gauzatu!

Miloika pertsona gara munduan, prekarietate, pobrezia eta miseria egoeretan bizi garenak. Elite ekonomiko eta politikoek herritar sektore zabalen aurkako menderatze eta esplotazioaren ondorioz, munduan zein euskal herrian ere, pobrezia eta prekarietatea areagotuz doaz langile klasearen eta herritar sektoreen artean. Datuak eskandalugarriak dira, 4 estatu batuarrek elkarrekin, 600.000 miloi biztanletik gora dituzten 42 estaturen BPGa baino ondasun haundiagoa dute. 1960an munduan, pertsona aberats 1 zegoen beste 30 pobre ziren bitartean; egun, portzentai hori, 1-80koa da, 1.200 miloi pertsonek elikadura gabeziak dituzte eta 2.200 miloik eraren bateko pobrezia pairatzen dute.

 

Herrialde txiroen kopurua haunditu egin dela diote gizateriaren garapenaren inguruko azterketek. Beraien kokapena eta bestelako desabantailez gain, duten egitura ekonomiko, politiko eta sozialek, FMIak, Banku mundialak edota Europear banku zentralak diseinatutako garapenerako erronkak gainditzerik ez dute izan. Egoera hau ez da soilik garatu gabeko herrialdeetara mugatzen..., Europar Batasunean, langileak pobre potentzialtzat gaituzte, honela ulertzen delarik 80 miloi pertsona baino gehiago pobrezia mugaren azpitik bizitzea, eta euskal herrian 900.000 pertsona baino gehiago muga horren azpitik egotea, hau da 3tik 1!

 

Jendartearen dualizazioa izugarria da. Beren burua egoera honetan ikusten ez zuten pertsonek, karitate eta ongintza zerbitzuetara jo behar izan dute. Instituzioak elite ekonomikoen aldeko lanetan lanpetuta bait daude. Kapitalismoak eragiten ari den pobretze prozesuaren ondorioz, gero eta gehiago gara ezegonkortasuna, behin -behinekotasuna eta inolako babesik gabe aurkitzen garen sektore sozialak. Ematen ari diren etengabeko eskubide sozial eta laboralen murrizketen ondorioz, krisialdi egoera gaindituta ere, prekarizazio prozesuak eta esplotazioak, bere horretan jarraituko du. Ofentsiba beldurgarri hau lege kolpez eta era koordinatuan Euskal herriko elite politiko eta ekonomikoak zuzendua izan da. Gobernuko eskuin alderdiak (PNV,UPN,UMP) PSOE, IU, PSN eta PSFren laguntzari esker: Lurzoruaren legea, etxebizitza planak, PFEZaren erreformak, sozietateen gaineko zergaren jaitsierak, bazterketa sozialen aurkako balizko legedia, lan erreforma jarraituak, eskandalugarriak diren pribatizazioak, jendartearentzako estrategikoak eta berebiziko garrantzia duten osasuna, hezkuntza edota beharrizan bereziak dituzten pertsonei dagozkienak alegia, zenbait alkatek egindako adierazpen eta jarrera arrazistak… Guzti hauek, errenten kontzentrazioa ahalbideratzen ari diren neurriak dira, herritar sektoreen bizi prekarizaioa eraginez.

Egunez egun Euskal Herrian biderkatzen ari diren pobrezia eta prekarietate egoerak ekiditu nahi baditugu, gure eskubideak progresiboki urratu eta murrizten dituen sistema sozialarekin bukatu beharra dugu. Esplotazio harremanak gaindituko dituen sistema politiko eta sozial berri baten aldeko pausuak emanez. Bide honetan, kapitalaren ofentsibaren aurrean Euskal herriak bere biziraupena eta etorkizuna zihurtatu ditzan, gure ustetan nahita-nahiezkoak diren 4 ideia garatu eta sakondu beharko liratezke; Ordu gutxiago lan egitea guztiok lana eduki dezagun honela arlo pribatuan ere lana banatuz; pertsonen eta herrien gain eragiten dugun esplotaziarekin bukatzea naturarekiko oreka bilatuz; eragile sozial eta sindikalek duten pisua haunditzea, arlo pribatuaren aurrean komuna denaren pisua haunditzearekin batera; eta premiazkoa da langile klasearen zerbitzura egongo den eredu ekonomiko bat eraikitze bidean pausuak ematea.

Esplotatutako herriak eta zapaldutako nazioak gero eta estutuagoak gaude estatu, europa zein mundu mailako kapitalismoaren mesedetan, eta Euskal herria, honen adibide dugu (kupoak, hitzarmenak, sindikatuen lanaren aurkako erasoak, eskubide sozialen murrizketak, negozio pribatuak loditzeko ondasun publikoen lapurretak, ,AHT, superportuak, errauskailuak, mespretxuak herritar borondateari, atxiloketak, presentzia poliziala, debekuak,...) Kapitalaren ofentsiba izugarria da, baina inolaz ere geldiezina. Gure lan eta gizarte eskubideen aldeko borrokan nahita nahiezkoa da langile klasearen antolakuntza. Momentu hauetan militantzia sozialak berebiziko garrantzia hartzen du. Herritar antolakundeek zein eragile sozialek, argi dugu borrokak merezi duela; esplotatuak eta irainduak garen milaka langilek, migrantek, gaztek, emakumek, zein pentsionistek, kontzienteki borrokan jarraituz pairatzen ari garen basakeriaren aurrean.

Iraultza sozialak, ez dituzte norbanakoek egiten; nahiz eta hauek ospetsuak, disdira haundikoak zein heroikoak izan. Iraultza sozialak masa herritarrek egiten dituzte. Egungo komunaren gaineko espoliazioaren aurrean, publikoaren pribatizazioaren aurrean, gure bizitzako arlo guztien merkantilizazioaren aurrean, saldu nahi diguten baina herritarron gehiengoaren aurkako gerra ezkutua baino ez dan bake sozialaren aurrean, beldurra eta babesik ezaren aurrean, kapitalaren biolentziaren aurrean, aurre egin behar diegu; elkartasun sareak indartu behar ditugu. Indarra dugulako eta baita alternatibak ere. Arrazoi honengaitik, urriaren 17ak ez du etsipenerako eguna izan behar. Inflekzio puntu bat baizik, indar metaketarako abiapuntua, bizi dugun egoeraren kontzientzia hartzeko mobilizazio eguna alegia. Eraldaketa sozialerako abiapuntua!

ESKUBIDE SOZIALEN ALDE BORROKATU!
PREKARIETATERI AURRE EGIN!
JENDARTEA ERALDATU!

Latxe Uranga eta Regina Maiztegi Elkartzenen izenean
Euskal Herrian 2014ko urriaren 15ean

Hacia la transformacion social, pongamos límite a la pobreza!

Somos millones las personas que subsistimos en nuestro planeta en condiciones de precariedad, de pobreza y de miseria. La explotación y dominación a la que nos someten las élites políticas y económicas a amplios sectores de la población provocan que tanto en el mundo como en Euskal Herria la pobreza y la precariedad avancen como consecuencia del sometimiento y la explotación que se ejerce contra las clases trabajadoras y los sectores populares. Los datos son escandalosos y obscenos, cuatro estadounidenses poseen juntos una fortuna superior a la del PIB de 42 estados con más de 600 millones de habitantes. En 1960 había en el mundo una persona rica por cada 30 pobres; hoy la proporción es de 1 a 80, aproximadamente 1.200 millones de personas al año sufren desnutrición y más de 2.200 millones sufren algún grado de pobreza.

 

Según los informes sobre desarrollo humano la lista de “países pobres” ha aumentado en los últimos años, principalmente porque su ubicación, su estructura económica, política, social y otras “desventajas” les impidieron superar los “retos de desarrollo” diseñados por el Fondo Monetario Internacional (FMI), el Banco Mundial (BM) o el Banco Central Europeo (BEC). Esta realidad no es exclusiva de países “no desarrollados”…, en la Unión Europea ya se considera a las personas trabajadoras como potencialmente pobres, así se entiende que más de 80 millones de personas estemos por debajo del Umbral de Pobreza, y en Euskal Herria seamos más de 900.000 personas las que no alcanzamos dicho Umbral, es decir ¡una de cada tres!

Nos encontramos ante a una gran dualización social, hasta el punto que, debido a que las instituciones parecen estar más ocupadas en agradar y beneficiar a las élites económicas que en responder a las necesidades de la población, personas que creían que no se encontraban en esta situación, han tenido que recurrir a la beneficencia o a la caridad. El capitalismo está produciendo un proceso de empobrecimiento en el que cada vez somos más los sectores sociales que nos encontramos en una situación de eventualidad, inestabilidad y desamparo, no ya sólo en época de crisis, que también, sino que debido al continuo recorte de derechos sociales y laborales, aun superada la crisis, el proceso de precarización y explotación persistirá. Esta ofensiva brutal, coordinada y llevada a cabo a golpe de Ley, ha sido dirigida por las élites económicas y políticas de Euskal Herria. La derecha en el gobierno (PNV, UPN, UMP) con la ayuda de PSOE, IU, PSN, PSF… están llevando a cabo este proceso en las diferentes instituciones de Euskal Herria: Leyes de Suelo, Planes de vivienda, reformas en el IRPF, bajadas del Impuesto de Sociedades, supuestas Leyes contra la exclusión, reformas y más reformas del mercado laboral, privatizaciones escandalosas y contra sectores estratégicos y de vital importancia para la población como son la sanidad, la educación, la atención a personas mayores o necesitadas, actitudes y declaraciones racistas por parte de diferentes alcaldes son toda una batería de medidas que están favoreciendo la concentración de rentas y la consecuente precarización de las condiciones vitales de amplios sectores de la población.

Si queremos atajar las situaciones de pobreza y precariedad que se multiplican en Euskal Herria es necesario acabar con el sistema social que de manera progresiva vulnera y merma nuestros derechos y dar pasos hacia un nuevo sistema social y político que supere las relaciones de explotación en las que se basa el actual. En este sentido, ante esta ofensiva del capital, para que Euskal Herria pueda sobrevivir como pueblo, para asegurar su pervivencia y su futuro vemos imprescindible desarrollar y profundizar cuatro ideas, que a nuestro entender son fundamentales. Trabajar menos horas para que todas las personas podamos trabajar y repartir así el trabajo en el ámbito reproductivo. Tender a la eliminación de la explotación que realizamos sobre las personas y los pueblos favoreciendo el equilibrio con la naturaleza. Aumentar el peso de las organizaciones sociales y sindicales, así como aumentar el peso de lo común frente a lo privado. La imperiosa necesidad de avanzar en la construcción de un modelo económico al servicio de la clase trabajadora y de la comunidad.

Los pueblos explotados y las naciones oprimidas estamos siendo exprimidos cada vez más en beneficio del capitalismo estatal, europeo y mundial y Euskal herria es prueba de ello (cupos, convenios, ataques al trabajo sindical, recorte de derechos sociales, robo de las arcas públicas para engordar negocios privados, TAV, Superpuestos, Incineradoras; desprecio a la voluntad popular, detenciones, presencia policial, prohibiciones,…) La ofensiva del capital es brutal, pero no imparable. Para luchar por nuestros derechos sociales y laborales, se impone la organización de la clase trabajadora. Es en estos momentos cuando mayor valor toma la militancia social. Las diferentes organizaciones populares y sociales somos consientes de que la lucha vale la pena; como lo sabemos miles de personas trabajadoras, migrantes, jóvenes, mujeres, pensionistas, vilipendiadas y explotadas todas nosotras, que actuamos conscientes, ante la barbarie que estamos padeciendo,

Las revoluciones sociales no las hacen los individuos, las personalidades, por muy brillantes o heroicas que ellas sean. Las revoluciones sociales las hacen las masas populares. Ante el expolio masivo de lo común y de lo público para privatizarlo, ante la mercantilización de todos los aspectos de nuestra vida, ante la paz social que pretenden volver a vendernos en estos momentos y que no es más que una guerra soterrada contra la inmensa mayoría de la población, ante el miedo y el desamparo, ante la violencia del capital tenemos que plantarle cara, tenemos que reforzar las redes de solidaridad. Porque tenemos fuerza y tenemos alternativas. Por esta razón consideramos que el 17 de octubre no ha de ser un día de resignación, ha de ser un punto de inflexión, un punto de partida en la acumulación de fuerzas, un día de movilización en la toma de conciencia de nuestra situación, un punto de partida en la transformación social.

 

¡LUCHA POR TUS DERECHOS SOCIALES!
¡HAZ FRENTE A LA PRECARIEDAD!
¡TRANSFORMA LA SOCIEDAD!

 

Latxe Uranga y Regina Maiztegi en nombre de Elkartzen

...irakurrri

LAB: «Con su decisión ante el proceso de consulta el Gobierno español ataca a Cataluña y a Euskal Herria»

Manifiesto de LAB ante la convocatoria que ha realizado el Gobierno de Cataluña para el 9 de noviembre y la decisión tomada por el Tribunal Constitucional de España de invalidar el decreto de la convocatoria y la ley de consulta de Cataluña.

La actitud y la decisión tomada por el Gobierno español ante el proceso de consulta es un ataque contra Cataluña y al mismo tiempo es un claro ataque contra Euskal Herria, puesto que confirma la actitud del Estado ante las reiteradas reivindicaciones de la ciudadanía vasca a favor del derecho a decidir.

Esta decisión se ha tomado en un contexto de reforma de Estado; la negativa dada a Cataluña indica claramente la vía que ha escogido El Gobierno Español, dando de lado al cumplimiento del derecho a decidir de los pueblos y cerrando las puertas a cualquier proceso basado en el acuerdo. La decisión tomada, a la hora caracterizar la reforma de Estado, deja en evidencia el camino que toma el Gobierno de Madrid: rechaza cualquier posibilidad de reconocer el derecho a decidir mediante un proceso democrático, así como la opción de ejecutar una hoja de ruta para llevarla a cabo.

Es hora de que todos los agentes vascos respondamos de forma conjunta, debatiendo y decidiendo a nivel político, social y sindical los pasos a dar ante este ataque contra los derechos civiles y políticos fundamentales. Esa es la respuesta que quiere y necesita Euskal Herria; si logramos acuerdos ello difícilmente estaremos a la altura que este pueblo exige. En este sentido, el PNV deberá aclarar donde sitúa el debate sobre el estatus político y quien será su compañero de ruta, la gestión antidemocrática del Gobierno de Madrid o el acuerdo entre los agentes vascos.

El sindicato LAB muestra su voluntad para construir acuerdos a favor de una respuesta conjunta. Asimismo, LAB llevará a los centros de trabajo la denuncia de este último ataque a Cataluña y Euskal Herria, así como la lucha a favor del derecho a decidir. El sindicato hace un llamamiento a sus afiliados y afiliadas y a su militancia para que se unan a la lucha a favor del derecho a decidir, tanto en las empresas como fuera de los centros de trabajo.

 

...irakurrri

FSMko metalgintzako saila Donostian elkartu da Europa mailan sindikalgintza alternatibo bat nola artikulatu aztertzeko

Munduko Sindikatuen Federazioko (FSM) hainbat kide Euskal Herrian dira metalgintzako langileak batzen dituen UISMMa Europa mailan nola artikulatu aztertzeko. Bilera hauen zergaitiak zehazteko prentsaurrekoa eskaini dute LABek Donostian duen egoitzan.

2008an sortu zen UISMM Donostian, orduan LABeko Nazioarteko Idazkari zen Jesus Maria Getek hartu zuen Idazkaritza Nagusia. Rion egin zen UISMMaren II kongresuan, estruktura erregioten banatzea erabaki zen eta Euskal Herrian burutu den bilera europako taldeak egiten duen lehenengoa da.

Elkarrizketa hauen helburua FSMko Metaleko saila indartzea dela adierazi dute prentsaurrean. Honetarako metaleko langileen arteko elkarlana bultzatzea eta metaleko sindikatuen arteko aliantzak indartu behar direla proposatu dute. Beti ere sindikalgintza alternatibo bat eraikitzeko bidean urratsak emanez.

...irakurrri

Ordizian antolatutako hilabete internazionalistaren kronika

Ordiziako gaztetxean hilabete internazionalista ospatu zen joan den astean. Intereseko hainbat gai lantzeko parada izaten ari dira, lehenengo bi asteetan Bolivia eta Venezuelako brigadetan parte hartu zuten kideen esperientzia eta bizitakoa entzun zituzten bertaratutakoek.

 

Bi herrialde hauek aurrera daramaten aldaketa prozesuaren inguruko solasaldia, Euskal Herrira bertaratu ditzazkegun irakaspenekin nahastu zaigu elkarketa hauetan, baita kontraesanen inguruko hausnarketa ere.

Pasa den larunbatean Luismi Huarte soziologoaren ahotsean Hego Ameriketako XX eta XXI.mendeetako Historiaren berri izan genuen. Biziki interesagarria izan zen, hainbat arrazoirengatik:

Euskaldunontzat eta hego ameriketarrentzat badago geure oroimen historikoan beti presente dagoen data bat, duela 500 urtekoa. Arrazoia: Espainiar kolonizazioa. Hizkuntzen kontrako borroka, okupazio militarra, bertako instituzioen suntsiketa eta kulturaren deuseztea bi herrialdeetan eman ziren gertaerak dira. Uste baino gehiago dugu amankomunean.

1959.urtean argi gorri bat pizten da hego ameriketan, ondorengo urteetan iraultzaren ispilua izango dena, Cubako iraultza zehazki. Sozialismoa posible dela eta burgesia kanporatu deitekeela irakasten digu, nazionalizazioa eman daitekeela.

Hurrengo urteen ere experientzia interesgarriak emango dira, Chile eta Salvador Allende, Nikaraguako Sandinistak, Mexikoko Zapatistak... nekazal erreformak, herri antolakuntza eta esperientzia kooperatibisten bitartez nahi den gizarte eredua lortzeko bidean pausu eraginkorrak ematea posible dela erakusten diguten esperientziak.

Orain Venezuela eta Bolivia ditugu argi gorriak, baina hego amerikan arrox koloreko eta gris koloreko estatuak ere badaude, denek elkarren artean historia amankomun bat sortzen dutelarik. Estatu batuen azpijokoak, multinazionalen botereak, Europaren esku-hartzeak eta zehazki eredu kapitalistak jatorrizko herrialdeetako pertsona hauen oraina zein etorkizuna zapaldu nahi izan ditu, baina orain iritsi da garaia esnatu eta antolatzeko, mundu gorri bat sortzeko.

...irakurrri

LAB denuncia el asesinato de tres militantes kurdas en Paris

Sakine Cansiz, PKK Kurdistango Langileen Alderdiaren sortzaileetako bat; Fidan Dogan, KNK Bruselan egoitza duen Kurdistango Kongresu Nazionalaren Frantziako ordezkaria; eta Leyla Soylemez militante gaztea hilda aurkitu zituzten atzo, urtarrilak 10. Emakume hauek beren herriaren askatasunaren alde lan egiteagatik erahilak izan dira. 

 

Egun PKK-ren oinarri feministei esker emakume kurduen papera arlo politikoan, eta jendarte kurduan oro har oso garrantzitsua da, beren herriaren askatasunaren borrokarekin batera patriarkatuaren aurka eta emakumeon eskubideen aldeko lana lehentasunezko borroka dute.

 Hau horrela izateko bertan dauden emakume kurdu feministen lana ezin bestekoa izan da, hauen artean aipatzekoa da bereziki erahila izan den Sakineren papera, emakume kurduen eskubideen aldeko langile amorratua.

Kurdistango estatuaren izaeraren ukapenarekin batera beren oinarrizko giza eskubideak uneoro zapalduak dituzte kurduek, tortura eta atxilotzeak eguneroko errealitateak direla, eta Turkia, Iran, Irak eta Siriako estatu menperatzaileak baztertuak eta gutxituak bizitzera behartzen dituztela.

Egoera honetan emakumeek zapalkuntza hirukoitzari egin behar diote aurre (herri, klase eta jenero zapalkuntza, alegia).

PKK eta Turkiako gobernua elkarrizketekin hasi diren mementu berean, Turkiako Estatuko sektore militarista eta totalitarioenek gerra zikina eta Estatu terrorismoa herri kurduaren kontra berriz erabiltzeari ekin diote, ekintza honek erakusten duen legez.

LABetik gerra zikineko ekintza hau gaitzesten dugu, eta Frantziako Estatuari exijitzen diogu errudunak zigor ditzala, erru politikoak ere argituz.

Era berean, eraildako kideen senide eta burkideei, eta Kurdistango herriari eta emakumeei, gure elkartasuna helarazten diegu.

GORA BORROKA FEMINISTA, GORA HERRI ASKEAK!!!

GORA KURDISTAN ASKATUA!!

...irakurrri