LAB sindikatua Bilbo, Donostia eta Gasteizen manifestatu da negoziazio kolektiboaren erantzule den CONFEBASKen jarrera salatu eta
Jaurlaritzari langilegoaren eskubideen eta enpleguaren alde erabakiak
har ditzala eskatzeko. Sindikatuak negoziazio kolektiboaren eta
enpleguaren defentsan mobilizatzen jarraituko duela iragarri du. Gaur
arratsalderako Gipuzkoako eskualde ezberdinetan ADEGIren posizioa
salatzeko mobilizazioak daude deituta.
Donostiako
mobilizazioaren hasieran, LABeko ekintza sindikaleko eta negoziazio
kolektiboko idazkari den Garbiñe Aranburuk, sindikatua gaurkoan
mobilizatzera eraman duen arrazoia azaldu du medioen aurrean.
Aranbururen hitzetan patronalak hartutako blokeorako jarrera legeen
aldetik duten babesak, neurtu ez den eta negoziazio mahaietan gehiengoa
ematen dion ordezkaritzak eta Jaurlaritzatik jasotzen duen babes
politikoak egiten dute posible.
Hau horrela izanik, LABek interpelazio zuzena egin nahi izan dio gaur
Jaurlaritzari eta PNVri bereziki. Sindikatuak instituzioari eskatu dio
CONFEBASKi ematen dion babes politikoa kentzeko eta era berean
Jaurlaritza bera mugi dadila blokeo egoera gaindutua izan dadin euskal
herritarron eta langileon eskubideen mesedetan.
Aranburuk udaletxetan mozio bitartez instituzioei interpelazioa egiteko
martxan jarritako dinamikaren berri eman du, eta astelehen honetan
bertan Tolosan eztabaidatu den lehen mozioak PNVren jarrera zein den
argi utzi duela adierazi du. EHBildu eta PSEk mozioa onartu dute eta
PNVk patronala eta sindikatuak parez pare jartzen dituen kontramozio bat
aurkeztu du. LABentzat hon
Jarrera honen aurrean Aranburuk LAB sindikatua mobilizatzen eta salatzen jarraituko duela adierazi du.
2 pertsona identifikatu dituzte Donostiako mobilizazioan Manifestazioaren amaieran 2 pertsona identifikatu ditu poliziak
Jaurlaritzaren Delegaritzan ADEGIren jarrera salatzen zuten pegatinak
jartzeagatik.
Estrategia integrala sektore eta enpresetako gure hitzarmenen defentsan
Azken lan erreformak gure hitzarmenak bete-betean erasotu ditu. Eraso
honetatik babesteko, estrategia integrala beharrezkoa dugu: negoziazio
eremu guztiak kontuan hartzen dituen, gutxieneko edukiak bermatzen
dituen eta mobilizazioan oinarritzen den estrategia, alegia. Horixe da
gure hitzarmenak eta, hortaz, gure lan baldintzak, gure enplegua eta
gure etorkizuna defendatzeko modu bakarra.
Hori dela eta, langileei dei egiten diegu bat egin dezaten ekainaren
28an Bilbon burutuko den manifestazio zaratatsua eta uztailaren 4ko lau
ordutako lanuzte eta hiriburuetan burutuko diren mobilizazioekin.
GURE HITZARMENAK GURE HITZARMENAK
DEFENDATU AHAL ETA BEHAR DITUGU.
Gure esparruan lortu ditugun hitzarmenek, bai sektore bai enpresa
mailakoek, lan eta bizi baldintza hobeak izatea bideratu digute.
Herrialde mailako hitzarmenak sektore osoaren gutxieneko erreferentzia
dira. Hauek desagertuz gero, sektore horretan lan egiten duten lagun
guztien lan baldintzak okertuko lirateke. Herrialde mailako hitzarmenek
sektore bakoitzeko langile gehienen baldintzak arautzen dituzte.
Horregatik, hain zuzen, erreformek hauen kontra jotzen dute bereziki,
babes orokor hau deusezteko helburuz.
Era berean, enpresa hitzarmenen defentsa ezinbestekoa da, enpresa
hitzarmenak herrialde mailakoen osagarriak diren heinean. Sektore
hitzarmenak mundu guztiarentzako oinarria finkatzen du, baina oinarri
horretako edukiak enpresetan hobetu ahal ditugu; horrela egin izan dugu
Euskal Herrian. Erreferentziazko sektore hitzarmenik ez balego, enpresa
hitzarmenetako lan baldintzak ere guztiz okertuko lirateke berandu baino
lehen.
Gainera, enpresa hitzarmenak baino ez bagenitu kontuan hartuko, langile
gutxi batzuk baino ez lirateke babestuta egongo. Gehiengoa guztiz
babesgabe egongo litzateke eta horixe da, hain zuzen, erreforma
ezberdinek bilatzen dutena. Euskal Herriko ehundura ekonomikoa enpresa
txiki eta ertainek osatzen dute ia guztiz eta hauetan oso zaila da –eta
askotan guztiz ezinezkoa- enpresa hitzarmena negoziatzea. NEGOZIAZIO EREMU GUZTIAK DEFENDATZEA DA ESTRATEGIA ERAGINKOR BAKARRA
LABek ez dio sekula uko egin ezein negoziazio eremuri eta orain ere ez
dio uko egiten. Ez erreforma baino lehen ez erreforma ostean, ez diogu
uko egin enpresetan negoziatzeari; patronalak bilatzen duen bezala,
negoziazioa enpresetara eta soilik enpresetara mugatzeari bai, ordea.
Enpresetan negoziatzera mugatzeak, herrialdeko hitzarmenaren oinarririk
gabe patronalari bidea zabaltzen dio, hitzarmenaren edukiak kaskartzeko,
mehatxuaren bidez; izan ere, enpresa eremuan, askotan, indar
korrelazioa ez da langileen aldekoa.
Gaur egun, ELAk errealitate honi entzungor, enpresa hitzarmenen alde
egiten du soil-soilik. Hau patronalaren eta erreformaren helburuarekin
bat dator bete-betean. Langileen lan baldintzak blindatzen dituzten 100
enpresa hitzarmen sinatu dituztela esaten dute. Baina honek 10 langile
baino gehiagoko enpresen %1 baino ez du suposatzen. Zer gertatzen da
gainontzeko %99arekin? Zer gertatzen da herrialdeko sektore
hitzarmenaren pean guztiz dauden langileen %90arekin? Akaso ez daukate
hitzarmena izateko eskubiderik?
Oso argi daukagu zelan egin behar den eta, horregatik, negoziazio eremu guztietan borrokatzeko prozesu batera dei egiten dugu:
1. Herrialdeko hitzarmenen alde borrokatu: hitzarmen hauek gure lan
baldintzei eusteko eta hobetzeko zein erreformaren eraginak mugatzeko
tresna izan behar dira.
2. Oinarrizko erreferentzia hau osatzeko, bestelako negoziazio eremu
batzuk ere bultzatu (enpresa, zentroa...), beti ere herrialdeko
hitzarmenak ezartzen duena ez kaskartzeko konpromisoarekin.
GURE HITZARMENAK DEFENDATZEKO,
HITZARMENOK EZARTZEN DITUZTEN EDUKIAK DEFENDATU BEHAR DIRA
Eztabaida ez da negoziazio eremuetakoa besterik ez. Gure esparruko
hitzarmenen bitartez, bai enpresetako bai sektoreetako hitzarmenen
bitartez, lan baldintza hobeak lortu baditugu, hori izan da borrokaren
bidez gure hitzarmenetarako eduki hobeak lortu ditugulako.
Hitzarmenak bizirik mantentzeko modua ez da edukiak erlatibizatzetik edo
patronalak nahi duen puntura arte jaistetik pasatzen, CCOO eta UGTk
egin bezala, iaz Madrilen soldatak jaisteko lotu zuten akordioaz edota
enpresei malgutasun gehiago oparituta. Gure hitzarmenei eutsi nahi
diegu, baina hitzarmen duinak nahi ditugu. PROPOSAMEN INTEGRALA BESTE SINDIKATUEI
ELA, CCOO eta UGTri negoziazio kolektiboa defendatzeko proposamen integrala egin diegu:
1. Negoziazio eremu guztiak defendatu, Euskal Herriko ahalik eta langile
gehienek euren esparruan lan baldintzak eta soldatak negoziatu ahal
ditzaten.
2. Gutxieneko edukiak bermatu. Erreferentzia moduan lau
sindikatuok sinatu ditugun sektore mailako 5 hitzarmenak hartu ditugu:
soldata igoerak, KPIa erreferentziatzat hartuta; eskubideetan
atzerapausorik ez; eta erreformaren aurrean blindatzeko klausulekin:
ultraaktibitatea luzatu eta deskuelge klausuletan derrigorrezko
arbitrajerik ez.
3. Mobilizazioan oinarrituta. Borroka ezinbestekoa da patronalaren
blokeoa gainditzeko eta aurreko puntu biak posible izateko.
Mobilizazioa, erreformaren aurrean blindatu ahal izateko berme bakarra
da.
Hori dela eta, beste sindikatuei dei egin diegu estrategia orokor honen
aldeko borroka planteamendua adostu dezagun. Honela, proposamen honekin
bat etorri ziren sindikatuekin batera, mobilizazio jendetsuak burutu
genituen ekainaren 21ean. Baina borroka honek jarraipena izan behar du
patronalaren blokeoari aurre egin nahi badiogu eta mugitzera behartuko
badugu. Hori dela eta, uztailaren 4ean lau ordutako lanuzteak eta
mobilizazio are jendetsuagoak egingo ditugu, berriro ere LABek egindako
planteamendu honekin bat datozen sindikatu guztiekin batera.
Borroka bateratu beharra dago, erantzun ahalik eta sendoena emateko,
edozein plantilla, handia edo txikia izanda ere, edozein sektoretakoa,
ez dadin gelditu hamarkadetan zehar negoziazio kolektiboa eta gure
konbenioak ezaugarritu dituen erreferentziarik gabe.
Uztailaren 7an indarraldia galtzen duten hitzarmen guztietako sektoreen
eta negoziazioak zabalik dauzkaten sektoreetako langile guztiei dei
egiten diegu mobilizazio eta borrokara. Posiblea da eta lortu egingo
dugu! UZTAILAREN 4ean: LANUZTEAK 10:00ETATIK 14:00ETARA ETA 11:30ETAN MOBILIZAZIOAK HIRIBURUETAN.
Confebask, Adegi, Cebek, Sea eta gainontzeko patronalek ozen entzun dezatela gure mezua: EZ DIEGU GURE LAN BALDINTZEI UKO EGINGO!
GURE HITZARMENAK DEFENDATU EGINGO DITUGU, ORAIN ETA UZTAILAREN 7aren ONDOREN ERE!
La incertidumbre se cierne sobre los acogidos a los convenios sectoriales que caducan el próximo domingo. Sindicatos y patronal coinciden en que «nada termina» ese día, aunque ambas partes parecen prepararse para la aplicación paulatina de las medidas que contempla la reforma laboral.
Manifestación de LAB, el pasado viernes en Bilbo.
El escenario y la fecha marcada son ya conocidos. El 7 de julio la inmensa mayoría de los convenios sectoriales de la CAV perderán su vigencia al haber transcurrido el año de ultraactividad establecido tras su vencimiento. Son un total de 113 según los últimos datos del Consejo de Relaciones Laborales (CRL) correspondientes al mes de abril y que indican que solo seis convenios han sido firmados. Los trabajadores afectados ascienden a unos 350.000.
Si hasta ahora el debate se centraba en las negociaciones de cara a poder renovar los convenios, con la certeza de las partes implicadas de que no hay posibilidad de acuerdo, la incertidumbre se cierne en qué escenario se presenta a partir del 7 de julio, si bien sindicatos y patronal coinciden en que «nada termina» ese día.
La imposibilidad de llegar a un consenso es reconocida por unos y por otros. Los sindicatos LAB, CCOO y UGT abogan por mantener los convenios provinciales por considerarlos una referencia que no se puede perder a la hora de negociar pactos de empresa, instrumento este último que, a su vez, también ven necesario. Además, creen que el marco sectorial da cobertura a muchos más trabajadores.
En esta línea, las tres centrales han presentado esta semana una propuesta conjunta en las mesas negociadoras del Metal de Araba, Bizkaia y Gipuzkoa, uno de los sectores más implicados en la lucha por el convenio provincial. Dicha plataforma busca, según los sindicatos, «desbloquear la negociación» e incluye medidas como subidas salariales con la referencial del IPC, incremento de la ultraactividad e inclusión de cláusulas que blinden las condiciones ante la reforma laboral.
Sin embargo, las patronales se mantienen en la postura de rechar en rotundo la propuesta. Insisten en que no firmarán ningún convenio que suponga una «contrarreforma». A ello se le une el reciente reconocimiento por parte de una de ellas, en concreto Adegi, de que «el mundo puede seguir subsistiendo» sin convenios provinciales. Es más, manifestó que se abre «un nuevo escenario de oportunidades» que permite «mejorar la competitividad» porque «se recuperan facultades de decisión empresarial» y la posibilidad de «adoptar decisiones unilaterales».
«Negociación destruida»
Esta postura muestra, a juicio de la secretaria de Acción Sindical de LAB, Garbiñe Aranburu, que «la reforma laboral ha destruido completamente la negociación colectiva». Por ello, incide en que tanto antes como después del 7 de julio seguirán trabajando por un modelo de negociación que proteja a la mayor cantidad de trabajadores posible. El éxito dependerá, según afirma, de la «capacidad de responder a la aplicación de la reforma laboral.
Explica Aranburu que desde el sindicato no prevén que de un día para otro se vaya a aplicar «de manera radical» la reforma aunque creen que «poco a poco se irán aplicando ciertas medidas. Por eso creemos que es tan importante establecer una dinámica de respuesta desde el principio», señala.
También apela a la responsabilidad y la implicación de las instituciones, en especial al Gobierno de Gasteiz, en cuyas manos está otro de los aspectos que más les preocupa y motiva el bloqueo de las negociaciones: el arbitraje obligatorio.
La reforma establece que una comisión de arbitraje debe decidir en los casos de descuelgue pero en la CAV no existe, de momento, dicho instrumento. Los sindicatos son muy críticos con respecto al arbitraje obligatorio, por lo que desde un principio trasladaron a Lakua la petición de que no creara la comisión. Por ahora no han obtenido respuesta oficial. Aranburu indica que este bloqueo va más allá de un «conflicto laboral» y que está en juego «qué modelo de sociedad y qué relaciones laborales vamos a tener». «No es cierto que se garantice el crecimiento económico con unas relaciones laborales cada vez más desreguladas», apostilla.
«Una estrategia limitada»
La adhesión obtenida en las movilizaciones de las últimas semanas en defensa de los convenios de sector y empresa demuestra, según Aranburu, que «los trabajadores no renuncian a sus derechos» y es, en cierto modo, un impulso para abordar la confrontación que previsiblemente aumentará en adelante. De hecho, en los tres últimos meses se ha triplicado la conflictividad laboral.
Insiste en la defensa tanto del ámbito sectorial como de empresa. «No compartimos que se parcialice el debate a los ámbitos de negociación. Para nosotros el debate principal es cómo mejorar la correlación de fuerzas y el posicionamiento de los trabajadores, qué estrategia ponemos en marcha para mover la posición de la patronal», dice.
Ante el debate suscitado al respecto, recalca que defender solo el convenio de empresa, teniendo en cuenta que cubre a un 10% de los trabajadores vascos, «supone dejar a miles sin ámbito de negociación. Es una estrategia limitada».
Cree que la falta de un convenio provincial también afectará a las empresas con convenio propio y explica el por qué con un ejemplo. Relata que si aquellos que negocian en la empresa -cita como ejemplo a CAF, con un convenio de empresa «digno»- tuvieran que partir del convenio estatal y no del mínimo provincial, sus condiciones también irían decayendo. «Los salarios y las condiciones laborales caerían vertiginosamente con la aplicación de los convenios estatales o, en su defecto, del estatuto de los trabajadores». Destaca que los convenios vascos son mejores que los estatales, ante lo que advierte que «no vale defender solo el ámbito, también los contenidos».
Admite que la patronal tiene «una herramienta muy valiosa que le permite hacer lo que quiera» pero alerta de que «por la vía judicial las cosas tampoco están del todo claras», ya que cabría la posibilidad de que el fin de la ultraactividad no sea de fuerza mayor en todos los casos.
Adegi: cautela y oportunidad
Mientras los sindicatos auguran un ambiente de incertidumbre, la patronal parece ver la luz al final del túnel. Así lo dejan entrever las declaraciones de Adegi esta misma semana que, aludiendo a una mayor competitividad como objetivo, se congratulaba de la «reducción de costes laborales» que podrá acometer en adelante.
Durante un coloquio celebrado en Donostia, el Catedrático de Derecho del Trabajo, Federico Durán, declaró que «en España no ha habido moderación salarial verdadera en comparación con nuestros competidores» y subrayó que la reforma de la negociación colectiva permite la «devaluación interna», es decir, mayor facilidad para reducir salarios y modificar condiciones.
Es por ello que Adegi lanzó un mensaje de tranquilidad a sus asociados y apuntó que «no hay prisa para ejecutar grandes cambios», de modo que invitó a esperar a las «vías de escape» que ofrece la reforma.
A pesar de saberse con la ley en la mano, recomienda «no hacer experimentos», mientras los sindicatos apuestan por la confrontación y aprovechar las coletillas que deje la normativa ante un complicado escenario en el que nadie sabe muy bien qué sucederá.
Acuerdos firmados «a la baja» en Nafarroa
La situación se presenta diferente en Nafarroa, donde la negociación colectiva ha ido por otros derroteros. El coordinador de LAB, Igor Arroyo, explica que ha estado determinada por el acuerdo firmado por UGT y CCOO con la patronal en 2012, tras la huelga general contra la reforma laboral del 29-M. Ese pacto establecía que los salarios crecieran por debajo del IPC, «es decir, que los trabajadores tenían que perder capacidad adquisitiva», y da por buena la flexibilidad. También incluye de una manera «bastante genérica, sin suponer un compromiso para la patronal», puntos que podían ser de interés para los trabajadores. La mayoría de los convenios sectoriales han sido firmados por UGT y CCOO en base a este acuerdo.
La posición de LAB ha sido siempre contraria a firmar convenios que no blinden de la reforma ya que considera que suponen «un paso atrás». Arroyo destaca que en algunos que aún no han sido firmados han conseguido alargar la ultraactividad e intentarán blindarlos. A ello añade que no está claro qué posición tomará la patronal a partir del 7 de julio, entre otras cuestiones, por el nivel de conflictivad que pueda generar. «Nosotros defendemos que todos los ámbitos de negociación son complementarios y creemos que en Nafarroa debería haber un acuerdo intersectorial para blindar la negociación provincial pero no hay voluntad política para ello», afirma. Por ello, se centrarán en el blindaje tanto en las empresas como por sectores.
Atzo, apirilak 9, Gipuzkoako Metalgintzako mahaiaren 17. bilera burutu zen. LAB sindikatuak, patronalak duen jarrera itxia ikusirik, gainontzeko sindikatuei mobilizazio egutegi bateratu bat egiteko deialdia egin die. Aste honetan bertan, metaleko mahaian dauden gainontzeko sindikatuekin biltzen hasiko gara, mobilizazio egutegi bateratu bat erdiesteko helburuarekin.
LAB sindikatuaren balorazioa Gipuzkoako Metalgintzako mahaiaren 17. bileraren harira
Atzo, Apirilak 9, Gipuzkoako Metalgintzako mahaiaren 17. bilera burutu zen. CCOO eta UGT sindikatuek proposamen berri bana ekarri dute mahaira. Aipatu bi sindikatuon proposamenak, joan zen urteko abenduan LABek egin zuen proposamenarekin antzekotasunak ditu. ADEGIk, bi proposamen hauei ezezko borobila emateaz ezezik, beste proposamen bat ere ipini du mahai gainean, aurrekoan egin zuena baino atzerakoiagoa. Hau da ADEGIren proposamena:
- 2 urterako soldata izozketa. - Orduen erabiltzea: konbenioko 9 artikuluan jasotakoa eta Lan Erreformak ezartzen duen urteko lan ihardunaldiaren % 10a. Hau da, konbenioan jasotako malgutasuna eta Langileen Estatutuan jasotakoa, biak. - Konbenioaren 49 artikuluaren ezabatzea, Langileen Estatutuak ezarritako derrigorrezko arbitraia ezartzeko. - Konbenioaren 50. artikuluaren ezabaketa, langileen kaleratzeak merkeagotzeko helburuarekin. - Konbenioaren idarraldia 2 urtetakoa urte beteko ultraaktibitatearekin.
LAB sindikatuak, patronalak duen jarrera itxia ikusirik, gainontzeko sindikatuei mobilizazio egutegi bateratu bat egiteko deialdia egin die. Aste honetan bertan, metaleko mahaian dauden gainontzeko sindikatuekin biltzen hasiko gara, mobilizazio egutegi bateratu bat erdiesteko helburuarekin.
Patronala inoiz baino harrokeria handiagoarekin dabil eta ez dio uko egin nahi Raxoik oparitu dion lan erreforma konbenioan txertatzeari.
Gainontzeko sindikatuek une zail honek galdatzen duen arduraz jokatzea espero dugu. Gipuzkoako Paper eta Kartoigintzan, Bizkaiko gasolindegietan eta Gipuzkoako gasolindegietan, mobilizazio bateratuen bitartez posible izan da lan erreformaren ondorioak mugatzea. Gipuzkoako metalgintzan zergatik ez?
LAB sindikatuak delegatuen kontzentrazio bat egin du gaur Donostiko CRLren egoitzaren aurrean ADEGIren konbenioa lortzeko borondate falta salatzeko. LAB sindikatuak Abenduaren 3an desblokearako proposamen berria aurkeztu zuen eta ADEGIK emandako erantzuna askieza izan zen, Lan Erreformaren erabilerari ez baitio uko egiten.
ADEGI herrialdeko hitzarmenaren alde baldin badago, oraintxe du aukera hitzetatik ekintzetara pasatu eta guztiontzat mesedegarria izango den hitzarmen bat ahalbidetzeko.
Hori gertatu ezean, LAB sindikatuak, ahal baldin bada gainontzeko sindikatuekin batera, mobilizazioak gogortzea beste aukerarik ez du izango.
