HERRIALDEKO HITZAMENAren DEFENTSA

Metalgintzako hitzarmena defenda dezagun.

EUSKAL PRESOAK KALERA!

Euskal presoak lantokietara!.

PENTSIO PUBLIKO DUINAK

Euskal pentsio sistema publikoa orain. 1080 euro gutxieneko pentsioa.

LAN DUINA BIZI DUINA

Lan eta bizitza duinabermatuko digun hiri duin batean biziteko eskubideadugu.Langileok eskubide guztien jabe!.

LANGILEOK EUSKAL ERREPUBLIKA

Herriak du hitza eta erabakia.

7 may 2013

La burguesía vasca y los imperialismos

Iñaki Gil de San Vicente

Publicado por Matxingune taldea en 2013

Resumen

La burguesía afincada en Euskal Herria quiere y necesita sumarse al imperialismo en la medida de sus fuerzas. Lo quiere por convicción y esencia de clase, y lo necesita por supervivencia de clase. Puede negociar puntualmente con China o con Rusia, o incluso con Venezuela o Cuba, porque el dinero es el dinero, pero para cualquiera de estos u otros negocios necesita de los Estados español y francés, de la Unión Europea, de las Bolsas occidentales y del puño acorazado de la OTAN que es la razón material última de la mano invisible del mercado.

Siempre es imprescindible bucear en las raíces de lo real, de lo contrario terminamos divagando en las nubes, olvidando o desconociendo que la gran burguesía vasca, la que manda, ha sido y es una pieza elemental del Estado español, y está decidida a seguir siéndolo; que su hermana intermedia, la burguesía, nunca se ha atrevido a enfrentarse a su hermana mayor, plegándose a ella y apoyándola en los momentos decisivos; y que la hermana menor, la pequeña burguesía, sea nueva o vieja, siempre ha estado rota en trozos, oscilando temerosa excepto muy reducidos sectores suyos. Al no bajar a lo contradictorio terminamos incluso por olvidar lo evidente, que existe el capitalismo como realidad objetiva, estructurante, en la que malvivimos a la fuerza y que incluso está metida en nuestra propia cabeza. Llega a estarlo tanto que cada vez usamos más su propio lenguaje, sus conceptos. ¿Qué es la burguesía? Ya casi nadie lo sabe, se intuye, se sospecha, pero un concepto clave como este, que exige de inmediato saber qué es el pueblo trabajador, la clase obrera, etc., está como desaparecido en la terminología de la izquierda independentista, si excluimos algunos textos que nadie lee. 

Sin embargo, la burguesía existe, como existe el imperialismo. En Hegoalde, la burguesía tiene su Estado, el español, y además tiene los gobiernillos prestados por el reino de España. Pero el futuro de estos y otros instrumentos de poder y de opresión nacional de clase, ya no depende sólo de la voluntad del bloque de clases dominante en el Estado, sino cada vez más de las pugnas interimperialistas, por un lado, y de las decisiones de euroalemania, por otro. La burguesía vasco-española lo tiene muy claro, bastante más que Urkullu cuando implora el apoyo de la española, parcialmente representada por Rajoy y Rubalcaba. Ahora usa a Urkullu como usó a López, a Ibarretxe, Ardanza, Garaikoetxea… Para la clase social propietaria de las fuerzas productivas y de nuestras hipotecas y deudas, las personas son simples números en su tasa media de beneficios, y por esto, para ella son más importantes las actuales decisiones de Estados Unidos y Japón de intentar descargar la crisis sobre el euro, sacando humo a la máquina estatal de hacer dólares y yuanes, por ejemplo, que todos los premios sobre una supuesta paz. 

Ahora mismo, las crecientes tensiones centrífugas interimperialistas no antagónicas están siendo contrarrestadas por las fuerzas centrípetas del imperialismo occidental dirigidas mal que bien por Estados Unidos. Los Tratados de Libre Comercio en negociación con la Unión Europea y con Japón; las exigencia a la Unión Europea para que aumente sus aportaciones a la OTAN, y el apoyo al armamentismo japonés; el freno sistemático a toda reforma de la ONU, FMI, BM, etc., para abortar cualquier democratización burguesa de estas vitales instituciones imperialistas; la agudización de la guerra soterrada con el mal llamado BRIC (Brasil, Rusia, India, China); el proteccionismo interno ante la tecnología china; el avance en el cerco militar a Rusia y China; los golpes blandos político-militares y el impulso al terrorismo golpista duro en todo el mundo; las maniobras para manipular el precio del oro, de las energías, de los alimentos y medicamentos; las presiones para imponer la ley capitalista de las patentes privadas, sobre todo en la bioeconomía; el sistemático acaparamiento del agua potable; la guerra teórica y práctica contra los derechos humanos y el renacer del terror patriarco-burgués y del fundamentalismo cristiano, oculto bajo la manipulación contra el Islam; el reactivado miedo al comunismo; el reforzamiento del derecho al expolio, saqueo y violaciones inherentes al falso derecho de intervención humanitaria; estas y otras prácticas muestran la contraofensiva imperialista a escala mundial, dirigida por Estados Unidos con el apoyo de la Unión Europea y de otras potencias. 

El objetivo fundamental de esta contraofensiva no es otro que el de intentar abrir una nueva fase larga de acumulación ampliada del capital, una larga fase de ascenso sostenido de la tasa media de beneficio en manos del imperialismo occidental en primera medida, y después de los imperialismos y subimperialismo que aceptan la hegemonía del capital financiero-industrial de alta tecnología norteamericano. Otro objetivo tan importante como el anterior, inserto en su misma lógica, es el de frenar el ascenso de subimperialismos, y si es posible hacerlos retroceder en la jerarquía mundial. Una de las batallas estratégicas en esta guerra económica es la de la supremacía financiera, la de la unidad del sistema financiero bajo control anglosajón para dirigir en su beneficio las tendencias a la desarticulación del sistema financiero mundial. Y por no extendernos, otro incluso más importante que el financiero es el del control monopólico occidental de una nueva revolución industrial tecnocientífica que multiplique exponencialmente su productividad del trabajo asegurándole recursos energéticos y supremacía militar. El complejo militar-industrial ya se ha soldado con el capital financiero, y sabe que la tecnociencia no depende sólo del capital privado sino sobre todo de la planificación estratégica estatal para ampliar el capital constante en todo lo relacionado con I+D+I.

La burguesía afincada en Euskal Herria quiere y necesita sumarse a este imperialismo en la medida de sus fuerzas. Lo quiere por convicción y esencia de clase, y lo necesita por supervivencia de clase. Puede negociar puntualmente con China o con Rusia, o incluso con Venezuela o Cuba, porque el dinero es el dinero, pero para cualquiera de estos u otros negocios necesita de los Estados español y francés, de la Unión Europea, de las Bolsas occidentales y del puño acorazado de la OTAN que es la razón material última de la mano invisible del mercado. La burguesía afincada en Euskal Herria está al tanto de las múltiples crisis que minan al Estado español -desplome industrial y tecnocientífico, debilitamiento de su unidad nacional burguesa, corrupción cancerosa, retroceso en la jerarquía imperialista y depauperación relativa y absoluta crecientes-, al igual que conoce los informes sobre la podredumbre monárquica; el desplome de la casta política; la tendencia al alza de populismos reaccionarios y racistas; la importancia del narco-capitalismo, de la industria de la prostitución, de la economía sumergida y del fraude fiscal. No se le escapa nada de esto, pero lo acepta porque sabe que es el único trampolín que puede impulsarle a nuevos negocios, sobre todo a no perder los que tiene, y porque, a pesar de todo, ese Estado podrido y contaminante es coproducción suya, es un instrumento que ella ha ayudado a crear y adaptarse a cada nueva necesidad. 

Es este contexto estructural el que nos explica por qué la burguesía no quiere abrir ningún proceso de paz, porque sólo necesita su paz, la de la explotación económica y nacional de clase normalizada, que se dice. La burguesía afincada en Euskal Herria necesita su paz porque es económicamente más rentable para asegurarle parte de la realización del beneficio y para disponer de un espacio material y simbólico propio en el que sostener parte de su acumulación ampliada. El espacio simbólico adquiere cada vez más importancia en el capitalismo actual basado en un trabajo complejo creciente, lo que exige de un espacio de cualificación de la fuerza de trabajo dócil, alienada y sumisa, y la simbología burguesa es aquí decisiva. Por esto mismo, es una paz esencialmente unida a la permanencia del Estado español en nuestra nación. Y por pura dialéctica de unidad y lucha de contrarios, es este contexto el que da sentido a la sexta huelga general vasca del próximo 30 de mayo, como una forma más de lucha de nuestro pueblo contra la explotación nacional de clase que padece, una huelga que va a demostrar que aumentan las fuerzas emancipadoras en nuestra «nación trabajadora», por utilizar una expresión de Marx. 

Iñaki Gil de San Vicente
Euskal Herria, 29 de abril de 2013

El origen del Primero de Mayo

Rosa Luxemburg

Publicado por Matxingune taldea en 2013

Resumen
¿Qué podría proporcionarles a los trabajadores más coraje y fe en su propia fuerza que un paro masivo, decidido por ellos mismos? Por eso, la idea de una fiesta proletaria fue rápidamente aceptada y comenzó a extenderse de Australia a otros países, hasta conquistar finalmente todo el mundo proletario.

La feliz idea de instaurar un día de fiesta proletaria para lograr la jornada laboral de ocho horas nació en Australia, donde ya en 1856 los obreros habían decidido organizar un día completo de huelga, con mitines y entretenimiento, como una manifestación a favor de la jornada de ocho horas. Se eligió el 21 de abril para esa celebración.

Al principio los obreros australianos pensaban en una única celebración, aquel 21 de abril de 1856. Pero como esa primera celebración tuvo un efecto muy fuerte sobre las masas proletarias de Australia, animándolas con ideas agitadoras, se decidió repetirla todos los años.

Efectivamente: ¿Qué podría proporcionarles a los trabajadores más coraje y fe en su propia fuerza que un paro masivo, decidido por ellos mismos?

¿Qué podría proporcionarles más valor a los eternos esclavos de las fábricas y de los talleres que el reconocimiento de su propia gente?

Por eso, la idea de una fiesta proletaria fue rápidamente aceptada y comenzó a extenderse de Australia a otros países, hasta conquistar finalmente todo el mundo proletario.

Los primeros en seguir el ejemplo de los obreros australianos fueron los norteamericanos.
En 1886 se fijó el 1º de mayo como el día de la huelga universal. Ese día, 200.000 trabajadores abandonaron sus lugares de trabajo y exigieron la jornada laboral de ocho horas. Más tarde, la policía y el hostigamiento legal impidieron por muchos años la repetición de esa gran manifestación.

Sin embargo, en 1888 restablecieron su decisión y fijaron el 1º de mayo de 1890 como el día de la siguiente celebración. 

Mientras tanto, el movimiento obrero en Europa se había fortalecido notablemente. La expresión más poderosa de este movimiento ocurrió en el Congreso Internacional Obrero de 1889. En ese Congreso, al que asistieron 400 delegados, se decidió que la jornada de ocho horas debía ser la primera reivindicación. El delegado de los sindicatos franceses, el obrero Lavigne de Burdeos, propuso difundir esa reivindicación en todos los países mediante un paro universal. El delegado de los trabajadores estadounidenses llamó la atención de sus camaradas sobre la decisión de ir a la huelga el día 1º de mayo de 1890, por lo que el Congreso fijó esa fecha para la fiesta proletaria universal. 

Los obreros, al igual que treinta años antes en Australia, pensaban solamente en una única manifestación. Ese 1º de mayo de 1890 el Congreso había decidido que los trabajadores de todos los países se manifestarían juntos por la jornada de ocho horas. Nadie había hablado de repetir la celebración en años siguientes. Naturalmente, nadie podía predecir el enorme éxito que tendría esa idea ni la rapidez con que sería adoptada por la clase obrera. Sin embargo, fue suficiente celebrar el 1º de mayo tan sólo una vez para que todos comprendieran y sintieran que debía convertirse en una institución anual y permanente. 

El 1º de mayo significaba establecer la jornada de ocho horas. Pero aún después de haber logrado este objetivo, ese 1º de mayo no fue abandonado. Mientras continúe la lucha de los obreros contra la burguesía y la clase dominante, mientras todas las exigencias no hayan sido satisfechas, el 1º de mayo continuará siendo la manifestación anual de esos reclamos. Y cuando lleguen días mejores, cuando la clase obrera del mundo haya logrado su objetivo, es probable que la humanidad entera también celebre el 1º de mayo, honrando las amargas luchas y los sufrimientos del pasado.

Rosa Luxemburg
Febrero 1894

[Escrito en 1894. Publicado en polaco en Sprawa Robotnicza, París, febrero 1894.]

Ez dezatela esan borrokak ez duenik balio. Luddismoa (Ernai)



"Kapitalismoaren eta inperialismoaren krisia. Egoeraren azterketa, Europan eta munduan"


Ipar Hegoa Fundazioak eta LAB sindikatuak JAMES PETRAS eta LUCIANO VASAPOLLO izango ditugu gurekin Bilbon eta Iruñean, maiatzaren 17tik 20ra bitartean ospatuko den "Kapitalismoaren eta inperialismoaren krisia. Egoeraren azterketa, Europan eta munduan" hitzaldi zikloan. 

JAMES PETRAS
"Soziologo eta idazlea."

LUCIANO VASAPOLLO
"Irakaslea Erromako “Sapientza”  eta Kubako Habana eta Pinar del Ríoko Unibertsitateetan"


Helburu nagusia izango da kapitalismoaren eta inperialismoaren oraingo krisiaren kausak eta ondorioak aztertzea, mundu mailan; horrekin batera, ezker eraldatzaileak mundu mailan izan ditzakeen alternatibak ere jorratuko dira, Europako egoerari arreta berezia eskainiz. Izan ere, oraingo krisi sistemikoak erronka eta zeregin berriak planteatzen dizkigu sindikatuoi eta ezkerreko mugimenduoi; analisi eta praxi politikoan asmatzeko dugun gaitasunaren mende egongo da, neurri handi batean, oraingo sistema kapitalistari aurre egiteko alternatiba erreal eta erradikal bat ezkerretik –sozialismotik- eraikitzeko ahalmena.
Mundua mundu mailako krisi kapitalista baten ondorioak pairatzen ari da. Sistema kapitalista osoaren krisi integral bat da; krisi ekonomikoa, soziala, politikoa, energetikoa, ingurumenekoa, eta abar. Horrenbestez, inperialismoaren krisia ere bada, zeren gatazka ugari bultzatzen ari baita mundu osoan, bere hegemonia datozen hamarkadotan finkatzeko eta segurtatzeko xedez.

Paradoxikoa bada ere, sistema kapitalistaren kudeatzaileek eta beraren zerbitzuan diharduten elite politiko eta ekonomikoek oraingo krisia erabili nahi dute, eta erabiltzen saiatzen ari dira, eredu kapitalista bidegabe eta eutsiezina sakontzen saiatzeko. Alde horretatik, langile-klasea eta Europako herriok bertatik bertara pairatzen ari gara Troikaren (EBZ, Europako Batzordea eta NDF) eta gobernu eskuindar eta sozialdemokraten politiken ondorioak: murrizketa sozialak, sektore publikoaren deuseztapena, irakaskuntza eta hezkuntzaren pribatizazioa, erretiro-adinaren atzerapena, lan-eskubideen eta eskubide sindikalen murrizketa, kaleratze merkeagoak, eta, oro har, gizartearen sektore gero eta handiagoen pobretze-prozesua.

Testuinguru horretan, espainiar eta frantziar Estatuek ezartzen dizkiguten murrizketen aurrean, Euskal Herriak beharrezkoa du gure erabakitzeko eskubidea bermatzen duen aldaketa politiko bat; izan ere, aldaketa horrek beharrezkoa den aldaketa soziala ere ekarriko du berekin, pertsonak kapitalaren gainetik jartzeko, sektore publikoaren protagonismoa indartzeko eta oinarrizko eskubideak gauzatzeko bidea bermatzeko: elikadura, etxebizitza, hezkuntza eta osasuna, besteak beste. Helburu horiei begira kokatzen dira Euskal Herrian garatzen ari garen borroka ugariak, hala nola LABek euskal gehiengo sindikalarekin eta mugimendu sozialekin batera 2013ko maiatzaren 30erako deitutako greba orokorrean parte hartzeko deia. 

Horregatik guztiagatik, eta gonbidatutako hizlarien ekarpenak kalitate handikoak izango direla sinetsita, parte hartzera animatzen zaituztegu, Euskal Herrian izango duten presentziak eskaintzen digun aukeraz baliatuz. 
"Kapitalismoaren eta inperialismoaren krisia. Egoeraren azterketa, Europan eta munduan"
BILBO EGUNA: 2013ko maiatzaren 17a. TOKIA: UPV/EHU. Ekonomia eta Enpresa Zientzien Fakultatea (SARRIKO) ( Lehendakari Agirre etorbidea, 83) HIZLARIAK:
10:00 LUCIANO VASAPOLLO eta JAMES PETRAS
“Kapitalismoaren eta inperialismoaren krisia”
Europa eta Munduko egoeraren azterketa

IRUÑEA
EGUNA: 2013ko maiatzaren 20a (astelehena) TOKIA: Plaza de la Cruz Institutua (San Fermín, 51) HIZLARIA:
19:00 JAMES PETRAS
“Kapitalismoaren eta inperialismoaren krisia”

James Petras (Estatu Batuak 1937) soziologo eta idazle bat da, inperialismoari, klase-borrokari eta zenbait gatazkari buruz egindako azterlanengatik ezaguna. Irakaslea izan da New York, Pensilvania eta Kanadako Unibertsitateetan. 29 hizkuntzatan argitaratutako 62 liburu baino gehiago idatzi ditu, eta milaka artikulu ere bai, aldizkari profesionaletan eta egunkarietan.
Euskal Herrian liburu batzuk ditu argitaratuta Hiru eta Txalaparta argitaletxeekin.

Modu aktiboan parte hartzen du zenbait mugimendutan, hala nola Brasilgo MST-Sin Tierra mugimenduan eta Argentinako “Los Desocupados” mugimenduan.

Luciano Vasapollo (Italia, 1955). Irakaslea Erromako “Sapientza” Unibertsitatean eta Kubako Habana eta Pinar del Ríoko Unibertsitateetan.
Errektorearen Ordezkaria ALBAko Herrrialdeekiko Nazioarteko Harremanetarako. CESTES Azterlan Zentroaren eta PROTEO aldizkariaren Zuzendaria. “Nuestra América-Italia” Elkartearen eta Aldizkariaren Zuzendaria.

ALBA eta Latinamerikako herrialdeetako pozesu politiko, ekonomiko eta sozialei buruzko elkartasun, azterketa eta ikerketa lan trinkoa gauzatu du. 50 liburu baino gehiago idatzi ditu, berak bakarrik edo beste autore batzuekin batera; horietako asko itzulita daude Europan, Estatu Batuetan eta Latinoamerikan. Gizateriaren Aldeko Intelektual eta Artisten Sareetako Sarearen Italiar Kapituluaren Koordinatzailea da.






 

3 may 2013

30.000 langiletik gora irten dira kalera Euskal Herrirako eredu propio bat aldarrikatzeko

LAB sindikatuaren deialdiari jarraituz 30.000 langile inguru atera dira kalera Euskal Herrirako eredu propio baten alde eta langile borrokaren garrantzia eta beharra aldarrikatzera. Ainhoa Etxaide, LABeko idazkari nagusia, Durangoko mobilizazioan izan da eta bertan egindako interbentzioan, euskal langileriaren borroka goraipatu eta etorkizuenan eskubideak izan nahi baditugu modu kolektiboan defendatu beharko ditugula adierazi du.




Murgildurik gauden krisitik atera nahi badugu, "bide bakarra Euskal Herrian inbertitzea" dela aldarrikatu du Etxaidek, hau da, "Euskal Herrian irtenbide propio eta demokratiko bat eraikitzea". Honetarako, urrats politikoak ematea ezinbestekoa dela azpimarratu du eta zentzu honetan, Urkulluk aurkeztu berri duen proposamena kritikatu du. Etxaideren hitzetan, "Estatu espainolari lotuta eta haren menpe egoteko euskal herritarrei bizkarra ematea da, Euskal Herriaren borondateari uko egitea da, eta batez ere, ezinbestekoak diren aldaketa politiko eta sozialei ezezko borobila ematea".



MOBILIZAZIOEN ARGAZKIAK


LABeko Gipuzkoako Metalgintzako delegatuek maiatzan sektoreko hitzarmenaren defentsan greba egun bat gutxienez izango dela aurreratu dute



LABeko Gipuzkoako Metalgintzako delegatuek sektoreko hitzarmenaren defentsan mobilizazio egutegi bat adostu dute gaur batzarrean. Egutegi horretan, gutxienez egun bateko greba aurreikusi dute maiatzerako. Beste sindikatuen erantzunaren zain, data ez dute publiko egin oraindik. Batzarraren ostean ADEGiren aurrean elkarretaratzea egin dute inposaketarik ez dituztela onartuko esateko.

22 abr 2013

Ainhoa Etxaide: "Greba orokorra beharrezkoa da, ezinbestekoa da, “nahikoa da!” ozen eta indarrez oihukatzeko"




«Behin eta berriro esan dugu krisi honek baduela alternatiba eta arazoa ez dela ekonomikoa, politikoa baizik. Ez da ekonomikoa badagoelako aberastasun nahikoa bizi baldintzak duin batzuk ziurtatzeko guzti guztiontzat. Arazoa da aberastasun gehiena gutxi batzuen eskuetan dagoela. Ez besterik. Hori da arazoa eta konponbidea aberastasuna banatzea da. Krisi honen aurrean egin diren hautu politikoak dira arazoa, beraz. 




Miseria zabaltzea eta pobreziara kondenatzea ez da derrigorrezkoa, hautu politiko bat da. Eta zoritxarrez, hori da nagusitu den hautua gobernuetan, hori da nagusitzen den politika instituzioetan aurrekontuetan, behin eta berriro ikusten ari garenez. Gobernuak aldatzen dira baina politikak berdinak izaten jarraitzen dute, herriaren kontra eta herriaren kaltetan hartzen diren erabakiak direla jakinik ere.

Hemen gauden eragileok etengabe eta hamaika modutan mobilizatu gara azken urteetan gertatzen ari den guzti honen kontra. Eta instituzioetan dagoenari begiratuz, ez dugu inolako zalantzarik: gauzak benetan aldatzeko dagoen bide bakarra borroka soziala sendotzea da, mobilizazio soziala indartzea. 
Aldaketa politikoak eta sozialak egitera behartu behar ditugu. Aldaketa horiek prozesu sozial baten emaitza izango dira, bai ala bai. Horrek batzen gaituelarik, borroka eta mobilizazio sozialari begirako erabaki berriak hartu ditugu hemen gauden eragileon artean.

Prozesu sozial bat bultzatzea erabaki dugu beraz, horretarako ditugun tresnarik indartsuenak erabiliz:

Lehenengoa, Akordio Sozial zabalak eraikitzea. Euskal Herriko eragile sozial eta sindikalen artean eredu sozial berri bat eraikitzeko behar beharrezkoak diren adostasunak eta akordioak lortu behar ditugu. Eta hori egitera goaz. Aurreneko akordio handia Euskal Herriko Eskubide Sozialen Gutuna izatea proposatzen dugu. 

Eredu sozial berri baten alde borrokatzen ari gara; eskubide sozial eta laboralak aitortu eta ziurtatuko dizkiguna, hori delako bizi baldintza duinak edukitzeko modu bakarra. EREDU BERRI HORREN INGURUKO AKORDIOA IZANGO DA GUTUN SOZIALA. 

Eredu berria nolakoa izango den eztabaida sozialaren emaitza izan behar dela erabaki dugu hemen gaudenon artean. Ez dugu onartzen elite ekonomiko bat izatea gure etorkizuna nolakoa den erabakitzen duena. Eta ez gaude eredu sozialaren inguruko erabakiak gaurko instituzio hauen esku uzteko. Ikusten ari gara zer egiten ari diren.

Gutun Soziala egitera eramango gaituen bidea martxan jarriko dugu beraz. Maiatzean egingo dugu aurreneko batzarra. Eta ez gara mugatuko hemen batzen garen eragileen artean eztabaidatzera. Herritarren parte hartzea bilatuko dugu eztabaida herrietaraino eramanez eta ahalik eta eragile gehien batuz eztabaida honetara.

Gutuna akordio sozial handi bat izango da. Eredu sozial berriaren alde borrokatzeko tresna berri bat. Eredu berriaren aldeko borrokan urrats berriak emateko akordio gehiagoren iturria izatea nahi dugu.

Eta bigarren tresna, MOBILIZAZIOA ETA BORROKA SOZIALA da noski. Mobilizazio fase berri bat ireki nahi dugu 2009an hasitako dinamikari segida emateko. Maiatzaren 30ean kalera ateratzera deitzen diegu herritarrei. Bizi dugun egoerari ahalik eta erantzunik sendoena ematera deitzen ditugu langileak. Hori GREBA OROKORRA antolatzea da. 

Greba orokorra bizi dugun egoera soziala jasanezina dela adierazteko, aberastasuna banatu beharrean herria pobreziara kondenatzea onartezina dela salatzeko, iragartzen ari diren pentsio erreformari ezetz esateko, azken urteetan inposatu zaizkigun erreformak atzera bota behar direla eta beste bide bat hartu behar dela exijitzeko.

Erreforma berrien atarian gaude eta Gasteizeko Gobernuak ikaragarrizko murrizketak burutu nahi ditu. Aurrekontuek aurrera edo atzera egin, Gasteizetik egingo diren politikak berdinak izango dira. Eta hemen gauden guztiak ondorio berdinera iristen gara: Aurrekontua egon edo ez egon, Gobernuan bat egon edo bestea egon, politikak berdinak edo antzekoak izango badira, berdin dela nork agintzen duen, hor ez dagoela irtenbiderik. Guk gaur ez dugu instituzioetan egoerari buelta emateko politikarik ikusten eta mobilizazio sozialaren bidez bultzatuko dugu.
Gure aldarrikapenak: 

− Erreformak hemen ez aplikatzea. 
− Politika berriak egitea babes sozialari dagokionez eta ekonomia erreala suspertzeko. Horretarako: 
− Politikak behingoz eta benetan aldatzea. 
− Politika propioak egiteko eskubidea ziurtatu digun burujabetza eskuratzea.
− Politikak erabakitzerakoan herritarron benetako parte hartzea ziurtatzea. 

Hori da maiatzaren 30an eskatuko duguna, eta greba orokorra eginez eskatuko dugu, gure indar guztiak aldarrikapen hauei begira jartzeko ordua delako. GARAIA DA POLITIKAK GOITIK BEHERA ALDATU BEHAR DIRELA ERABAKITZEKO. Erabaki hori hartzea gure esku dago. Ez dago erabaki hori hartzea edo hautu hori egitea debekatzen duen ezer. 

Erabakia hartzeko ez da baimenik behar. Behar dena da euskal herritarrak defendatzea Madrileko erabakien aurrean eta erabaki horien atzean dagoen elite ekonomikoaren aurrean. Hori da instituzioei eskatzen dieguna, baina batez ere, hori da guk egingo duguna. 

Bada garaia politikak aldatzeko, eta hori inolako mugarik gabe egiteko behar dugun burujabetzan urrats berriak emateko. Urratsak eman behar dira eta urratsak ematea eskatuko diegu instituzio guzti guztiei. 

GUK EREMU SOZIALETIK EGINGO DUGU, BURUJABETZA SOZIALAREN ARIKETA BAT EGINEZ. GURE KABUZ ZEIN EREDU SOZIAL NAHI DUGUN ADOSTUKO DUGU ETA GURE BORROKA ANTOLATZEKO DUGUN GAITASUNAREKIN BULTZATUKO DUGU. Ez dugu zalantzarik: aldaketak prozesu sozial baten emaitza izango dira eta horretara goaz. Orain arteko borrokan urrats berriak emanez. Guk gure erabakiak hartuz.» 

Maiatzaren 30ean greba orokorra Hego Euskal Herrian

ELA, LAB, ESK, STEE-EILAS, EHNE, HIRU, CGT-LKN eta CNT sindikatuek eta 60tik gora eragilek maiatzaren 30erako greba deialdia egin dute eskubide sozial eta laboral duinen alde eta Euskal Herriarentzako eredu propio bat aldarrikatzeko. Honekin batera, Euskal Herrirako Eskubide Sozialen Gutunaren aldeko prozesua abian jarri dutela jakinarazi dute.

Maiatzaren 30eko greba eguna iragartzeko sindikatu eta eragileen prentsaurrekoa.

M30 GREBA OROKORRA

Urterik urte gobernu ezberdinak, hartzen ari diren erabakiekin, krisi ekonomikoan sakontzen ari dira. Konstituzio erreformek, dekretutzarrek, oinarrizko legeek, murrizketek eta erreforma ezberdinek helburu bakarra daukate: aberatsek gero eta botere eta diru gehiago eskuratzea langileen pobretze orokorraren, langabezi masibo, eskubideen galera eta zerbitzu publikoen murrizketen bitartez. Neurri hauek, gainera, era guztiz antidemokratikoaz burutzen ari dira, inposaketa erabiliz, inposaketa delako modu bakarra herritarren kontrako eraso hauek burutu ahal izateko.

Honengatik, politika publikoen lehentasunak goitik behera aldatzea aldarrikatzen dugu eta Euskal Herriko gaur egunko instituzioei dei egiten diegu hori lortzeko beharrezkoak diren iniziatiba instituzional, politiko eta legislatibo guztiak har ditzatela.

Instituzio horiei zera exijitzen diegu: estatutik inposatu nahi dituzten neurriak ez aplikatzeko; defizit publikoaren mugak ez onartzeko, eta iniziatiba har dezatela Euskal Herrian bizi eta lan egiten duten pertsona guztiek bizi baldintza duinak izan ditzaten; enplegu duin, kalitateko zerbitzu publiko unibertsal eta prestazio sozial egokiak izan ditzaten, alegia, horixe baita, gainera, krisitik irteteko estrategiarik onena. Sistema berri bat pertsona guztien aukera berdintasunean oinarritua eta lan produktibo eta erreproduktiboaren arteko egungo dikotomia gaindituko duena.

Hemen gauden eragile sindikal eta sozialok krisialdia hasi zenetik burutzen ari diren politika hauek salatu izan ditugu eta borrokatu izan ditugu. Edozelan, premiazkoak diren salaketa eta borroka honekin batera, haratago joan nahi dugu, euskal jendarteari alternatiba eskaini nahi diogu. Beste eredu bat posible dela aldarrikatzetik eredu hori eraikitzera egin nahi dugu jauzi.

Horregatik, prozesu sozial oso bat bultzatzea erabaki dugu. Alternatiba hori eraikitzeko prozesu oso batez ari gara eta lehen pauso moduan Euskal Herrirako Eskubide Sozialen Gutuna osatzea izango da. Gutun hau aldarrikapen bitartekoa izango da, baina ez hori bakarrik, Gutun hau lehenbiziko pausua izango da euskal jendarte osoaren indarrak batzeko eta burutzen ari diren borroka ezberdinak helburu argien inguruan bateratzeko. Eskubide sozial eta laboraletan zein justizia sozialean oinarritutako eredua nahi eta behar dugu eta hau eraikitzeko prozesua, Euskal Herriarentzat eredu propioa eraikitzeko prozesua abiaraziko dugu. 

Maiatzaren 30erako deitu dugun greba orokorra beharrezkoa da, ezinbestekoa da, “nahikoa da!” ozen eta indarrez oihukatzeko gobernu ezberdinetatik datozen eraso guztien aurrean eta, horrekin batera, alternatiba eraikitzeko prozesu horri hauspoa emateko bultzada.


DEITZAILEAK:Sindikatuak: ELA, LAB, ESK, STEE-EILAS, EHNE, HIRU, CNT

Eragile sozialak: AHT Gelditu! Elkarlana, Anitzak, Argilan, Asamblea abierta en defensa de las prestaciones sociales, Asamblea de invisibles, Distintas asambleas de parados y paradas de Bizkaia y Gipuzkoa, Askapena, Asociación de Trabajadoras del Hogar, Asociación de vecinas y vecinos de Bilbao la Vieja, Barrenkale, Berri-Otxoak, Bilgune Feminista, Colectivo de Parados de Iruñerria, Coordinadora de grupos de San Francisco, Bilbao la Vieja y Zabala, Danok lan, Desazkundea, Eginaren eginez,Eguzki, Elkartzen, Erromoko Greba Batzordea, Eskuz Esku, Ezker Gogoa, Euskal Herriko emakumeen mundu martxako plataforma, Gipuzkoako pentsionisten duintasun elkartea, Ikasle Abertzaleak, Harresiak Apurtuz, Kakitzat, Komite Internazionalistak, Lanegia, Matxingune taldea, MDMA Taldea, Mugarik Gabe, Mujeres del Mundo, Pentsionistak Martxan, Plataforma por los derechos sociales de Gasteiz, Plaza Beltza Kultur Elkartea, Posada de los abrazos, PTParen aurkako Asanblada, Renta Básica Universal Taldea, Salhaketa, Sare Antifaxista, SOS Racismo- SOSArrazakeria, Urtxintxa eskola, Zazpigarren alaba.

APIRILAK 28. Lan osasunaren nazioarteko eguna


Aurtengo apirilaren 28 honetan, laneko segurtasun eta osasunaren nazioarteko egunean, berriro salatu behar dugu langileriaren lan baldintzak okertu egin direla. Gertaera hau administrazio publikoek erakusten duten utzikeria eta konplizitateari, eta enpresetan dagoen benetako prebentzio faltari gehitzen badiogu, emaitza, laneko gaixotasun eta istripuek gora egiten dutela da, nahiz eta maiz, hauen laneko jatorria ez onartu eta osasun sistema publikora desbideratu.




Okerreko jarduera hauen arduradun zuzenak mutualitateak dira. Enpresarien elkarte hauek, legeak irabazi asmorik gabekotzat jotzen dituenak, Gizarte Segurantzaren diru-publikoaren kudeaketan laguntzen dute, laneko gertakizunetan botere osoa daukate, eta jatorri arrunteko gertakizunei dagokienez, gehiegizkoa eta bereizketarik gabea den kontrol pean jartzen dute langileria.

Egintza hauen bidez, hauek eragindako kostuak zein hauen enpresa elkartuenak ahal denik eta gehien murriztu nahi dituzte, lan egiteko baldintzetan egon barik lanera joan gaitezen nahi dute. Ohiko bihurtu dira txoke-terapiak, infiltrazioak, garaia baino lehen emandako altak, alta ekonomikoak, haurdunaldian eta edoskitzaroan laneko arriskuak ukatzea eta hauek sistema publikora igortzea, gizarteak ordain ditzan, etab.

Horixe da lan istripuen eta gaixotasunen azpi-erregistroaren zergatia. Mutualitateek, istripua estali nahian, istripua jasan duten langileei, aldi baterako lanpostu berria eslei diezaietela eskatzen diete enpresei. Laneko gaixotasunei dagokienez, egin diren kalkuluen arabera, patologia mota hauek eragindako eta mutualitateek ordaindu beharko luketen osasun gastu zuzenen %18a baino gehiago bere gain hartzen du osasun sistema publikoak. Inongo administraziok ez du ezer egiten legeari egiten zaion iruzur honen aurrean.

Mutualitateen egungo okerreko jarduerei datozen hilabeteotan eta urteetan etorriko direnak gehitu beharko dizkiegu; etorkizuneko mutualitateen legeari buruzko zirriborroek eta ezintasun iragankorreko errege dekretu batek adierazten dutelako enpresarien elkarte hauek jarduteko gaitasun handiagoz hornituko dituztela, osasun sistema publikoak eta hauetan ari diren profesionalak (Osasunbidea eta Osakidetza) eduki eta eskuduntzez hustuz. Egungo egoeran, aurreztearen gezurrezko argudioan eta langileek sistema publikoari iruzurra egiten diotenaren susmoan oinarrituz, publikoa deskapitalizatu nahi dute eta esparru pribatuari negozioa eman nahi diote, baita osasunaren oinarrizko gaietan ere.

Mutualitateen eskuduntza berriek, langileria are gehiago kontrolatu ahal izatea ekarriko dute: gertakizun arruntetan azterketa-medikuak egiteko derrigortasuna; berez, altak emateko aukera; osasun zerbitzu publikoek duten gure historia kliniko osoa eskuragarri izatea; baja baten jatorria arrunta edo lanekoa den erabaki ahal izango dute; alta ekonomikoak; zigorrak hitzordu batera ez joateagatik, bertaratzeko ezinduta egon arren.

Laburbilduz, egungo ereduak nahiz honi etengabe egiten zaizkion erreformak sistema publikoa desegitera bideratuta daude: osasunaren eredu pribatu eta ekonomizistarantz abiatu gara, non botere osoa emango baitzaien, berez, enpresarien elkarteak diren mutualitateei. Ez da inolako kontrolik ezarriko; ez da iruzurra jazarriko laneko gaixotasun eta istripuen erregistroan. Hau guztia egiteko, kudeaketa “pribatua” publikoa baino hobea dela diote, baina gizarteak alta goiztiarrengatik, gaixo dauden langileen kaleratzeengatik edo saihes daitezkeen ondorio txarrengatik ordaintzen dituen kostuak ezkutatzen dituzte.

Hau guztia langileria eskubideak galtzen ari den unean gertatzen ari da, lanaldiak handitzen ari direnean, soldatak murrizten, negoziazio kolektiboa eraisten ari diren honetan,... Hitz baten, oso azkar garatzen ari den prekarietateak babesgabetasuna sortzen du langileen artean dagozkigun eskubideak erreklamatzeko eta baita osasunaren esparruan ere.

LABek, etorkizunean ere, borrokan jarraituko du enpresari-elkarte hauen aurka, Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua irmotasunez susta dadila eskatuz, geure prebentzio eta osasun ereduak erabaki ditzagun (loturarik gabea, unibertsala, parte-hartzailea, publikoa, mutualitateekin loturarik izango ez duena, arreta integrala eta osoa eskainiko duena), non langileriaren osasuna, berez, eskubidea izango baiten, eta ekonomia-eragileek baldintzatuko ez dutena, baizik eta osasun-irizpideek soilik. 

 

10 abr 2013

Metalgintzako hitzarmenaren alde, mobilizazioa bide bakarra

 
Atzo, apirilak 9, Gipuzkoako Metalgintzako mahaiaren 17. bilera burutu zen. LAB sindikatuak, patronalak duen jarrera itxia ikusirik, gainontzeko sindikatuei mobilizazio egutegi bateratu bat egiteko deialdia egin die. Aste honetan bertan, metaleko mahaian dauden gainontzeko sindikatuekin biltzen hasiko gara, mobilizazio egutegi bateratu bat erdiesteko helburuarekin.



LAB sindikatuaren balorazioa Gipuzkoako Metalgintzako mahaiaren 17. bileraren harira

Atzo, Apirilak 9, Gipuzkoako Metalgintzako mahaiaren 17. bilera burutu zen. CCOO eta UGT sindikatuek proposamen berri bana ekarri dute mahaira. Aipatu bi sindikatuon proposamenak, joan zen urteko abenduan LABek egin zuen proposamenarekin antzekotasunak ditu. ADEGIk, bi proposamen hauei ezezko borobila emateaz ezezik, beste proposamen bat ere ipini du mahai gainean, aurrekoan egin zuena baino atzerakoiagoa. Hau da ADEGIren proposamena:

- 2 urterako soldata izozketa.
- Orduen erabiltzea: konbenioko 9 artikuluan jasotakoa eta Lan Erreformak ezartzen duen urteko lan ihardunaldiaren % 10a. Hau da, konbenioan jasotako malgutasuna eta Langileen Estatutuan jasotakoa, biak.
- Konbenioaren 49 artikuluaren ezabatzea, Langileen Estatutuak ezarritako derrigorrezko arbitraia ezartzeko.
- Konbenioaren 50. artikuluaren ezabaketa, langileen kaleratzeak merkeagotzeko helburuarekin.
- Konbenioaren idarraldia 2 urtetakoa urte beteko ultraaktibitatearekin.

LAB sindikatuak, patronalak duen jarrera itxia ikusirik, gainontzeko sindikatuei mobilizazio egutegi bateratu bat egiteko deialdia egin die. Aste honetan bertan, metaleko mahaian dauden gainontzeko sindikatuekin biltzen hasiko gara, mobilizazio egutegi bateratu bat erdiesteko helburuarekin.

Patronala inoiz baino harrokeria handiagoarekin dabil eta ez dio uko egin nahi Raxoik oparitu dion lan erreforma konbenioan txertatzeari.

Gainontzeko sindikatuek une zail honek galdatzen duen arduraz jokatzea espero dugu. Gipuzkoako Paper eta Kartoigintzan, Bizkaiko gasolindegietan eta Gipuzkoako gasolindegietan, mobilizazio bateratuen bitartez posible izan da lan erreformaren ondorioak mugatzea. Gipuzkoako metalgintzan zergatik ez?

GURE HITZARMENA, DENONA, DEFENDA DEZAGUN!