HERRIALDEKO HITZAMENAren DEFENTSA

Metalgintzako hitzarmena defenda dezagun.

EUSKAL PRESOAK KALERA!

Euskal presoak lantokietara!.

PENTSIO PUBLIKO DUINAK

Euskal pentsio sistema publikoa orain. 1080 euro gutxieneko pentsioa.

LAN DUINA BIZI DUINA

Lan eta bizitza duinabermatuko digun hiri duin batean biziteko eskubideadugu.Langileok eskubide guztien jabe!.

LANGILEOK EUSKAL ERREPUBLIKA

Herriak du hitza eta erabakia.

7 jul 2022

Borroka ziklo berria abian dela hasi dugu Biltzar Nagusia

 Gure 10. Biltzar Nagusia egiten ari gara osteguna eta ostirala artean Miarritzeko Halle D´Iraty aretoan, “Bagara bagoaz” goiburuarekin. 500 ordezkariren parte-hartzearekin, datozen 5 urteotarako lan-ildoak onartuko ditugu eta zuzendaritza berria hautatuko dugu bertan.

Garbiñe Aranburu idazkari nagusiak eta Argitxu Dufau Ipar Euskal Herriko bozeramaileak agerraldia egin dute Biltzar Nagusiaren nondik norakoak azalduz.

Dufauk eman du egunaren egitarauaren berri. Horrela, azaldu du sarrera ekitaldian zabalik diren borroka sindikalei aipamena egin diegula. Hainbat izan dira nazioartetik eta Euskal Herritik etorritako gonbidatuak, hala nola, alderdi politikoak, sindikatuak eta herri mugimenduetako ordezkariak. Nazioarteko ordezkaritziei dagokienez, 4 kontinentetako 28 herrialdetako 31 sindikatutako 48 ordezkari ere ari dira parte hartzen Biltzar Nagusian. Eta bezperan, ekainaren 15ean, Nazioarteko Konferentzia egin zuten Hendaian, “Klase sindikalismoaren erronkak egungo fase kapitalistan” izenburuarekin.

Biltzarraren lehen ariketa moduan, kudeaketa txostena aurkeztu du Garbiñe Aranburu idazkari nagusiak, azken bost urteotako bilana jasotzen duena. Biltzarkideen %99,13ko babesarekin onartu da.

Ondoren, aurkeztu diren 203 zuzenketak eztabaidatzeari ekin diote biltzarkideek. Zuzenketa horietatik 102 izan dira zuzenean onartutakoak, 115 adostuak, 47 bertan behera geratu direnak eta 19 ez onartuak, aurkeztutakoen %6,7 besterik ez.

Garbiñe Aranburu idazkari nagusiak Biltzar Nagusiaren aurretik egindako prozesuaren garrantzia nabarmendu du: “Ez ohikoa izan da prozedura. Entzuketa ariketak egin genituen militantziarekin hortik eta tesi nagusiak atera”. Aurrelan honetatik abiatuta idatzi da ponentzia, “sindikatu parte hartzaileagoa helburu. Goitik behera eraikitzen den sindikatua baino, zirkuluan eraikitzen dena. Guztion ekarpenak du balioa eta garrantzia eta zuzendaritza ardura ditugunok guztiak hartzen ditugu kontuan”, nabarmendu du Aranburuk.

Horren adibide, nazio komiteak aurkeztu dituen autozuzenketak aipatu ditu, eskualdeko batzarretan izan diren ekarpen eta gogoetak kontuan izan dituzte eta ponentzietan jasoak geratuko diren autozuzenketak egin dituzte. Lehenik eta behin, gazte prekaritatearen ingurukoa, LABek gazteen egoera iraultzeko duen borondatea indartuz. Bigarrenik, parte hartze instituzionalari dagokiona, interpelazio eta kritika politiko instituzionala indartzeko parte hartze ez normalizatuaz egiten dugun irakurketa zabalduz. Eta hirugarrenik, Nazio Biltzarra, Kongresutik kongresura zuzendaritza organo gorena izanik osaketarako irizpideak finkatuz.

Aurre prozesua desberdina izanik ere, egon da zuzenketak egiteko tartea. Jasotako zuzenketa kopuru altuak eta onartu gabe geratu diren apurrek agerian uzten dituzte hainbat elementu, Aranburuk zerrendatu dituenak. Lehenik, LABek datozen urteetan garatu beharreko ildo soziopolitikoaren gaineko eta planteatzen diren tesi nagusiekiko adostasun maila handia. Bigarrenik, “sindikatu bizia garela, jende militantea dugula eta LABeko komunitatearentzat kongresua ez dela tramite hutsa”. Eta hirugarrenik, “zuzendaritzak adostasunetara iristeko duen borondate eta gaitasuna oso handia dela”.

Azken bost urtetako lanaren balantzea egiten duen kudeaketa txostenak onarpen zabala izan du. “Bere momentuan hartu genituen erabakiak egokiak izan zirela eta hartu genituen erabakien gehiengoa praktikara eraman dela irudikatzen du honek”, idazkari nagusiaren hitzetan.

Berrikuntza ekarri dugu

Orain bost urteko kongresutik hona, LABek sindikalismora berrikuntza ekarri du. “Gure inguru hurbilean kapitalismoaren eta bizitzaren arteko talka sindikalismora ekartzen lehenak izan ginen. Birdefinitze honek, pentsatu eta aritzeko moduetan, paradigma aldaketa oso bat suposatu zuen”, adierazi du LABeko arduradun nagusiak.

“Sindikalismo feministan praktikara eramateko aurrera urrats handiak eman ditugu. Ari gara, langile migrante eta arrazializatuen esplotazio egoerak borrokatzen eta sindikatu antirazista bilakatzeko urrats berriak ematera goaz. Azken batean, sindikatua langile kolektibo guztiarentzat tresna eraginkor izatea dugu helburu”, zehaztu du.

LABen ararabera, bizitza da erdigunean jarri behar dena. Langileok errotiko aldaketak behar ditugu, aldaketa horiek borrokatu egin behar ditugu, eta hemen, Euskal Herrian, egin behar ditugu posible.

Mobilizazio ziklo berri bat martxan jartzea izan da sindikatuaren egiteko eta lehentasun azken hilabete hauetan eta Biltzar Nagusira helburu hori lortuta iritsi garela esan dezakegu, Aranbururen arabera. “Azken kurtsoan sektore edo enpresa desberdinetan, 100 grebatik gora izan dira Euskal Herrian. Borrokaren bidez, enplegu suntsiketa mugatzea eta langileen soldata eta lan baldintzak hobetzea lortu dugu hainbat eta hainbat eremutan”.

Horrela amaitu du agerraldia LABeko idazkari nagusiak: “Biltzar Nagusi hau puntu eta jarrai bat izango da. Aurrekoak ekarri zituen berrikuntza horietan sakondu eta norabide horretan erabaki berriak hartzera goaz”.

2 ene 2022

Ikusmiran 08 langileriaren lan eta bizi baldintzak

 2021eko azaroan Euskal Herriko langileriaren lan eta bizi baldintzak biltzen dituen txostena eskuragarri duzue.

Ikusmiran08 www2

 

Aurkeztu berri dugun Ikusmiran, Euskal Herriko langileriaren lan eta bizi baldintzak azterlanean, ondorio nagusiena honakoa izan da: 2010 eta 2013an ezarritako erreformek indarrean jarraitzen dutela eta horrek lan eta bizi baldintzen prekarizazio orokor bat ekarri dutela, eta gainera, pandemiaren ondorioz sorturiko krisiari aurre egiteko hartu diren erabakiek ez dutela langileria jarri erdigunean, ehun produktiboa baizik. Ondorioz kolektibo zabalak geratu dira babesgabe.

 

 

Azken hamarkadako datuak ikusiz, lan erreformek hitzarmenen babesean zuzenean eragiten dutela ondorioztatu ahal izan dugu, 2013tik aurrera langileriak duen hitzarmenen babesa galtzen joan baita, 2017tik aurrera errekuperazio bat izanez, greba eta lan gatazken ugaritzearekin bat etorri dena. Edonola ere, errekuperazio hori desorekatua izan da langile kolektiboei dagokioenean. Izan ere, langile kolektibo kalteberenak izan dira euren enplegu baldintzak hobetzeko zailtasun handienak izan dituztenak. Ondorioz, soldata arrakala batzuk mantendu egin dira, generoaren araberakoa kasu, eta beste batzuk handitu egin dira: soldata baxu eta altuenen artekoa, adinaren araberakoa edota nazionalitatearen araberakoa. Horrekin lotuta, erosahalmena ere urtez urte galdu egin dugu batezbeste, azken urtean nolabaiteko errekuperazio bat eginez. Edonola ere, kasu honetan ere kolektibo zaurgarrienak izan dira erosahalmenaren kaltetze nabarmenena izan dutenak.

 

Enpleguaren prekarizazio orokorra bizitzaren prekarizazioarekin lotu beharra daukagu. Eta halaxe egiaztatu izan dugu, pobreziaren arrisku tasa izugarriak ditugula, eta ez goazela hobetze bidean. Kasu honetan ere emakumeak, gazteak eta migranteak dira tasa altuenetan daudenak. Aberastasunaren banaketa desorekatua, etxebizitza baterako sarbidea zaila izatea, edota etxeko eta zaintza lanei eskaintzen diegun denbora, desorekatua generoaren arabera, dira azternalean topatuko dituzuen bestelako gai eta ondorioak.

30 dic 2021

Urtarrilaren 27an lantokietan deitua dugun Aldarrikapen Eguna baliatuko dugu lan erreforma honi ezezkoa emateko

 

Madrileko Elkarrizketa Sozialeko Mahaian, estatuko Gobernuak, CCOO eta UGT sindikatuak eta CEOE patronalak lortutako akordioari buruz adierazi nahi dugu sindikatu honek hasieratik esan duena bete dela. Lan erreformarik ez da indargabetu. Gobernuarentzat lehentasun bat izan da CEOE akordio horretara erakartzea, beraz patronalari beto eskubidea eman zaio hasieratik. Estatuko sindikatuek uko egin diote mobilizazioari eta presiorik gabe patronalaren neurriko erreforma adostu dute.

Langile klaseak dituen arazo larriei ez diete erantzunik ematen. Konkretuki, kalerapenen inguruan 2012ko lan erreformak ezarritako araudia ez aldatzea oso larria iruditzen zaigu. Azken urteetan ikusi dugunez, patronalak araudi hori langileak aldebakartasunez kaleratzeko erabili du, langileentzat inongo bermerik gabe. Langile borroka izan da kalerapen gehiago saihestu duena (Tubacex, ITP, H&M……)

Horrekin batera, eta euskal langileei dagokionez, 2010 eta 2012ko lan erreformek ezarritako negoziazio kolektiboaren estatalizazioa zuzentzeko ez da neurririk hartzen. Beraz euskal langileok gure sektore hitzarmenak estatuko sektore hitzarmenen azpitik jarraituko dute, prekarizazioari bide emanez.

Beste gai batzuei buruz (ultraaktibitatea, enpresa eremuaren lehentasuna) gure irakurketa emateko, dekretua publikatuta egon arte itxarongo dugu, hemen ere susmoak baititugu publikoki saltzen ari direna guztiz beteko ez dela.

Argi eta garbi esan behar dugu egin diren moldaketek ez dietela euskal langileriak egiten dituen aldarrikapen eta eskaerei erantzuten. Baina Madrilen oraindik badago partida jokatzeko eta euskal alderdiek beraien bozkak Euskal Herriko langileen interesen mesedetan jartzeko aukera baliatu behar dute.

LABek argi du euskal langileria duen arazoen konpontzea ez dela Madriletik etorriko. Horregatik defendatzen dugu mobilizazio ziklo berri bat abiatzeko beharra. Hain zuzen ere, urtarrilaren 27an lantokietan deitua dugun aldarrikapen eguna baliatuko dugu lan erreforma honi ezezkoa emateko, patronalari ez dezala aplikatu exijitzeko eta enplegu duinaren alde egiteko.

Momentua da euskal bide orriari ekiteko. Eta baditugu bide horretan aurrera egiteko proposamenak, besteak beste, Euskal Lan Kodearena. Bertan jasotzen diten proposamenekin Euskal Herriko langileen enplegua duintzeko akordio bat egiteko eskaera egin diegu CONFEBASK eta CEN patronalei.

Eusko Jaurlaritza eta Nafar Gobernua, Urkullu eta Chivite, interpelatzen ditugu Madrileko elkarrizketa sozialeko mahaiak aldatu ez duena Euskal Herrian aldatzeko akordioak bultzatu ditzaten, patronalak inposatzen ari den aldebakartasuna eta prekarizazioarekin amaitzeko.

29 dic 2021

Sindikalgintza eraldatzailetik Espainiako Estatuaren lan erreforma proposamena errefusatu dugu

 

Estatuko gobernu aurrerakoienak ez badu lan erreforma indargabetzeko eta langile klasearen nahiz herri sektoreen aldeko politikarik egiteko gaitasunik, garbi geratzen da, eredua eraldatzeko bide bakarra, baita Espainiako Estatuan ere, herrien erabakitzeko eskubidea aitortu eta praktikara eramatea dela.

Halaxe ondorioztatu dugu, adierazpen baten bitartez, honako sindikatuok: LAB Sindikatua Euskal Herria, Confederación Intersindical Galega, Central Unitaria de Traballadoras de Galiza, Colectivo Unitario de Trabajadoras y Trabajadores Aragón, Corriente Sindical d’izquierdas Asturies, ELA Euskal Herria, ESK Euskal Herria, Coordinadora Obrera Sindical Països Catalans, Intersindical Alternativa de Catalunya, Intersindical Canaria, Intersindical de Catalunya, Intersindical Valenciana, OSTA Aragón, Sindicato Andaluz de Trabajadores y Trabajadoras, Sendicato d’os Treballadors e Treballadoras d’Aragon-Sindicato Obrero Aragones, STEI Balears, STEILAS Euskal Herria.

1 dic 2021

Madrilen posible ez dena Euskal Herrian egingarri egiteko mobilizatu gara

 

Abenduaren 1aren etorrerarekin, sindikatuok eta hainbat eragilek mobilizazioak egin ditugu goizean Bilbon, Donostian, Gasteizen eta Iruñean, arratsaldean herrietan deitutako manifestazioen aurrekari, “Lan, pentsio eta bizi baldintza duinen alde. Lan eta pentsio erreformei ez. Bizi duin baterako burujabetza” leloarekin. LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburuk hitza hartu du Bilbon, bertako udaletxetik abiatu den manifestazioa hasi aurretik, eta mezu argi bat luzatu du bertatik: “Orain, lan-harremanak eraldatzeko eta lan duina bermatzeko borrokatu behar da; orain, pentsio publiko duinak bermatzeko borrokatu behar da; orain, zerbitzu publikoetan gehiago inbertitzeko borrokatu behar da”.

LABeko idazkari nagusiaren arabera, “sindikatuak hilabeteak daramatza mobilizazio-ziklo berri bat irekitzeko lanean, Greba Orokor bat ortzi-mugan. Aktibazio sozial horrek Gobernuei eta patronalari mezu ozen eta argia bidaltzeko balio behar du; baita euskal alderdi politikoei ere, botoak euskal langileen zerbitzura jar ditzaten”.

Hilabete hauetan guztietan adostasunak sortu ditugula adierazi du eta, horregatik, gaurko mobilizazio egunean hainbeste sindikatu eta eragile kalera ateratzea oso garrantzitsua dela nabarmendu du: “Langileen bizitzan eragina duten erabakiak hartzen ari dira lan-erreformarekin, pentsioekin, enplegu publikoa finkatzeko legearekin edo aurrekontuekin, eta erabaki horiek ez dituzte azken urteetako murrizketa eta prekarizazio politikak lehengoratzen. Mobilizazio fase berria ezin da mugatu erasoei erantzutera, azken Greba Orokorrera eraman gintuen bidea berreskuratu behar dugu”.

Garbiñe Aranbururen esanetan, “mobilizazio fase berri honek Madrilera begira egon behar du, Estatuko esparrutik inposatu nahi zaizkigun erabakietan eragiteko bokazioa izan behar du, baina, era berean, Madrilen posible ez dena Euskal Herrian posible egiteko anbizioa izan behar du; Gobernu autonomikoak eta patronala interpelatuz, ibilbide-orri propioa elikatuz”.

Idazkari nagusiak deitoratu du une honetan, ikusitakoak ikusita, ez direla lan-erreformak eta pentsio-erreformak indargabetuko: “Argi dago, batez ere pentsioen gaian, murrizketa berriak datozela. Erabaki horietan eragin nahi badugu, ezin dugu zain geratu, ekin egin behar dugu, ezin dugu denbora pasatzen utzi eta denbora hori agortzen ari da”.

29 nov 2021

Ikusmiran 08 langileriaren lan eta bizi baldintzak

 2021eko azaroan Euskal Herriko langileriaren lan eta bizi baldintzak biltzen dituen txostena eskuragarri duzue.

Ikusmiran08 www2

 

Aurkeztu berri dugun Ikusmiran, Euskal Herriko langileriaren lan eta bizi baldintzak azterlanean, ondorio nagusiena honakoa izan da: 2010 eta 2013an ezarritako erreformek indarrean jarraitzen dutela eta horrek lan eta bizi baldintzen prekarizazio orokor bat ekarri dutela, eta gainera, pandemiaren ondorioz sorturiko krisiari aurre egiteko hartu diren erabakiek ez dutela langileria jarri erdigunean, ehun produktiboa baizik. Ondorioz kolektibo zabalak geratu dira babesgabe.

 

 

Azken hamarkadako datuak ikusiz, lan erreformek hitzarmenen babesean zuzenean eragiten dutela ondorioztatu ahal izan dugu, 2013tik aurrera langileriak duen hitzarmenen babesa galtzen joan baita, 2017tik aurrera errekuperazio bat izanez, greba eta lan gatazken ugaritzearekin bat etorri dena. Edonola ere, errekuperazio hori desorekatua izan da langile kolektiboei dagokioenean. Izan ere, langile kolektibo kalteberenak izan dira euren enplegu baldintzak hobetzeko zailtasun handienak izan dituztenak. Ondorioz, soldata arrakala batzuk mantendu egin dira, generoaren araberakoa kasu, eta beste batzuk handitu egin dira: soldata baxu eta altuenen artekoa, adinaren araberakoa edota nazionalitatearen araberakoa. Horrekin lotuta, erosahalmena ere urtez urte galdu egin dugu batezbeste, azken urtean nolabaiteko errekuperazio bat eginez. Edonola ere, kasu honetan ere kolektibo zaurgarrienak izan dira erosahalmenaren kaltetze nabarmenena izan dutenak.

 

Enpleguaren prekarizazio orokorra bizitzaren prekarizazioarekin lotu beharra daukagu. Eta halaxe egiaztatu izan dugu, pobreziaren arrisku tasa izugarriak ditugula, eta ez goazela hobetze bidean. Kasu honetan ere emakumeak, gazteak eta migranteak dira tasa altuenetan daudenak. Aberastasunaren banaketa desorekatua, etxebizitza baterako sarbidea zaila izatea, edota etxeko eta zaintza lanei eskaintzen diegun denbora, desorekatua generoaren arabera, dira azternalean topatuko dituzuen bestelako gai eta ondorioak.

“Lan, pentsio eta bizitza duina; lan eta pentsio erreformei ez; bizitza duinerako, burujabetza. Oinarrizkoak diren aldarrikapen hauek batzen gaituzte”

 

Herri mugimenduko hainbat eragilek eta kolektibok agerraldia egin dute, abenduaren 1erako Hego Euskal Herrian LAB, ELA, ESK, STEILAS, ETXALDE, HIRU, CGT eta CNT sindikatuok deitutako mobilizazio egunarekin bat egin dutela adierazteko. Hain zuzen ere, egun horretan, 11:00etan, Hego Euskal Herriko lau hiriburuetan manifestazioak egingo ditugu, eta, arratsaldean, herrietan. Hala, deitzaileok eta deialdira atxikitutakoek mobilizazioaren beharra nabarmendu dugu.

Hauxe da agerraldian egindako irakurketa:

Gaur, hemen bildu gara herri mugimenduko hainbat eragile eta kolektibo anitz, abenduaren 1erako Hego Euskal Herrian ELA, LAB, ELA, ESK, STEILAS, ETXALDE, HIRU, CGT eta CNT sindikatuek deitutako mobilizazio egunarekin bat egiten dugula adierazteko.

2008ko krisiaren ondorio lazgarriak gainditu gabe genituela harrapatu gaitu COVID19ak eragin duen osasun krisiak. Hau baina, ez da soilik osasun krisi bat izaten ari. Pandemiak azkartu egin ditu jada bizi genituen krisi anizkoizak eta sistema kapitalista, heteropatriarkal eta kolonialistak eragindako zapalkuntzak are gehiago sakondu dira.

Aurreko guztiaren kudaketa negargarriak argi utzi du boteregune ekonomiko eta politikoen hautua bizitzaren sostenigarritasuna alboratu eta kapital metaketari eusteko erabakiak inposatzea dela. Irakaspenak atera eta norabide aldaketa sakonari ekin baino, datozen hileotako eta urteotako aurreikuspenek argi uzten dute erabakiek ildo berean jarraituko dutela: Europar funtsen baldintzapekotasun eta norabidetik hasi, Madrilen hileotan eztabaidagai dauden lan eta pentsio erreformetatik igaro eta gure herriko aurrekontu eta berdintasun politika zein politika sozialetaraino.

Lan, pentsio eta bizitza duina. Lan eta pentsio erreformei ez. Bizitza duinerako, burujabetza. Oinarrizkoak diren aldarrikapen hauek batzen gaituzte.

Lan guztiak aitortu eta banatzeko neurriak beharrezkoak dira, eta enplegurako baldintza duinak bermatzeko ordua ere bada. Prekaritatera kondenatutako langile belaunaldi berrion aldarrikapena da hau, bazterrean eta izkutuko lanetan gauden emakumeona, bizirauteko nahikoak ez diren langabezia prestazioak jasotzen ditugunona.

Urteetako borrokaren ondorioz irabazitako eskubideen murrizketarik ez dugu onartuko, eta besteren artean pentsio duinerako eskubidea aldarrikatzen dugu. Bai orain pentsiodunak garen zein eta etorkizunean izango garenonak. Genero arrakalarik gabeko pentsio sistema, eros ahalmen errealari lotutakoa, propioa, publikoa eta unibertsala.

Finean, gutxi batzuen diru eta botere gosearen gainetik, pertsona guztien bizitzak, gure herriaren eta planeta beraren biziraupena erdigunean jarriko dituzten neurri politikoak aldarrikatzen ditugu. Ezinbestekoa da, beraz, norabide aldaketa sakon bat, ezinbestekoa den bezala erabaki burujabeak hartu eta gauzatzeko eskubidea eta gaitasuna izatea.

Honek guztiak egunotan eztabaidagai diren lan eta pentsio erreformen batailan posizioa hartzera garamatza. Ez gaude prest gure bizitzak pobretu eta prekarizatuko dituzten murrizketa berriak onartzeko. Euskal Herriko feministak, ekosozialistak, gazteak, ikasleak, eskubide sozialen aldeko aktibistak, antimilitaristak eta independentistak ez gaude eszenatoki hau onartzeko prest.

Horregatik, testuinguru honetan, begi onez ikusten dugu sindikatuek luzatutako proposamena eta abenduaren 1ean mobilizaziorako deia egiten dugu Hego Euskal Herriko eragile sozialek. Aipatu dugun bezala, arrazoiak ez zaizkigu falta. Ozen eta argi adierazi nahi dugu badagoela gauzak beste era batean egiteko modua eta hemen gaudenok prest gaudela norabide horretan borrokan jarraitzeko. Bereizita eta desmobilizatuta nahi gaituzten honetan, elkarrekin indartsuagoak gara.

Gauzak horrela, abenduaren 1ean goizeko 11:00etan Hego Euskal Herriko lau hiriburuetan manifestazioak egingo ditugu. Zehazki, Bilbon Udaletxetik, Donostian Gobernu Zibiletik, Iruñean CENetik eta Gasteizen Probintzia plazatik.

Era berean, arratsaldez, besteak beste, hurrengo herrietan mobilizazioak izango dira:

Bizkaia (12)

– Bilbo
– Durango -Algorta -Basauri -Barakaldo -Zalla
– Galdakao -Mungia -Erandio -Zornotza -Igorre
– Ondarru

Gipuzkoa (10)

-Donostia -Beasain -T olosa -Hernani -Irun -Errenteria -Azpeitia -Zarautz -Eibar

– Arrasate

Nafarroa (3)

-Iruñea -Tutera -Lizarra

Araba (3)

-Gasteiz -Agurain -Laudio

Deialdi honekin bat egiten dugun eragile, herri mugimendu eta kolektiboen zerrenda hurrengoa da:

  • Arabako Osasun Publikoa Aurrera plataforma
  • Argilan-ESK
  • Ari Du Elkartasun Sarea (Plentzia Gorliz Lemoiz)
  • Arrigorriagako pentsionisten asanblada
  • Asociación Colectivo Bachue Elkartea
  • Asociación Mujeres en la Diversidad
  • Asociación Posada de los Abrazos
  • ATH-ELE
  • Berri-otxoak (Plataforma contra la exclusión y por los derechos sociales)
  • Bizitzak Erdigunean Koordinadora Feminista
  • Bizkaiko Emakumeen Asanblada (AMB-BEA)
  • Congreso de los Pueblos
  • Ehun euskal errepublikaren aldeko mugimendua
  • Ekologistak Martxan
  • Emakume Askeak.Mujeres Libres
  • Eragin
  • Ernai gazte antolakundea
  • Euskal Gune Ekosozialista
  • Euskal Herriko Bilgune Feminista
  • Euskal Herriko Emakumeon Mundu Martxa
  • Euskal Herriko Eskubide Sozialen Karta
  • Euskal Herrian Euskaraz
  • Euskal Herriko Neska* Gazteak
  • FeministAlde
  • Gu ere bagara Bilbo
  • IKAMA (Ikasleria Martxan)
  • Iniciativa por el Derecho a Techo y Contra la Exclusión Social de Gasteiz
  • Irauli
  • Izartu Mungialdea
  • Kakitzat (Koordinakunde Antimilitarista)
  • Laumunarrieta Memoria Elkartea
  • Marimatraka Santurtziko Talde Feminista
  • Mugarik Gabe ONGD
  • OKA elkartea (Berriz)
  • OMAL-Paz con Dignidad
  • Oneka Euskal Herriko Emakume Pentsionistak elkartea
  • Ongi Etorri Errefuxiatuak Araba
  • Sare Antifaxista
  • Trabajadoras No Domesticadas

Era berean, Euskal Herriko Pentsiodunen Mugimenduak azaroaren 13ko mobilizazioetan adierazi zuen bat egiten duela abenduaren 1eko deialdiekin.

12 jul 2021

[IRITZIA] Aldaketarako indarrak askatzeko unea

 

Garai berri batean sartzen ari gara. Osasun krisia gainditzen doan neurrian, krisi ekonomiko eta sozialari erantzun egoki bat emateko premia areagotzen ari da. Unea da patronala eta instituzioen aurrean indarrez agertzeko, mezu argi bat bidaltzeko eta neurri zehatzak eskatzeko.

Batzuk “normaltasunarekin” amets eginez oporrak antolatzeari ekin diote. Aurreko krisiaren aitzakian inposaturiko lan erreforma, pentsio erreforma, murrizketa zein zerbitzu publikoen merkantilizazio eta pribatizazio politiken eraginez, beste askorentzat, ordea, oporrak eta normaltasuna, biak, dira ameskeria, gutxieneko bizitza duin bat ezinezko zaien honetan.

Pandemiaren datuek horretarako tartea uzten dutenean, labana gurinetan bezala mezu baikorrak sartzen ari zaizkigu alde guztietatik. Okerrena pasa dela, ekonomiak hazkunde handia eta azkarra izango omen du, langabezia tasak murriztu, ostalaritzan eta merkataritzan dena lehengora itzuli. Logika kapitalistari erantzuten dion Barne Produktu Gordinari (BPG) begira jarri nahi gaituzte. Guri ez digu adierazle horrek balio: lan merkatu araututik kanpo geratzen diren zaintza lanak ez ditu kontuan hartzen, ez du sortzen den aberastasuna modu orekatuagoan banatzea bermatzen, ez du lan duina ziurtatzen, ez du zerbitzu publikoen kalitatea neurtzen eta ez du aberastasuna sortzeko aztarna ekologikoa zein den kontuan hartzen.

Aldaketak beharrezkoak dira, trantsizio ekosozialista eta feminista da gure bidea, bizitza erdigunean jarriko duen eredu ekonomiko eta sozial berria eraikitzeko. Sektore publikoak izan behar du ekonomia jardueraren ardatza; lan guztiak aitortu eta banatu zein ondasuna banatzeko politikak bultzatu behar dira eta indarrean dagoen produkzio eta kontsumo eredua auzitan jarri behar da.

Ez da hau krisiari eman nahi zaion erantzuna. Merkatuaren logika gailendu da berriro. Enpresa transnazionalen mesedetan Europako Funtsek ezarri dute garai berrirako joko-zelaia. Diru publikoa erruz jarriko da esku pribatuetan, inolako baldintza sozialik eta konpromisorik eskatu gabe. Ekonomia ulertzeko ikuspegi androzentrikoa nagusitzen da. Pandemiak oso argi utzi du bizitza sostengatzeko ezinbesteko lanak zeintzuk diren, baina zaintzaren aferak irtenbide egokirik gabe jarraitzen du, oinarrizko lanetan ari diren sektore feminizatu eta prekarioek aitortza politiko, ekonomiko eta sozialik gabe. Enplegu duina bermatu edota zerbitzu publikoak hobetzea ere ez daude politika publikoen lehentasunen artean.

Funts horietatik dirua jaso nahi duten estatuek baldintza batzuk bete behar dituzte eta fin ari dira horretan Euskal Herriko langileon lan eta bizi baldintzen gaineko erabakiak inposatzen dizkiguten bi estatuak. Lan erreformak bertan behera utzi behar dira, kalitatezko enplegu publikoa sortzeko apustua egin eta enplegu hori egonkorra izan dadin bermatu. Madrilgo Gobernuak ez du horrelakorik egingo, neurri zuzentzaileren bat hartuko balu gaitz erdi, baina askoz gehiago behar da, negoziazio kolektiboaren zentralizazioari mugak jarri eta enplegu duina bermatzeko. Gauza bera pentsioekin, pentsio erreformek ezarritako murrizketak ez dira lehengoratzen eta kapituluka dator pentsio sistema publikoan murrizketa berriak ekarriko dituen erreforma. Parisen ere, bide beretsutik, langabezia prestazioak mugatuko dituen erreforma lantzen ari dira eta pentsioen erreforma berri baten aukera berriro zabaldu da. Langileei bizitza duina bermatzeko, lan harremanek eta pentsio eta babes sozial sistemek eraldaketa sakona eskatzen dute. Eta, zalantzarik gabe, Euskal Herriko Lan Kodea eta Gizarte Segurantzako lege propio baten aldeko olatua sortzeko garai ezin aproposagoa da hau. 

Egun ditugun eskuduntzekin gehiago egin daiteke. Kontzertu Ekonomikoak ematen dituen aukerak herritarren zerbitzura jartzeko eskatzen diegu Eusko Jaurlaritzari eta Nafarroako Gobernuari. Bada garaia zerbitzu publikoak indartzeko, zaintza sistema publiko komunitarioa bultzatzeko eta zerga erreforma sakona sustatzeko.

Langileok behar ditugun erantzunak ez dira elkarrizketa mahai baten bueltan adostuko, aldaketak borrokatu eta irabazita baizik, ezker subiranismoaren eta langileen lidergotik. Euskal Errepublika sozialista, feminista eta euskalduna ortzimugan, herri burujabetza prozesua bultzatuz egin behar dugun bidea da.

Euskal Herrian, borroka sindikal eta sozial ugari ditugu piztuta, lantokiak, auzoak eta herriak zipriztintzen ari diren borroka eredugarriak, Tubacexeko gatazkatik abiatuta Aiaraldean sortu den dinamika soziosindikala, kasu (kaleratzeak baliogabetzen dituen epaia irabazi berritan, langile borrokalari guztiei zorionak lerro hauetatik, borrokak merezi du!). Iazko urtarrilaren 30ean egin genuen azken Greba Orokorra. Ez zen erantzun greba bat izan, ofentsibara planteatu genuen greba izan zen eta pandemiak ez gaitu kaleetatik atera. Momentuak greba eta mobilizazio berriak deitzea eskatzen du. Zentzu berean hitz egin zuten pentsionistek maiatzaren 29ko manifestazioetan. Gisa honetako deialdi batek eskatzen dituen gehiengo eta adostasunak eraikitzeko saiakeran jarraituko dugu LABetik, borroken konfluentzia momentua bilatzeko prest gaude.

Garaia da, erreforma eta murrizketa berrien zain egon gabe, indarrean daudenak atzera bota eta bidean direnak baldintzatzeko. Garaia da eraldaketa sozial eta aldaketa politikoaren aldeko indarrak askatzeko.

Borrokan jarraituko dugu Tubacex-en lanpostu guztiak bermatu arte

 

129 langileren kaleratzeak baliogabetzat jo dituzten EAEko Justizia Auzitegi Nagusiaren epaiak oso garaipen garrantzitsua dira. Epaiak hasieratik enpresa batzordeak, plantillak, Aiaraldeko eskualdeak eta jendarteak esandakoa babesten du; Tubacex-en ez dago inor soberan. Ez dago inolako arrazoirik langile bakar bat ere kaleratzeko. Argi geratu da Tubacex-eko Zuzendaritzaren arrazoi bakarra zekenkeria dela, langileekiko gutxiespena, langileak erabili eta botatzeko clinex gisa erabil ditzakeela uste izatea.

Tubacex-eko zuzendaritzak publikoki iragarri du helegitea jarriko duela eta horrek esan nahi du aurrera jarraitzen duela 129 pertsona kaleratzeko asmoarekin. Madrilgo auzitegi batean bilatuko du hemen lortu ez duena. Hori dela eta, LABetik diogu lanpostu guztiak bermatzeko bide bakarra borrokan jarraitzea dela, zuzendaritzak bere asmoak bertan behera utzi arte, kaleratuak berriz onartu arte eta EAEko Justizia Auzitegi Nagusiaren epaiei jarritako errekurtsoa bertan behera utzi arte.

Gaur, Tubacex-eko langileok 148 egun bete ditugu greban, 3.552 ordu borrokan. 148 egun. Goizeko 5: 00etan elkartu egin gara eta gu guztiongan nekea eta tentsioa ikusi dugu, baina 148 egun horietan langileria indartu egin da, eta ez genuen bakarka pentsatu, kolektiboan baizik, helburu bakar bat bilatuz: lanpostu guztiak eta gure lan-baldintzak defendatzea.

148 egun, non indibidualismoaren gainetik klase-kontzientziak irabazi duen. 148 egun hauetan ez gara bakarrik egon. Aiaraldeko eskualde osoa lagun izan dugu gure borrokan eta bere egin du etorkizun duina eta lan eta bizi baldintza duinak dituen eskualde baten defentsan. Borrokan ari diren enpresen artean aliantzak sortu ditugu; izan ere, patronalak beste erremediorik uzten ez digunean, argi utzi dugu langileok borrokarako prest gaudela eta borroka horrek muga guztiak gainditu dituela. Duintasunak zekenkeriari irabazi dio.

Borroka horrek guztiak gaurdaino ekarri gaitu, Justizia Auzitegi Nagusiaren epaietaraino, eta epai horiek gure helburutik (0 kaleratzeak eta 0 murrizketa) askoz hurbilago egotera garamatzate, baina azken garaipena falta zaigu; izan ere, Tubacex-eko langile guztiok elkarrekin sartuko gara gure lanpostuetara, bat eginda eta batuta, orain arte bezala. Tubacex-eko zuzendaritzak amore eman behar du kaleratzeko ahaleginean, eta hori orain arte egin dugun bezala borrokatuz baino ez dugu lortuko.

LABetik argi daukagu, eta horregatik eskatzen diogu Tubacex-eko zuzendaritzari kaleratutako pertsona guztiak berriz onartzeko eta epaiei jarritako errekurtsoa kentzeko. Bere esku dago gatazkari amaiera ipintzea.

Era berean, Eusko Jaurlaritzari eta, zehazki, Arantza Tapiak zuzentzen duen Industria Sailari eta Idoia Mendiak zuzentzen duen Lan Sailari eskatu nahi diegu kaleratutako langile guztiak lanera itzuliko direla bermatzeko. Euskal gizarteak eta EAEko Justizia Auzitegi Nagusiak argi hitz egin dute, Tubacex-en ez dago inor soberan. Onartuko al du, beste alde batera begira, Madrilgo auzitegi batek 129 langileren eta haien familien etorkizuna erabakitzea? Onartuko al du Madrilen auzitegi batek eskualde baten etorkizuna erabakitzea? Hau ez al da eskumenen inbasioa? Behin baino gehiagotan entzun dugu Eusko Jaurlaritzari esaten epaiak betetzeko daudela, zer epai? Ugazaben interesen aldekoak? Epai horiek ugazaben interesen aldekoak ez direnean, zergatik eskatzen du Eusko Jaurlaritzak “negoziatzeko”? LABek Eusko Jaurlaritzari eskatzen diona da kaleratutako pertsona guztiak lanera itzuliko direla bermatzea, eta ez ditzala erantzukizunak saihestu.