HEMEN ERABAKI. Eredu ekonomiko, sozial eta politiko berri bat eraikitzea ezinezkoa da burujabetza prozesurik gabe

Lan harremanak eta babes soziala Euskal Herrian egituratzeko aukerak” leloarekin, otsailaren 19an, jardunaldia egin dugu Donostiako Kursaalen, Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparruaren aldarrikapen historikoaren 25. urtemugaren harira.

Aurrera begirako gogoeta egiteko asmoz bildu gara Kursaalen, nostalgiak bultzatuta baino, ikasitakoa baliagarria izateko helburuarekin, egungo eztabaidan laguntzeko bidean. Hala ere, atzera egiteko tartea egon da lehen hizlariarekin, duela 25 urte LABeko zuzendaritzako kide zen Txomin Lorcarekin. Berari egokitu zaio jardunaldien kokapena egitea: “Aldarrikapen eta mobilizazio bateratu eta historiko hori posible izan zen LAB eta ELA artean ekintza batasuna zegoelako. Baldintza objektiboak bazeuden horretarako. Hain zuzen ere, industria birmoldaketaren ondorioz, lanpostu ugari galdu ziren 80. hamarkadan. 170.000 langilek galdu zuten lana Hego Euskal Herrian. Honek agerian utzi zuen eredu estatutarioak ez zuela tresnarik industria birmoldaketari aurre egiteko, ezta gatazka politikoari klabe demokratikoetan erantzuteko ere”.

Ondoren, Lorcak galdera bat bota du, iraganetik orainera jauzia egiteko: «Baldintzak antzekoak badira, posible egin zuten erakundeak gaur ere baldin badaude, sektore biek ekintza sindikal hori desiratzen badute, arlo politikoan eta instituzionalean horren beharra badago eta horren emaitza onak eman bazituen... zerk ekiditen du iraganean piztu genuen ekintza sindikala berriro ere aktibatzea?».

Erronka hori eta beste hainbat izan dituzte hizpide gainontzeko hizlariek. Guztien artean egungo argazkia irudikatu dute.

 

Ipar Euskal Herria: elkargoa ez da nahikoa

Lehen solasaldiaren bitartez, Ipar Euskal Herritik hasi dira egungo egoera irudikatzen, nondik gatoz eta nora goazen galdera oinarri hartuta, Eguzki Urteaga soziologoaren, EH Bai-ko kide Anita Lopeperen eta LABeko ordezkari Eñaut Aramendiren eskutik.

 Espainian gertatu bezala, Frantzian ere lan erreformak izan direla ekarri du gogoraEguzki Urteagak; 2016 eta 2017an, hain zuzen ere. Lege aldaketek hainbat erabaki murritzaile ekarri dituzte, langileen eskubideen kontra; enpresa akordioari lehentasuna, kaleratze ekonomikoei atea zabaldu, kaleratze bidegabeentzat maximoak ezarri, enpresa ertain eta txikietan sindikatuen beharrik gabe negoziatzeko aukera ahalbidetu...

Ipar Euskal Herriko Hirigune Elkarteari buruz ere aritu da Eguzki Urteaga, eta, erakundearen eskumenak zerrendatu eta gero, arazoa finantzazioan egon daitekeela azaldu du: “Edo finantzazio propioa garatzen du edo proiektua bera ukituta gera daiteke”.

Elkargoaren gaiak ireki du hausnarketarako tarte handiena. Anita Lopepekadierazi du elkargoa ez dela abertzaleek amestutako erakundea, baina onartu du abiapuntu bat dela: “Ipar Euskal Herrian urrats txikien kultura dugu, eta urrats txiki bat bada. Eskumen asko jarri dira mahai gainean, adostutakoa anbizio handiarekin egin da, baina bere garapenean izango du arazoa”. Marko propiorik ez izateak dakarren mugari buruz aritu da orduan, eta helburua Lurralde Kolektibitate Berezia dela nabarmendu du, Korsikak duenaren antzekoa. Hortaz, demokrazian sakontzeko eta baldintzak sortzeko eremu bat izan daiteke elkargoa, baina ez da nahikoa, Anita Lopeperen hitzetan.

 LABeko Ipar Euskal Herriko arduradun Eñaut Aramendik, berriz, langileentzat negoziazio eremu bat izatearen garrantzia azpimarratu du, eta horretarako borondate politikoa ezinbestekoa dela gaineratu du, funtzio publikoari dagokionez, behintzat. Elkargoari zuzendu zaio, hortaz. “Elkargo bat dugu, 300.000 biztanle kudeatzen ditu, eta gure arduradun politikoek urratsak egin beharko lituzkete funtzionarioak Ipar Euskal Herritik kudeatu ahal izateko; eskumen hori hartu. Borondate politikoa eskatzen dugu horretarako. Legez egin daiteke. Bakarrik borondate politikoa behar da. Noizbait apurtu behar dugu egungo ereduarekin”.

Nafarroa: aldaketa, burujabetza helburu

Ipar Euskal Herritik Nafarrora. Jardunaldien bigarren hitzaldian, Nafarroan emandako aldaketari buruz aritu dira LABeko Nafarroako bozeramaile Imanol Karrera, EH Bilduko Iruñeko Udaleko zinegotzi Patri Perales eta Ernaiko kide Lur Albizu; aldaketak nahikoa aldaketa ekarri ote duen argitu nahian.

Horretarako, lehenik eta behin, aldaketaren apustua egiteko arrazoiak azaldu dituImanol Karrerak: “Egoera erabat antidemokratikoa zen. Aldaketak salbuespen politika horren amaiera ekarri zuen, 2015ean. Burujabetza prozesua burutzeko ez da nahikoa, baina beharrezko baldintza bat da bide horretan”.

Imanol Karrerak iritzi du aldaketak demokratizazio berria ekarri duela, baina demokratizazio hori erabatekoa ez dela zehaztu du: “Gobernuak jarraitu du patronalaren politika babesten. Patronalak jarraitzen du agintzen politika ekonomikoan”.

Patri Peralesen arabera, “aldaketa zerbait dinamikoa da, bide bat da. Munstro bat deseraikitzen ari gara, eredu berri bat eraikitzen, lau talderen artean, oso anitzak, oso desberdinak direnak. Ikusten ari gara, eta erakusten ari gara, instituzioetan beste eredu bat gauzatu daitekeela”.

Argi du aldaketa herritarrek ekarri dutela, eta herritarrei esker mantendu dela: “Mandatu bat genuen lau taldeok, eta horri esker iritsi gara honeraino. Bide bat da, hainbat eskubide berreskuratu dira. Asko falta da, bai, baina lan hori instituzioen eta herritarren artean egin behar dugu”.

Hori bai, Imanol Karrerak eta Patri Peralesek ez ezik, Lur Albizuk ere uste du Geroa Bai gertutik zaindu beharra dagoela, “nork agintzen duen” erakutsi nahi izaten duelako: “Foruzainek erabilitako bortizkeria hor kokatuko nuke; Huerta de Peralta eta Maravillas gaztetxearen kasuak, adibide”.

Bide berrien beharra

Eguneko hirugarren hitzaldian, “25 urte: esparru propioaren eztabaida eta aukerak, egun” lelopean, bete betean heldu diote jardunaldiaren gai nagusiari LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburuk, EH Bilduko parlamentari Larraitz Ugartek eta Mario Zubiaga irakasleak.

Garbiñe Aranbururen esanetan, gaurkotasun betea du lan harremanetarako eta babes sozialerako esparru propioaren aldarrikapenak. Lehentasunezko borroka bat dela adierazi du, eta, orduan bezala, aldaketa soziala aldaketa politikoarekin guztiz lotuta dagoela nabarmendu du: “Eredu ekonomiko, sozial eta politiko berri bat eraikitzea ezinezkoa da burujabetza prozesurik gabe”.

Egoera honetan, eskaintza sozioekonomiko argia egiten asmatu behar dela esan du, jendeak aldarrikapena bere egiteko: “Erabakitzeko eskubidea edukiz jantzi behar da, jendea horretara atxikitu nahi baldin badugu”.

Larraitz Ugarteren hitzetan, “zerbait berria asmatu behar da herri hau irabazteko.‘Prueba-error’ fasean gaude. Bide guztiak jorratu behar ditugu, estrategia konkretu bat jarraitu gabe. Herrietatik eta herritarretatik egingo diren aliantzak izango dira emankorrenak”.

EH Bilduko parlamentariaren arabera, “emozioak falta zaizkigu. Tripek eta emozioek ematen duten indarrean sinetsita nago. Emozio horiekin konektatuko duen zerbait berria sortzea falta zaigu burujabetzarako bidea egiteko”.

Mario Zubiagak, bere aldetik, adierazi du bide berriak asmatzeko koiuntura analisi egokia egin behar dela, eta jauzi bat ematea beharrezkoa dela: “Herrigintzan mobilizatzeko prest dagoen jende kopurua antzekoa da beti, izan Gure Esku Dago, izan Euskaraldia, izan Korrika. Kristalezko sabaia bat dago, eta hori nola gainditu pentsatu beharko dugu. Hamarkada askotarako ditugu ziurtatuta aldarrikapen hauek, belaunaldi berriek Estatu propioa eta abar aldarrikatzen jarraitzea, alegia, baina noizbait eman beharko dugu jauzia, ezta?”.

Boterea eraiki

Jardunaldiko azken solasaldiak herrigintza eta estatugintza izan ditu ardatz, Sortuko kide Pello Otxandiano, Bilgune Feministako ordezkari Amaia Zufia eta LABeko idazkari nagusi ondoko Igor Arroyoren eskutik. Hemen ere bide eta eredu berriei buruz aritu dira gogoetan.

Pello Otxandianoren hitzetan, “herrigintza zikloaren sustapenean ezker abertzaleak zeresan handia du. Erregai ideologikoa izan da urtetan: gizarte antolaketatik oso proiektu potenteak eraiki egin dira. Praktika politiko eraldatzaile bati esker gauza asko eraiki egin dira, baina ziklo hori itxita dagoela dirudi. Berria irekitzeko aurrekoa itxi behar da, agortu egin delako. Beraz, zein testuinguruan gauden, eta nola iritsi garen honera, horretaz hausnartu behar dugu”.

Amaia Zufiak iritzi du herrigintza berpizten ari dela hainbat erpinetatik, eta guztioi dagokigula egungo jokaleku desengonkorrean jardutea: “Ez dago estrategia homogeneo eta heroikorik. Kultura politikoa berrasmatu behar dugu”. Era berean, boterearen inguruan hausnarketa interesgarria utzi du: “Boterea eraiki egin behar da, behetik gorako logikan; eskuratu, berreraikitzeko. Gero eta feminista gehiago gara, masa kritikoa asko handitu egin da, baina ez dugu nahikoa botererik gauzak aldatzeko. Boterea behar dugu, baina zer nolako boterea? Boterea kutsatuta baitago. Eraldatzeko botereaz ari gara mintzatzen, eta horretako egiturak demokratizatu egin behar ditugu”.

Igor Arroyoren ustez, “agorpen kutsu bat dago naziogintza eta herrigintza eta sindikalismo klasikoari lotuta, baina fenomeno berri batzuen emergentzia ere badago. Zerbait gaizki doanaren kontzientzia dago, bilaketa bat dago, termino indibidualetan beharbada, baina egon badago. Falta zaiguna da proiektu horien inguruan aliantzak leuntzea”.

LABeko idazkari nagusi ondokoak sindikalgintzara ekarri du gogoeta:“Ezkerrak dituen kultura politikoaren ezaugarri batzuk iraunaldia dute, eta harro erakutsi behar ditugu: elkartasuna, babes sareak antolatzea, politizatzea... Hori esanda, kultura sindikala berritu behar da ere. Klase subjektua zein den berrasmatu behar dugu, berrosatu, sektore eta egoera guztiei sarbidea emateko. Konfrontazioaren parametroak ere harago joan behar dira: bizitza versus prekarietatea”.

Igor Arroyok nabarmendu bezala, kapitala eta herritarren artekoa da benetazko gatazka: “Benetazko antagonismoak zeintzuk diren berreskuratu behar dira. Kapitala eta langileen artean; emakumeak eta gizon hegemonikoaren artean. Antagonismo horretan antolatu behar dugu kontraboterea”.

• 2018-11-16
  Harrera herrirantz, urratsa
  Harrera Herri izateko egindako lanketa eta aurrera begirako proposamena luzatzen digu Mikel Alvarez 'Betelu'k  6. urratsean Deskargatu PDFa
• 2018-06-27
  Turismoan ere, urratsa
  Analisi kritiko batekin, praktika turistikoa birpentsatze beharra planteatzen digu Rodrigo Fernández Mirandak azken alean. Deskargatu PDFa
• 2018-06-01
  Urrats feminista
  3. urratsa webgunean dezue, Burujabetza Feministari buruzkoa. Deskargatu PDFa
• 2018-05-21
  Alternatibak, Euskal Herri burujaberako bidea
  Euskal Herriak zein euskal herritarrok bizi ditugun gatazka sozial, ekonomiko zein politiko desberdinen giltza da burujabetza. 5. Talaian burujabetza honen eraikuntza jorratu dugu. Joan atalera
• 2018-05-14
  Kontsumoaren kultura berrirantz
  Bizitza erdigunean jartzeko 2. proposamena eskuragarri dago. Deskargatu PDFa
• 2018-05-01
  Burujabetza elikatzeko giltza
  Talaiaren 4. zenbakian elikadura burujabetza landu dugu   Joan atalera

6. Urratsa

Euskal Herria Harrera Herria

 Deskargatu PDF formatuan

Aquí estamos

...irakurrri

Euskal errepublika sozialista eta feministari bultzada ematera deitu dugu Kursaalen

Lan Harremanetarako Euskal Esparruaren aldarrikapen eta mobilizazio historikoaren 25. urtemugaren harira, jardunaldi berezi bat egin dugu Donostiako Kursaalen, Ipar Hegoa Fundazioarekin elkarlanean antolatuta. Jarduera honen baitan, LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburuk adierazpen bat irakurri du, "Bi herri, borroka bat. Berton bizi, berton lan egin, berton erabaki" izenburuarekin. Hain zuzen ere, Kataluniako herriari elkartasuna adierazi diogu adierazpenean,baita Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua berriro aldarrikatu ere, aldaketa sozialerako burujabetza ezinbestekoa dela nabarmentzearekin batera.
 

 Adierazpena: Bi herri, borroka bat. Berton bizi, berton lan egin, berton erabaki
 Declaración: Dos pueblos, una única lucha. Aquí vivimos, aquí trabajamos, aquí decidimos

...irakurrri

[OPINIÓN] "La democracia en juego"

Garbiñe Aranburu, secretaria general de LAB, hace una lectura de la actual situación en el 25 aniversario de la reivindicación del Marco Vasco de Relaciones Laborales.

El 19 de febrero se cumplen 25 años de la reivindicación conjunta que lanzábamos ELA y LAB por el Marco Vasco de Relaciones Laborales (y más tarde de protección social). Más adelante también se sumarían los sindicatos con los que hoy formamos la mayoría sindical. Aquella iniciativa supuso un hito, abrió las puertas a un nuevo tiempo político y generó nuevas expectativas entre la clase trabajadora vasca.

Con el objetivo de garantizar condiciones laborales y de vida dignas para las y los trabajadores, apostábamos por un marco vasco elaborado sin injerencia alguna, no dependiente del Estado español. “Aquí vivimos y aquí decidimos”, reclamábamos entonces, una reivindicación que sigue siendo de rabiosa actualidad a día de hoy para LAB.

Nos encontramos en un momento donde la pérdida de democracia y la involución social y política es cada vez mayor. Se está profundizando en las dos principales razones estructurales que sustentan el proyecto del capital: el actual modelo económico y social y la subordinación con el Estado español. 

Respecto al modelo económico y social, cabe destacar su carácter antidemocrático en beneficio de las élites económicas, y sus consecuencias, con una cada vez más sangrante precarización de la vida en todas y cada una de sus vertientes.

En este sentido, ha habido y sigue habiendo toda una maquinaria en marcha para, con un objetivo político claro, limitar la capacidad de influencia del sindicalismo abertzale. Entre otros, la desactivación de la negociación colectiva como instrumento para la defensa de los derechos de los y las trabajadoras, así como la estatalización. El objetivo de debilitar la mayoría sindical y social también es compartido por el PNV. Ha quedado demostrado el carácter autoritario y antisocial del Gobierno Vasco, al negar la voluntad expresada por trabajadores y trabajadoras en las elecciones sindicales, creando espacios de diálogo con los sindicatos que representan menos del 30% en la CAV; una actitud que se ha vuelto a reproducir en el Parlamento, al rechazar, junto a PSE-EE y PP, el debate de la Iniciativa Legislativa Popular para hacer frente a la pobreza y la exclusión social.

Las y los trabajadores vascos tampoco podemos esperar nada bueno de la dependencia política hacia el Estado español. Nada bueno podemos esperar de ella las naciones sin Estado como Euskal Herria y Catalunya, porque la involución política conlleva la involución social. El sistema capitalista heteropatriarcal no acepta ni aceptará romper con el régimen del 78, necesita mantener la unidad territorial a toda costa, incluso a la fuerza, para garantizar su proyecto, su propia supervivencia. 

La democracia está en juego. Necesitamos más soberanía para hacer frente a la ofensiva neoliberal. La disputa del poder con el capital pasa por poner la vida en el centro y crear un nuevo modelo económico y social en Euskal Herria. Un modelo impulsado por la clase trabajadora vasca, que apueste por el cambio político y social, dirigido a lograr una Euskal Herria socialista. Los sindicatos que hace 25 años salimos a las calles, hoy también tenemos la responsabilidad adecuar la lucha al contexto actual y convertirnos en agentes activos en la lucha soberanista, tan indispensable para la transformación social.

Con la declaración conjunta de 2017, ELA y LAB estuvimos a punto de alcanzar un nuevo hito; ambos sindicatos mostrábamos entonces nuestra voluntad de influir en el contexto político y social al asumir el compromiso de impulsar el proceso soberanista para un cambio social. Una vez más fuimos capaces de ilusionar a las y los trabajadores vascos, pero no fue posible mantener esa llama encendida. 

A día de hoy resulta más necesario que nunca poner en marcha los compromisos recogidos en aquella declaración. Vivimos un momento importante, tenemos mucho en juego. Los distintos partidos que han ostentando el Gobierno de España han demostrado que no hay ninguna posibilidad de dar una solución democrática a la crisis del modelo territorial dentro del Estado español. Una involución democrática que se ve directamente condicionada por el auge de la ultraderecha. 

El neofascismo tricéfalo en el Estado español le está pisando los pies al Gobierno del PSOE, que tiene los días contados, y sigue sin derogar los recortes y las reformas de los últimos años. Un Gobierno agónico incapaz de mantener ni el mínimo gesto para la resolución el conflicto político catalán. 

Ante esta situación, queda claro que no nos faltan razones para seguir con los compromisos adoptados en 2017. LAB está dispuesto a ello, más aún, estamos en ello. Es momento de luchar por la democracia y la soberanía. 

En Euskal Herria somos mayoría quienes queremos transformar este modelo económico y social; somos cada vez más quienes defendemos la República Vasca Feminista y Socialista. Euskal Herria es un pueblo vivo. Un pueblo luchador. La movilización social es intensa en este país. Tenemos que unificar las luchas de las diferentes realidades que constituimos la clase trabajadora, y vincular la lucha por la transformación social a la lucha por la democracia y la soberanía.

En LAB seguimos trabajando en esta dirección, y el 19 de febrero en el Kursaal de Donostia, tendremos una gran oportunidad para reflexionar sobre todo ello. Porque tenemos mucho por decir y mucho por hacer.

...irakurrri

Nos encontramos en máximos históricos tras cumplir los objetivos del periodo concentrado de las elecciones sindicales

Nos encontramos en máximos históricos tras cumplir los objetivos del periodo concentrado de las elecciones sindicales

24/01/2019

Share

Twitter

Partekatu albistea

En estos momentos en los que estamos en pleno periodo concentrado de elecciones sindicales, Garbiñe Aranburu, secretaria general de LAB, e Izaskun García, secretaria de Organización, han realizado ante los medios una primera valoración de los resultados de las elecciones sindicales. Garbiñe Aranburu ha destacado que, pese a que aún no ha finalizado el periodo concentrado, ya hemos cumplido todos los objetivos y que el crecimiento de LAB no tiene pausa: “No hemos tocado techo, tenemos posibilidad de seguir creciendo”.

 LAB sindikatuaren emaitzak eta hauen bilakaera hauteskunde sindikaletan
 Resultados del sindicato LAB y su evolución en las elecciones sindicales

Si atendemos a los datos, observamos que hemos alcanzado nuestro máximo histórico en 2018 y que hemos cerrado el año con el sindicato afianzado en segundo lugar en la Comunidad Autónoma Vasca. Hemos pasado en la CAV de tener una representación del 18,34% en 2014 al 19,1% de 2018.

En Nafarroa también nos situamos en máximos históricos, por encima del listón del 16%. Somos el sindicato que más ha crecido en el herrialde navarro.

Así las cosas, cada vez estamos más cerca del segundo sindicato en Hego Euskal Herria, con un 18,35% de representación, a 1,64 puntos de CCOO.

Para analizar la evolución entre diferentes periodos concentrados arrancamos desde 1994; 1994 en la CAV y 1995 en Nafarroa, años en los que se regularon los procesos de elecciones sindicales. LAB ha ido creciendo entre 1994 y 2018 entre los diferentes periodos concentrados. De hecho, es el sindicato que más ha crecido en la CAV, con una subida de 4,21 puntos. En Nafarroa, ese incremento es de 5,33 puntos.

En favor de un marco propio
Garbiñe Aranburu ha hecho la lectura de los datos y ha remarcado que la expasión que está teniendo LAB, tanto en las elecciones sindicales como a nivel de afiliación, lo pondremos al servicio de las necesidades de las y los trabajadores.

De todos estos datos, según señala la secretaria general de LAB, se pueden extraer conclusiones claras. Concretamente, cada vez más, las y los trabajadores de Euskal Herria apuestan por un sindicalismo concreto: sindicalismo que haga frente al proceso de precarización. Por consiguiente, cada vez es mayor la distancia entre el sindicalismo de contrapoder y el sindicalismo de concertación. El fortalecimiento de LAB es decisivo en la apertura de esta brecha. “Las y los trabajadores de Euskal Herria nos han trasladado un mandato muy claro con su voto: no quieren sindicalismo de concertación, no quieren ser parte del sistema, están en favor de la organización y la lucha sindical y sitúan la alternativa aquí mismo, en el ámbito propio, mediante el impulso del marco propio”, ha explicado Garbiñe Aranburu.

La oferta sindical de LAB tiene muy en cuenta ese aspecto, junto a una acción sindical renovada enriquecida con perspectiva feminista, con iniciativas y propuestas concretas para superar la división de la clase trabajadora y el individualismo; dando apoyo a la movilización social y a las diferentes luchas abiertas, codo con codo, en favor de las luchas del movimiento feminista y de las personas pensionistas, de las y los jóvenes, de las y los presos y de las luchas en los centros de trabajo. “En favor de la lucha por lograr la transformación social, combinándola con la lucha en favor del indispensable cambio político, trabajamos en defensa de un nuevo marco, en favor de un marco propio de relaciones laborales y protección social”, ha señalado.



LAB saldrá fortalecido de este proceso electoral y pondrá toda la fuerza obtenida al servicio de los retos laborales, sociales y políticos que nos corresponde como clase trabajadora, impulsando la unión de fuerzas entre realidades diferentes, en favor de un nuevo modelo social y económico, en defensa de la lucha por una vida digna, fundiendo esa lucha con la necesidad de democracia y soberanía.

Tal y como ha subrayado Garbiñe Aranburu, “LAB pondrá su expansión y fortalecimiento al servicio de las necesidades y luchas de las y los trabajadores”.

...irakurrri

"Sindikalismo abertzalearen erronka marko propio baten aldeko borroka indartzea da"

Otsailaren 19an, 25 urte beteko dira LABek eta ELAk Lan Harremanetarako Euskal Esparruaren aldeko adierazpen bateratu historikoa egin genuenetik. Hala, agerraldia bat egin dugu urtemuga horren harira dugun irakurketa eta ekimenen berri emateko. Hain zuzen ere, lan harremanak eta babes soziala Euskal Herrian egituratzeko aukerei buruz, egun osoko jardunaldi bat antolatuko dugu Ipar Hegoa Fundazioarekin batera, otsailaren 19an bertan, Donostiako Kursaalen.

LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburuk, idazkari ondoko Igor Arroyok eta Prestakuntza idazkari Jagoba Zuluetak hartu dute hitza agerraldian.

Igor Arroyok adierazi du egun indarrean dauden hiru parametro zehaztu zirela duela 25 urte. Alde batetik, Euskal Herria hausnarketa, aldarrikapen eta borrokarako esparru autonomo moduan zehaztu zen: "Agenda propiodun euskal sindikalismoa, kontrabotere klabean; norabide propioa, sindikalismo espainola elkarrizketa sozialarekin desaktibatuta zegoen bitartean", azaldu du.

Beste aldetik, sindikalismoa eragile soziopolitiko bezala definitu zen: klabe sozial eta nazionalean aktibatzen dena; egiturazko egoera irakurtzen dakiena; akordioetara heldu eta konpromisoak hartzeko prest dagoena.

Hirugarrenik, bizi eta lan duinerako dauden egiturazko oztopoak identifikatu ziren, gaur egungo parametroetan: patronalaren neurrira egindako eredu soziala; Euskal Herriaren menpekotasuna. "LABek trantsizioan salatua zuen hau, eta, 1994tik aurrera, baieztapen hauek gehiengo sindikal batek konpartituko ditu", erantsi du Arroyok.

"Egun ez dago demokraziarik"

Garbiñe Aranburuk, berriz, nabarmendu du azken urteotako bilakaera sozial, ekonomiko eta politikoak ondorio honetara eramaten gaituela: egun ez dago demokraziarik Euskal Herriko langileentzat.

LABeko idazkari nagusiaren hitzetan, “elite ekonomikoen neurrirako indarrean dagoen eredu ekonomiko eta soziala ez da demokratikoa, erabateko boterea ematen dio patronalari, desberdintasun sozialak areagotzen ditu, bakartu eta zatitu egiten du langileria, eta prekarietatera kondenatu nahi gaitu”.

Garbiñe Aranburen arabera, “oso anitza da langile klasearen errealitatea, eta prekarizazio prozesu honek ez die guztiei berdin eragiten, baina errealitatea da ez dagoela langile kolektiborik bere bizi-baldintzen prekarizaziorik jasan ez duenik”.

Era berean, demokratikoa ez den estatu baten parte garela berretsi du, proiektu politiko guztiak ez direlako defendagarriak: “Garesti ateratzen da herrien autodeterminazio eskubidea defendatzea, eta kriminalizatu egiten da. Euskal Herrian lehen eskutik ezagutzen dugu zer diren epaiketa politikoak eta zer den errepresio poltikoa. Madrilen egiten ari diren epaiketa independentista guztion kontrako epaiketa da, baina edozein demokrataren kontrakoa ere bada. Zentzugabekeria juridikoa eta politikoa da herritarrei hitza emate hutsagatik ordezkari politikoak kartzeleratu eta epaitzea”.

Ultraeskuina indartzeak eskubiak mozorroa kentzeko balio izan duela azaldu du: “PP, Cs eta Vox-ek ordezkatzen duen hiru buruko neofaxismoa ari da bere burua erakusten, konplexurik gabe, eta inboluzio antidemokratikoa azeleratuz doa. Eta PSOEren Gobernuak ez du borondate politikorik, ezta aukerarik ere, azken urteotako erreforma eta murrizketa sozialak atzera botatzeko; hauetariko asko bere agintepean egindakoak. Are gutxiago du eskaintza demokratizatzaile bat Estatuaren lurralde krisia konpontzeko”.

Inboluzio soziala ere bada inboluzio antidemokratikoa, LABeko idazkari nagusiak esandakoaren arabera: “Bereiztu ezin diren bi gai dira, batarekin lotuta dago bestea. Indarrez Espainiaren batasunari eustea, 78ko erregimenari eustea, egungo sistema kapitalista eta heteropatriarkalari indarrean izateko bermea da”.

LABeko idazkari nagusiaren hitzetan, “Euskal Herrian gehiengoa gara beste eredu ekonomiko eta sozial baten aldeko apustua egiten dugunak. Herri bizia da, mobilizazio sozial indartsua dago, prekarietatearen kontrako borroka indartzen ari gara lan-zentroetan. Herri honetan dagoen borrokarako gaitasun itzela kontutan hartu beharreko aktibo garrantzitsua da"

Esparru propioaren beharra

Testuinguru politiko eta sozial oso garrantzitsuan bizi garela azpimarratu du Garbiñe Aranburuk, eta sindikatuak ere interpelatzen gaituen testuingurua dela esan du: “Duela 25 urte sindikalismo abertzaleak inflexio puntu bat ezarri zuen Lan Harremanak eta Babes Sozialeko Euskal Esparruaren aldeko aldarrikapen eta mobilizazioarekin. Ilusioa ekarri zuen eta ilusioak jendea aktibatzen du. 2017an, prozesu soberanista baten aldeko adierazpenarekin, beste mugarri bat jartzekotan egon ginen. LABentzat hausnarketa hura indarrean dago. Aldaketa politikorako prozesu bat sustatu behar dugu, aldaketa soziala lortzeko”.

LABeko idazkari nagusiaren hitzetan, “prekarietatearen aurka eta eraldaketa sozialaren aldeko borrokan aurrera egin eta olatu neoliberala gelditzeko, demokratizazioaren bidean urratsak egin behar dira; eskutik doaz demokrazia eta burujabetza”.

Garbiñe Aranbururen esanetan, "sindikalismo abertzalearen erronka marko propio baten aldeko borroka indartzea da, lan eta gizarte arloko erabateko eskuduntzekin, egun baino gehiagorekin. Marko juridiko berria aurrekoak zituen egiturazko gabeziarik gabe jaio behar da. Euskal Autonomia Erkidegoan zein Nafarroan, Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua bermatu behar du".

...irakurrri

HAUTESKUNDEAK 2018

...irakurrri

Formazioa

• 
  
• 
• Turismoan ere, urratsa
  Analisi kritiko batekin, praktika turistikoa birpentsatze beharra planteatzen digu Rodrigo Fernández Mirandak azken alean. Deskargatu PDFa
• 
  
• 
• 
  Urrats feminista
  3. urratsa webgunean dezue, Burujabetza Feministari buruzkoa. Deskargatu PDFa

...irakurrri

Alternatiba Tourrean izango gara

Ekainean abiatu zen Parisetik Alternatiba Tourra, planeta eta bizitzaren defentsan, klima aldaketaren ondorioei aurre egiteko beste eredu baten alde. Bada, bizikleta martxa honek Baionan izango du helmuga asteburuan, larunbatean zein igandean, ia 6.000 kilometro egin ondoren. Egitarau zabala prestatu dute ekimen ibiltariari amaiera emateko, eta bertan izango da LAB. Hain zuzen ere, igandean, 11:45ean hasita, hitzaldi batean hartuko du parte sindikatuko Ekintza Sozialeko idazkari Bea Martxuetak, Baionako fakultateko 127. aretoan. Politika publikoen paperaz ariko da, beste hizlari batzuekin batera.
 

...irakurrri

"Edozein gobernuren lehentasuna herritar guztiei bizitza duin bat bermatzea izan beharko litzateke"

Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartak elkarretaratze bana egin ditu gaur Bilbon eta Iruñean: Bizkaiko Foru Aldundiaren egoitza nagusian, bata; Nafarroako Parlamentuaren aurrean, bestea. Hain zuzen ere, Kartak martxan duen pobreziaren kontrako Herri Ekimen Legegilearen testuinguruan egin ditu deialdiak, eta LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburu eta Nafarroako bokalia Imanol Karrera izan dira bertan.

Garbiñe Aranburuk gogoratu du Herri Ekimen Legegilearen helburua herritar guztiei gutxieneko diru sarrerak eta bizi baldintza bermatzea dela, oinarrizko eskubideen izenean. Nabarmendu du, desberdintasun sozialak gero eta handiagoak diren honetan, kolektibo batzuk kaltetuagoak daudela; emakumeak pentsiodunak, gazteak eta etorkinak, besteak beste. Hortaz, Herri Ekimen Legegileak kolektibo horiei bereziki egiten diela mesede azpimarratu du. 

LABeko idazkari nagusiaren hitzetan, "edozein gobernuren lehentasuna herritar guztiei bizitza duin bat bermatzea izan beharko litzateke, herri bat ez baita duina eta ezin baita eredugarria dela esan berme hori gabe. Zentzu honetan, ikusi dugu Geroa Bai eta EAJren gobernuek ez dutela inolako asmorik politika publikoen norabidea aldatzeko".

Nafarroako Gobernuaren jarrera salatu du bereziki, Herri Ekimen Legegilearen tramitazio bera ukatu baitu: "Eztabaida soziala ukatu egin du, aurrekontuetan eragina duela aitzakia hartuta, behar sozialetara diru gehiago bideratzeko margena dagoenean marko konpetentzial honetan. Eztabaida ukatzea oso larria da, eta, horregatik, jarraituko dugu mobilizatzen".

Euskal Autonomia Erkidegoari dagokionez, EAJk eta PSEk aurkeztu berri duten lege proposamenari buruz hitz egin du Garbiñe Aranburuk; Diru Sarrerak Bermatzeko Errenta aldatzeko lege proposamenari buruz, hain zuzen ere. "Aldaketa hori ez doa behar dugun norabidean, murrizketa berriak inposatzeko baita. Bertan behera geratzea exijitzen dugu, eta Herri Ekimen Legegilean jasotzen diren proposamenak ontzat hartzea", eskatu du.

Mobilizazio soziala bidea dela berretsi du, eta duela hogei urte gutxieneko soldata eskatzeko egindako borrokaren emaitza ekarri du gogora: "Mobiolizazio soziala da bidea eta berriro ekingo diogu. Hala, herritarrei dei egiten diegu Herri Ekimen Legegilearen aldeko sinadura ematera, oraindik partida hau irabazteko aukera dugulako".

Zentzu honetan, sinadurak biltzen ibili da gaur Euskal Herriko Eskubide Sozialen Karta Hego Euskal Herriko hiriburuetan.

Eskubide sozialei eraso, Nafarroan

LABeko Nafarroako bokalia Imanol Karrerak ere adierazpenak egin ditu Iruñeko elkarretaratzean, eta onartezinatzat jo du Nafarroako Gobernuaren jarrera.

Hain zuzen ere, Garbiñe Aranburuk Bilbon gogoratu bezala, Nafarroako Parlamentuaren mahaiak Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartari jakinarazi dio erabaki duela ez dituela onartuko tramitera Bermaturiko Errenta hobetzeko aurkeztu den Herri Ekimen Legegilea, ez eta alokairu sozialeko etxebizitza eskuratzeko eskubidea. Horrek esan nahi du ukatzen dela Nafarroako Parlamentura eramateko egin beharreko sinadura biltzeko eztabaida. Ukazio hau oinarritzen da Nafarroako Gobernuak Herri Ekimen Legegile horrekiko beto eskubidea gauzatu duela “aurrekontu-kredituen hazkundea dakarrelako”.

Eskubide Sozialen Kartak erabaki hori gogor salatu du, guztiz bidegabea delako ikuspuntu demokratiko batetik zein ikuspuntu sozialetik.

Ukazioa, Herri Ekimen Legegilean proposatu neurriek aurrekontu-kredituak areagotzea ekarriko dutenean oinarritzea, Herri Ekimenen izaera bera ukatzea dakarte. Edozein gizarte-hobekuntza, logikoa denez, berekin dakar aurrekontuak handituko direla. Horren haritik zerbait planteatu ahal izango dela ukatzeak eragiten du zentzugabekeriara irits gaitezkeela, non herri ekimen legegilea proposatzekotan, gizarte eskubideak kaskartzeko bakarrik proposa daitezkeen.

Egungo Nafarroako Gobernuak, aitzinean ez bezala, bestelako jarrerak agertu beharko lituzke. Adibidez, pentsioak 1.080 € arte osatzeko aurkeztu zen herri ekimen legegileari ez zitzaion beto hori ezarri, nahiz eta sinadura bildu ondoren, izapidea ez zen onartu, Parlamentuan egin zen lehen bozketan.

Hainbat ekimenen eztabaidari betoa jarri izana, aurrekontuetako gastua handitzea dakarrela argudiatuz, Rajoyren Gobernua, Ciudadanosen laguntzaz, Espainiako estatuan, egiten dutenaren isla da. Bere burua aldaketako gobernutzat hartzen duen gobernu batentzat zoritxarreko parekatzea dugu.

Nafarroan, etxebizitza heltzeko eskubidea urratzen ari dira. Milaka lagun, batez ere gazteak, nahiz eta hauek ez soilik, ez daitezkeelako bereizi, zio ekonomikoak direla eta. Herri ekimen legegilean agertzen da ere Errenta Bermatua hobetu nahi duela funtsean, pobreziaren eta gizarte bazterkeriaren aurkako borrokan bitarteko eraginkorra izan dadin.

Nafarroako Gobernuak herri ekimen legegilean jasotzen diren hobekuntzak arbuiatu nahi ditu, eta bide azkar batez egin nahi du, gizartean eztabaidatu gabe. Herri ekimen legegilean jasotzen diren aldarrikapenei, haren partaideak garen sindikatu eta gizarte erakundeen artean adostu aldarrikapenei zuzen-zuzenean erasotzen zaie.

Eskubide Sozialen Karta osatzen dugun erakundeok Nafarroako Gobernuak agertu duen jarrera ez-demokratiko eta ez-sozial hori gogoan hartzen dugu, Gutuna osatzen dugun erakundeokin harremanetan jartzeko asmorik agertu ez duena ere, herri ekimen legegilean jasotzen diren neurri zehatzak aztertzeko edota eztabaidari betoa jarriz erabakia ezagutarazteko.

Egoera honelakoa izaki, Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartak ez du etsiko eskubide sozialak hobetzearen aldeko lanean; bere horretan eusten die Nafarroako Gobernuak betoa jarri duen herri ekimen legegilean jasotzen diren aldarrikapenei. Horregatik agintzen du:

• Nafarroako Gobernuari eskatuko zaiola berehala berrazter dezala erabakia, herri ekimen legegilearen izapideari berehala ekin dakion.

• Talde politikoei eskatuko zaiela Nafarroako Gobernuaren erabaki honen aurrean jarrera ager dezatela eta herri ekimen legegilean jasotzen diren edukiak parlamentuaren eztabaidara eraman dezatela.

• Egungo herri ekimen legegilearen legea alda dadila eskatuko dugula, eragotz dadin Nafarroako Gobernuak inolako beto eskubidea izanen duen.

...irakurrri