Maiatzak bat

Bilbo.

LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburuk nabarmendu du baldintzak daudela alternatiba orokor bat gauzatzeko.
Eskualdez eskualde mobilizatu gara gaur, Maiatzaren Lehenaren etorrerarekin. Euskal Herriko hainbat txokora eraman ditugu gure aldarrikapenak, “Lan, bizi eta herri duina. Burujabetza ezkerretik” leloarekin.

LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburuk Bilbon hartu du hitza, mobilizazioaren aurretik egindako ekitaldian. Hauxe da bere hitzartzea:

"Azken egun hauetan, epaitegietako erabakiek barrenak astindu dizkigute. Ustelak aske uzten dituen, Altsasuko edota Errenteriako gazteak terroristatzat jo nahi dituen eta sistema heteropatriarkal eta eredu matxistaren isla den justizia. Biktima berriro biktimizatzen duen justizia. Hau ez da gure justizia. Guk sinesten dizugu. 

Indarkeria matxistak ez du etenik, asteburuan jakin izan dugu Donibane Garazin emakume bat hil dutela. Erabat prekarioan eta babes gabe lan egin behar izaten duten etxeko langile batek Tolosan jasan duen eraso sexista baten berri ere izan dugu. Emakumeonganako indarkeriarekiko tolerantziarik ez, ez gaude geldirik eta ixilik egoteko. Bai Martxoaren 8an eta baita azken egun hauetan ere oso argi geratu da hori. ASKI DA!

Donostia.

Aurtengo Maiatzaren Lehena berezia dator. Une historikoa bizi dugu, Kanbora begira gaude. Eragindako minaren inguruko aitortzarekin batera, ziklo amaiera iragarri du erakundeak. Ekarpen baliotsua, zalantzarik gabe. Orain eragile guztioi dagokigu gatazkaren ondorioak gainditzeko inplikatzea eta konpromiso berriak gureganatzea.

Este año el Primero de Mayo viene en un contexto histórico muy importante, viene marcado por el comunicado hecho público por parte de ETA reconociendo el daño causado y por el acto de Kanbo el próximo viernes.

En este país ha habido un conflicto político y armado que ha generado mucho sufrimiento. Nos corresponde a todos y todas actuar con responsabilidad, pero parece que algunos están mucho más cómodos, en un debate interminable, sobre la insuficiencia de los pasos dados por una de las partes y mientras siguen sin asumir sus propias responsabilidades. 

Menos hipocresia, ¡por favor! ¿Para cuándo el PP critícando el franquismo, o el PSOE haciendo una autocrítica por haber creado los GAL, o el PNV haciendo una autocrítica por ser corresponsable en la política de dispersion, o para cuándo todos ellos reconociendo la utilización sistemática de la tortura? La mejor aportación que podemos hacer a las víctimas y las y los presos, exiliados y exiliadas, es seguir dando pasos para afianzar un escenario de paz y normalización política.

Gatazkaren ondorioei aurre egin behar zaie urgentziaz, eskubide urraketa bat geratzen da oraindik, eta larria: preso eta iheslariak etxera! Gurekin nahi eta behar ditugulako, etxean eta bizirik nahi ditugulako, euskal presoak etxera, euskal presoak kalera! 

Iruñea.

Eta berriro ere bakoitzaren aliantzak non dauden argi geratu da. PNVrentzat Kanbo baino gertuago dago Madril. Estatuko aurrekontuei bide ematea erabaki du, aurrekontuak onartzen bukatzeko. Antzerki hutsa izan da guztia. Bertsotan bezala ari da EAJ, amaiera erabaki eta ondoren bertsoa osatu. 

PNVk erabaki du murrizketak eta erreformak bata bestearen atzetik inposatu dizkigutenekin lerrokatzea, erabaki du erabat ustel eta antidemokratikoa den alderdi bat babestea, bakeari oztopoak jartzen dizkion eta tortura modu sistematikoan erabili duen estatuari babesa ematea. Erabaki du Kataluniari eta Euskal Herriari gure etorkizuna erabakitzeko eskubidea ukatzen jarraitzen dutenei eskua ematea. 

En este contexto, una vez más ya se ha visto dónde está la política de alianzas. Al PNV le queda muy lejos Kanbo, está fuera de “Euskadi”, sin embargo le quedan muy cerca Madrid y el PP. El binomio PP–PNV es la esencia del neoliberalismo, comparten el mismo proyecto económico y social, el mismo proyecto de clase a favor del capital. ¿Os ha sorprendido que el PNV haya posibilitado iniciar la tramitación de los Presupuestos Generales del Estado? ¿Os sorprenderá el día que aprueben los presupuestos? Posiblemente no, porque todo está siendo parte de una escenificación. 

El acuerdo alcanzado para subir las pensiones no es suficiente para recuperar el poder adquisitivo perdido durante los últimos años. A partir del año 2019 no está nada claro que la referencia de la subida vaya a ser el IPC, no se garantizá una pensión mínima, no se resuelve el problema de las pensiones de viudedad etc. Mucho ruido y pocas nueces, mucho oportunismo y pocas soluciones.

Aurrekontuetarako, egin duten akordioak, badu protesta sozialei galga jartzeko helburua ere. Geldirik nahi gaituzte. Itxaroteko diote. Dena konpontzen ari dela. Eta niri Joxan Artze, aurten zendu denaren poema bat datorkit gogora. Aspaldikoa den poema, baina gaurkotasun handia duena. “Lana, lana, lana” berak idatziriko poesia horietako bat, kapitalismo industrialak eskaintzen zituen garapen eta ongizate promesen atzean, langileok jasaten dugun zapalkuntzaz gogoeta egitera eramaten nau. 

Gasteiz.

Esku lan merkea nahi du kapitalak. Izan Bangladeshen edo hemen. Bost urte bete dira han Rana Plazako tragedia gertatu zela. Lantegi azpian harrapatuta 1.000 lagunetik gora hil ziren, emakumeak gehienak. Hileko 40 euroren truke ari ziren lanean, multinazional ezberdinentzat. Multinazional horiek berdinak diren Bangladeshen edo hemen, Euskal Herrian. 
Eta aurrean gaituzte. Orain gutxi borrokari esker multinazional horietako batean, H&Mn, irabazi dugu eta beste hainbat lekutan ere emakumeak borrokan ari dira, emakumeon lana bigarren mailako egiten duena, emakumeak bortxatzen, gutxiesten eta hiltzen gaituen sistema nazkagarri honekin bukatzeko!

Lan mundura ere iritsi da 155a, Hemengo hitzarmenak babesteko sortu zen Akordio Interprofesionala inpugnazioarekin. Lehen borroka irabazi dugu, baina estatalizazioaren izurriteak aurrera jarraitzen du. Gure lan hitzarmenak zentralizatzen ari dira eta euskal langileok dagozkigun gaietan eragiteko erabaki ahalmena mugatu egiten digute, gero eta gehiago. Estatalizazioak esan nahi du gero eta prekarietate handiagoa langileontzat. 

El proceso de precarización no tiene fin, se está extendiendo como una mancha de aceite. Este proceso de precarización tiene un doble objetivo que es explotar a la clase trabajadora sacándole plusvalía, pero además supone una forma de dominación hacia la clase trabajadora. 

Además, para la clase trabajadora el ir a trabajar se ha convertido en una forma de poner en riesgo nuestras vidas. O morimos o enfermamos en el trabajo. Las enfermedades profesionales son invisibilizdas sistematicámente. Según la Agencia Europea de Salud Laboral, por cada muerte en accidente de trabajo fallecen 18 personas por enfermedad profesional. Esto supone que en el año 2017 en Euskal Herria, perdieron la vida a consecuencia del trabajo casi 1.000 personas. Esto es un escándalo, esto es violencia patronal.

Al mismo tiempo nos bombardean con mensajes tranquilizantes, la ecocomía va bien. El capital cuenta con la inestimable ayuda de las instituciones y de los medios de comunicación para ello. Es mentira, la recuperación es para los de siempre.

Con este tipo de mensajes nos quieren anestesiar, pretenden evitar la explosión social, pero en Euskal Herria hay una mayoría social muy amplia que apuesta por el cambio social y que está saliendo a la calle. Hay que luchar, sin luchar no se puede ganar. Son cientos los y las trabajadores los que están luchando, en Vicinay, oficinas y despachos de Bizkaia, Productos Tubulares, Alfa, Dia, Tubacex, hoteles de Gipuzkoa, enseñanza. Gora langileon borroka!

Baiona.

Lan, bizi, herri duina dio gure aurtengo leloak. Ez dago aitzakiarik. Baditugu proposamenak alternatibak eraikitzeko, LABek lan munduan eta lan mundutik eragin nahi du. Baditugu proposamenak: 1.200 euroko gutxieneko soldata bermatzeko, 35 orduko lanastearen alde, soldata arrakalarekin bukatzeko, pribatizazio eta azpikontratazioari aurre egiteko, lanetik bizirik bueltatzeko, 1.080 euroko gutxieneko pentsioa bermatzeko... 
Eta alternatibak plazaratuko ditugu baita ere ekainaren 2an Iruñan. Aurretik Baionan eta Bilbon egin moduan, Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartaren eskutik.

Mobilizazio soziala bizi bizirik dago eta baldintzak ematen ari dira alternatiba orokor baten aldeko borroka indartzeko. Sindikalgintza abertzaleak ezin du eztabaida horretatik kanpo geratu. Ez dago eraldaketa sozialik, mobilizazio sozialean sakondu gabe eta erabaki ahalmenik gabe. Eraldaketa sozialerako grina eta burujabetza prozesua uztartzea, hor dago gakoa, eta momentua da! LABek bere aletxoa jarriko du.

En Euskal Herria la movilización social está más viva que nunca, los y las pensionistas siguen en la calle por unas pensiones dignas, las masivas movilizaciones de ayer demuestran que hacen nuestra misma lectura del acuerdo preupuestario PP–PNV, las mujeres salimos a la calle el 8 de marzo y otra vez de manera masiva para reclamar terminar con este sistema heteropatriarcal, las y los trabajadores están luchando en contra del proceso precarización y a favor de unas pensiones dignas.

El reto que tiene el sindicalismo abertzale en estos momentos es el de avanzar en la movilización social y dar una respuesta contundente desde el mundo laboral en clave de huelga, y ligar esa movilización con el proceso soberanista. Porque no hay cambio social sin soberanía. 

Este año se cumplen 50 años de aquel mayo del 68. Nosotros y nosotras tenemos nuestro mayo rojo. LAB asume el reto que tiene el sindicalismo en estos momentos y por eso llamamos a un día de movilización, con dos horas de paros, para el próximo día 30 de mayo. En contra de la estalización y precarización que estamos viviendo y a favor del marco propio de relaciones laborales.

Maule.

Adi beraz! Maiatzak 26, pentsio duinen aldeko manifestazioak, Euskal Herriko Pentsionisten Plataformak deituta. Maiatzak 30, mobilizazio eguna, 2 orduko lanuzteekin. 
Gorri gorri dator maiatza. Hartu indarrak eta kalera! Gora Euskal Herria gorria. Gora langile borroka, gora LAB!"


Nafarroa eta Ipar Euskal Herriko errealitateak, hizpide
Aldaketa soziala eta burujabetza ere izan dituzte hizpide Nafarroan, bertako errealitatea ere aipatuta. LABeko idazkari nagusiaren ondoko Igor Arroyok hitz egin du Iruñean, eta aldaketa soziala burujabetzaren bidetik etorri behar duela nabarmendu du.

Ipar Euskal Herrian, Baionan eta Maulen mobilizatu gara. Bertan erabakitzeko aldarria zabaldu dugu, borrokarako deia luzatu ere, prekarietatearen aurka, zerbitzu publikoen defentsan eta lan, bizi, herri duin baten alde. “Euskal Herria Macron legetik kanpo atxiki nahi dugu”, azpimarratu dugu.

...irakurrri

Proponemos convocar una huelga para hacer frente a la estatalización que acarrea la impugnación del Acuerdo Interprofesional

LAB ha comparecido hoy para dar a conocer su lectura ante la grave situación creada por la impugnación del Acuerdo Interprofesional. La impugnación supone un hecho de innegable gravedad, ya que supone un claro ataque a la negociación colectiva de aquí y al Marco Vasco de Relaciones Laborales y Protección Social, profundizando en la estatalización de los convenios. De hecho, sin derecho a la negociación colectiva no se puede hablar de autogobierno ni de derecho a decidir. Además, la estatalización de los convenios supone incrementar la precariedad de las condiciones laborales. Ante esta situación, LAB ha dado a conocer sus propuestas; entre ellas, la propuesta de convocatoria de una huelga. En la rueda de prensa han participado la secretaria general Garbiñe Aranburu, el secretario de Acción Sindical y Negociación Colectiva Xabier Ugartemendia, la responsable de la Federación de Industria Eulate Zilonizaurrekoetxea y el responsable de la Federación de Servicios Privados Saúl Arangibel.
"La gravedad de los hechos y la necesidad de poner cortafuegos ante cualquier injerencia presente o futura requiere de una respuesta contundete. Y esa respuesta contundente, en opinión de LAB, la tenemos que dar en clave de huelga que se extienda a todos los sectores. Huelgas con el objetivo de que las empresas que aplican convenios estatales dejen de hacerlo, para que ninguna empresa más tenga la tentación de acudir al ámbito estatal, y a favor de disponer de plenas competencias en cuestiones sociolaborales, para así poder garantizar un empleo digno y el derecho a la cobertura de la negociación colectiva a todos y todas las trabajadoras. Es decir, para poder construir el Marco Vasco de Relaciones Laborales y Protección Social. Ésta es una reflexión que compartiremos en el ámbito sindical".

Son palabras de Garbiñe Aranburu, realizadas en la comparecencia de hoy ante los medios. A nivel sindical, hay que recordar que en septiembre del año pasado LAB y ELA presentamos públicamente un documento en el que recogemos la necesidad de impulsar un proceso soberanista. En ese documento, adoptamos una serie de compromisos, entre los que se encuentra defender los acuerdos alcanzados, luchar contra la estatalización y la defensa de nuestro ámbito de negociación colectiva.

En palabras de la secretaria general de LAB, "también vamos a pedir reuniones con los partidos políticos. El debate del autogobierno está abierto y no hay autogobierno sin negociación colectiva. Les vamos a interpelar para que hagan una defensa institucional del Acuerdo Interprofesional y para que en el nuevo estatus político se incluyan competencias y garantías para poder desarrollar el Marco Vasco de Relaciones Laborales y Protección Social. En función de las respuestas valoraremos el calendario de movilizaciones".

El modelo de relaciones laborales lo define la legislación laboral y la negociación colectiva. Es sabido que no tenemos competencias en cuestiones sociolaborales, y que en nuestro ámbito la negociación colectiva ha jugado un papel muy importante a la hora de definir un marco propio de relaciones laborales. Por eso, la impugnación del Acuerdo Interprofesional nos parece de extremada gravedad. "Pensamos que el Acuerdo Interprofesional cabe perfectamente en la legalidad vigente, pero nos parece que no nos podemos limitar a su defensa en el ámbito jurídico. Hay que articular movilizaciones en defensa del Acuerdo Interprofesional", ha reiterado Garbiñe Aranburu.

La impugnación es un ataque directo a la poca autonomía que tenemos para establecer nuestro modelo de relaciones laborales: "Es una clara injerencia, es una forma de imponer el artículo 155 en las relaciones laborales. Limita la capacidad de negociación y de decidir de las y los trabajadores vascos".

Según ha destacado Garbiñe Aranburu, las y los trabajadores vascos tenemos derecho a negociar nuestras condiciones laborales. Preservar el marco propio de negociación colectiva debería ser una prioridad para los sindicatos y para la clase política: "La impugnación no puede quedar sin respuesta y nos parece que quienes defendemos el marco vasco de negociación colectiva tenemos que tomar la iniciativa de movilizarnos en la calle, en los centros de trabajo y también en el ámbito institucional".

Para proteger nuestro ámbito de negociación
En enero de 2017, se firmó el Acuerdo Interprofesional, para defender nuestros convenios de los ataques que se reciben del ámbito estatal con la aplicación de las últimas reformas laborales, esto es, las prohibiciones para negociar aquí o para limitar qué temas se pueden negociar aquí.

Ahora, esta herramienta para proteger nuestro ámbito de negociación ha sido impugnado por la patronal estatal FEARDS para poder seguir aplicando convenios a nivel estatal.

Esta impugnación tiene un precedente, ya que CCOO y UGT impugnaron el Acuerdo Marco de Hostelería, dejando claro que la patronal no es la única que estataliza los convenios. Antes fue el Acuerdo Marco de Hostelería y ahora ha sido el Acuerdo Interprofesional el que ha sido impugnado por una patronal de colectividades. Dos herramientas creadas para proteger nuestro ámbito de negociación en la CAV han sido impugnadas desde el estado.

La estatalización y la impugnación que pretende extenderla, niega la capacidad de decisión de los y las trabajadoras vascas. Por otro lado, altera la representación sindical, algo que favorece a la patronal, ya que con CCOO y UGT firma convenios más baratos. Finalmente, extiende la precarización.

CCOO y UGT, quienes están abriendo camino a la estatalización impugnando el Acuerdo Marco de Hostelería y acordando convenios estatales que incluyen prohibiciones y restricciones para negociar aquí, no han dicho nada aún sobre la impugnación del Acuerdo Interprofesional. Es una situación incómoda y contradictoria abrir el camino a la estatalización en Madrid y defender un acuerdo que hace frente a la estatalización en Madrid.

Tenemos que afirmar de forma clara que la estatalización se está dando porque aunque haya una acuerdo de estructura con el Acuerdo Interprofesional, la patronal haa decidido no desbloquear los convenios. Por lo tanto, tampoco Confebask está impulsando el marco propio aunque haya firmado el Acuerdo Interprofesional y esto no hace más que facilitar la estatalización. La patronal también mantiene silencio ante la impugnación del Acuerdo Interprofesional.

Por desgracia, la estatalización que persigue la precarización de los y las trabajadoras vascas sigue adelante. Entre 2011 y 2017 el ámbito de aplicación de los convenios estatales se incrementado del 21 al 34%. Esto es, en seis años ha experimentado una subida del 20%.

...irakurrri

Eraldaketa soziala lortzeko, menpekotasunetik burujabetzara pasatzeko bidea diseinatzea da erronka

LABek 2018ko Aberri Egunerako Adierazpena aurkeztu du gaur komunikabideen aurrean. Dokumentua martxoaren 19ko Nazio Biltzarrean onartu zen. Hain zuzen ere, Garbiñe Aranburu idazkari nagusia, Igor Arroyo idazkari nagusi ondokoa, Ekintza Sindikala eta Negoziazio Kolektiboko idazkari Xabier Ugartemendia eta Komunikazio idazkari Maider Jauregi izan dira agerraldian, eta testuinguru politiko, ekonomiko eta sozialaren irakurketa egin dute.

2018ko ABERRI EGUNALAB sindikatuaren adierazpena [PDF]
Declaración de LAB [PDF]

 

Garbiñe Aranburuk nabarmendu du Euskal Herria fase politiko berezi batean dagoela, eta demokrazia dagoela jokoan. Erabakitzeko eskubidearen alde gehiengo zabal bat dagoela berretsi du, eta, eraldaketa soziala lortzeko, menpekotasunetik burujabetzara pasatzeko bidea diseinatzea dela orain erronka. “Bizitza erdigunean kokatuko duen eredu sozial eta ekonomiko bat lortzeko, edukiz bete behar dugu marko politiko berria. Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako esparru propio bat ziurtatu behar du, parekidetasuna izan behar du oinarri, lanetik bizirik itzultzeko bermearekin eta pentsio duinak eskainiz. Hau guztia lortzeko nahi dugu marko berria”, adierazi du LABeko idazkari nagusiak.

Bide horretan, ezkerreko soberanisten artean indarrak batzea ezinbestekoa dela azpimarratu du Garbiñe Aranburuk, eta sindikatuak aliantzen aldeko apustu garbia egiten duela berretsi du, “herri honen egoerak, langileek bizi duten egoerak, hala eskatzen duelako”.

Irailean ELArekin aurkeztutako adierazpena praktikara ez eramatea ulergaitza dela azaldu du, aitzakiarik ez dagoelako horretarako: “Ez dugu ulertzen zergatik edo zerk oztopatzen duen bizi dugun inboluzio honetan LABek eta ELAk Lahn Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Markoaren alde mobilizazio erraldoiak sustatzea, adibidez; edo elkarrekin mobilizatzeko, pentsio duinen eta babes sozialerako eta Gizarte Segurantzako sistema propio baten alde”, esan du Garbñe Aranburuk. Hala ere, bi sindikatuen arteko egoera desbloketzeko LABek proposamenak egingo dituela iragarri du.

Igor Arroyok, bere aldetik, Espainiako eta Frantziako estatuen jarrera antidemokratikoa salatu du, herritarren aldarrikapen sozial eta politikoei ez dietelako erantzuten: “izugarrizko inboluzio soziala ari da gertatzen. Aldaketa sozialari muzin egiten diote. Elite batentzat gobernatzen ari dira”.

Espainiako estatuaren aldetik ez dagoela borondaterik mina eta sufrimendua aitortzeko nabarmendu du; are eta gehiago, sufrimendua eragiten jarraitzeko asmoa erakutsi duela salatu du. Zentzu honetan, presoen afera konpontzea premiazkoa dela erantsi du Garbiñe Aranburuk.

...irakurrri

“Elkarlana beharrezkoa da, bai LABentzat, bai ELArentzat, baina batez ere euskal langileentzat”

Igor Arroyo, LABeko Idazkari Nagusi ondokoa

“Elkarlana beharrezkoa da, bai LABentzat, bai ELArentzat, baina batez ere euskal langileentzat”
Irakaskuntzan, unibertsitatez kanpoko irakasleen kolektiboak zazpigarren greba eguna bete du. Nola doaz mobilizazioak eta zertan dira negoziazioak?
Azken bi greba egunetan %70 inguruko jarraipena izan da irakasleen eremuan. Garbi dago irakasleriak hezkuntzaren kalitatearekin zerikusia duten neurrien zehaztapena eskatzen duela. Urtarrilaren amaieratik ez da mahai negoziatzailerik egon; gai batzuetan aurrera pausuak egon arren, Eusko Jaurlaritzak ez die behar bezalako erantzunik eman funtsezko eskakizun batzuei, hala nola, ratioen hobekuntza, baliabide gehigarriak eta ordezkapenak lehen egunetik bermatzea eremu guztietan. Mugimendurik egin ezean, gatazkak jarraitu egingo du.
Eremu batzutan, sukalde eta garbiketan nahiz haurreskoletan, akordioak posible izan dira.Abenduaren 12ko greba egun arrakastatsuaren ondoren, urteetan blokeatuta egon diren hezkuntzako eremu laboraletan negoziazioa berpiztea lortu genuen. Kolektibo bakoitzak bere arazo eta aldarrikapen propioak ditu, baina oro har esan dezakegu historikoak ziren gabezia batzuei aurre egitea lortu dugula.

Sukalde eta garbitzaileen kasuan, ratioak nabarmenki hobetu dira eta lanpostu berriak sortu dira; Haurreskoletan, bestalde, ordezkapenak lehen egunetik baldintzarik gabe beteko dira; eta bi kolektiboetan langileen egonkortasunerako deialdi publikoak adostu dira.

Azkenik, guretzat garrantzia handikoa da oraindik sinatu ez den Heziketa Berezian lortu dugun akordioa. Kolektibo honek azken 20 urteetan pairatzen dituen lan baldintza gogorrak nabarmenki hobetu daitezke, mahai gainean dagoen akordioarekin. Funtzioen definizioa, ratioen hobekuntza eta 260 lanposturentzat deialdi publikoa jasotzen dira besteak beste. Momentuz ez dugu guri gustatuko litzaigukeen gehiengorik lortu; akordioa begi onez ikusten duen Steilas sindikatuaren erabakiaren zain gaude momentu honetan.
Irakaskuntzako gatazka aitzakia hartuta LABen kontra jo du ELAk. Nola ulertzen da hori?Elkarlana une zailetan dago. Eta bistan denez ELAk erabaki du iritzi publikora ateratzea; horretarako behar zuen errelatoa eraikitzen eman ditu azken hilabeteak. Tesia hauxe litzateke: LAB ez dago grebak egiteko prest eta ekintza erreibindikatiborik ezean ez dago ekintza estrategikorik. Irakaskuntza sektorean ditugun desadostasunak erabili ditu adibide gisa. ELArentzat LABek Haurreskolak Patzuergoan, heziketa berezian eta sukalde nahiz garbitzaileen kolektiboetan greba deialdia bertan behera uzteak adierazten du LABek ez duela grebak egiteko borondaterik eta, beraz, horrela ez da posible elkarlana egitea. Tesi horrek ez du ez buru ez buztanik.

Hasteko, irakaskuntza eremuari dagokionez, grebak izan dira akordioak lortzeko aukera ireki dutenak; grebarik egin gabe, ez genituzke lortu ditugun lorpen historikoak eskuratu izango. Gainera, sektorearen %84a suposatzen duen irakasle kolektiboan greba deialdiari eutsi diogu. Zergatik? Orain arteko grebak ez direlako nahikoak izan gure gutxieneko helburuak lortzeko.

Irakaskuntzatik harago fokoa apur bat zabalduz gero, ELAren errelatoa are eta zentzugabeagoa da. Pentsa: Txikik artikulua argitaratu zuen egunean bertan, Alfako langileek (LAB 3, ELA 2) 100 egun bete zituzten greban. Atzera begira, gogoan ditut Nafarroako bozeramaile izan naizen garaiko kasuak non ELAk erabaki zuen greba bertan behera uztea LABen iritziaren kontra, esaterako, Faurecia, Funvera edota Iruñeko hiri garraioa. Hurbilago etorrita, gu izan gara tematu garenak Nafarroako azpikontrata publiko guztietan grebaren aukera mahai gainean jartzen, baldin eta kontratu publikoen legean subrogazioa eta klausula sozialak txertatuko ez balira. EAEri dagokionez, aipatu nezake Euskotren, non ELAk grebaren kontrako jarrera aktiboa izan zuen; edota Bilboko OTA, non greba deialdia bertan behera utzi zuen langile batzarrean adostutako gutxieneko helburuak lortu gabe.

Baina nora eramaten gaitu sindikatu borrokalariena zein den erakusteko lehiak? Gure ustez, inora ere ez. Zintzoak izan gaitezen: LABek naiz ELAk greban konbokatu eta deskonbokatu egiten ditugu unean une borroka prozesu bakoitzaren garapenaz egiten dugun balorazioaren arabera.

Gure ikuspegik, borrokarako estrategia sindikal komun bat eraikitzen jarri beharko genituzke indarrak, grebak eta greben lorpenak elkarrekin kudeatzeko. Horren ordez, ematen du ELAk bere greba ulertzeko modua eta bere erresistentzia kutxa jarri nahi dituela erdigunean.

Guk grebaren aldeko apustu argia egiten dugu, hitzez eta ekintzez. Greba eraginkorrak eta aktiboak egitea defendatzen dugu, helburuak ongi finkatuz eta kasuan kasuko diseinu egokiena eginez, langileei ahalik eta kostu txikiena sortu eta patronalarik ahalik eta presiorik handiena eragiteko. Baditugu grebak sustatzeko gure estrategia (langileen ahalduntzerako ekintza sindikal berritua) eta gure tresnak, besteak beste Borroka Kutxa sendo bat. Baina esan bezala, elkarlanak eskatzen du diseinu komun bat egitea, ez batak bestearena bere egitea.
Ze puntutan dago ELA eta LABen arteko elkarlana?Urte eta erdi daramagu bi sindikatuok elkarlanean sakontzen. Azaroan gu nahiko baikorrak ginen, argi ikusten genuen bi sindikatuok ahalegin handia egiten ari ginela norberaren posiziotik elkarlanerako urratsa emateko.

Ekintza sindikalari dagokionez, zerbitzu publikoetan grebak sustatzen ari ginen hainbat eremuetan, bereziki EAEn; zerbitzu pribatuetan ere zenbait sektoretan grebetara jotzeko aukera ikusten genuen; eta Industriarako akordio orokor bat jorratzen ari ginen, sektoreko hitzarmenen blokeoa salatu eta enpresaz enpresa hitzarmenak lortzeko borrokak pizteari begira.

Ekintza soziopolitikoari dagokionez, berriz, irailean bi sindikatuok plazaratutako adierazpenak aldaketa sozial eta politikorako burujabetza prozesuan eragiteko potentziala zeukan; elkarrekin aritu ginen, gainera, Kataluniaren aurkako errepresioaren salaketan, EAEko autogobernu ponentzian nahiz Hego Euskal Herriko instituzioek egindako aurrekontuen kritikan. Guk nahi baino motelago ari ginen baina ulertzen genuen ekintza sindikaleko elkarlanean sakontzeak eragin positiboa izango zuela oro har eta, zehazki, ekintza soziopolitikoan.

Alabaina, azarotik aurrera jarrera aldaketa bat antzeman genuen ELAren aldetik. Ekintza sindikalari dagokionez, ELAk elkarlan baterako oinarrizko joko-arauak apurtu zituen, bai Gipuzkoako zabor bilketan baita kolektibitate nagusietako bat den Eurest enpresan. Kasu bietan, ELAk bere kudeaketa propioa egitea lehenetsi zuen elkarlanaren gainetik, elkarren arteko konfiantza urratuz. Euresten kasuan, gainera, estatalizazioaren aurkako borroka ahulduko lukeen akordioa ontzat jo zuen: bertako hitzarmena aplikatzea adostu zuen enpresarekin, baina soilik Bizkaiko langileentzat eta soilik lanean ari direnentzat (ez kontratazio berrientzat) eta gainera klausula onartezin batekin: epaitegiek estatu hitzarmenak lehentasuna duela ebatziz gero, Euresten hitzarmen estatala aplikatuko litzateke.

Bestalde, industrian kezkaz hartu genuen zenbait enpresetan ELAk lanpostuen defentsa erlatibizatu izana; esaterako, Gamesa-Siemensen negoziazio mahaitik bota gintuzten, lanpostuen murrizketa onartzen ez genuelako. Adibide hauek guztiek adierazi ziguten bazirela oinarrizko bi korapilo askatu behar genituenak: elkarlanerako joko-arauak eta estrategia sindikala.

Ekintza soziopolitikoari dagokionez, emandako urratsetan atzera egiteko tentaldia somatu genuen ELArengan. Lantokietan nahiz kalean LAB eta ELAren arteko dinamika sendo bat sustatu eta ezker politikoarekin agenda sozial konpartitu bat egituratzeko erronkari heldu ordez, inmobilismoa eta etsipena elikatzen duten gogoetara bueltatu zen ELA: ez dago ezker politikorik, ez dago benetako oposiziorik, ez dago herri prozesu bat sustatzeko baldintzarik, eta abar.
Non daude ELArekiko desadostasun handienak ekintza sindikalean? Lehenik eta behin, estrategia sindikal desberdinak ditugu. Sindikatu biok saiatzen ari gara lan erreformak eta prekarizazio prozesuak ezarritako jokaleku berrian sindikalgintza ahalduntzen, baina formula desberdinekin.

Guk sindikalgintza birpentsatzeko prozesu oso bat antolatu dugu eta zenbait erabaki hartu ditugu: patronalarekiko konfrontazio fase bat irekitzea; negoziazio kolektiboaren jokalekua gaindituko duen ekintza sindikal iraunkorra sustatzea; edota klase subjektua berrosatze bidean, langile sektore ezberdinei antolakuntza eta borrokarako eskaintza egitea. ELAk ere egin du bere gogoeta propioa. Zenbait gaitan hurbilpen garrantzitsuak izan ditugu, esaterako negoziazio eremuei dagokionez: biok ikusten dugu sektore hitzarmenak beharrezkoak direla eta biok ikusten dugu, arrazoietan ñabardurak baditugu ere, enpresako hitzarmenen aldeko borrokak piztu behar ditugula.

Baina, bestalde, kezkatuta gaude edukiak “lekuan leku” erlatibizatzeko ELAk duen joerarekin; jakina lekuan leku egokitu beharko dela, baina estrategia sindikal koherente bat garatzea funtsezkoa da guretzat. ELAk ez du beharrik ikusi eztabaida horretan sakontzeko, argudiatuz hobe dela aukerak zeuden eremuetan borroka diseinuak adostea. Baina justuki arazoa da estrategia sindikal desberdinak izateak talkak eragin dituela eremu horietako zenbaitetan, gure arteko elkarlana blokeatuz.
Eta eremu politikoan?ELAk ez du iraileko adierazpena praktikan garatzeko baldintzarik ikusten, alderdi politikoen artean balizko herri akordioen inguruan sortutako espektatibak kaltegarritzat jotzen dituelako. Guk ere izan badugu eremu politikoan egiten diren interpelazio, eskaintza edota proposamen ezberdinen inguruko gure iritzi propioa. Baina iruditzen zaigu hori ezin dela izan LAB eta ELAren arteko karrila ez aktibatzeko aitzakia. Aitzitik, eztabaida politikoan ikuspegi sozialak indarra hartzea nahi badugu, politika neoliberalen deslegitimazioan eragin nahi badugu, karril hori aktibatzea da egin dezakegun onena.

Hitzetarako baino ekintzetarako uneak dira gure ustez. Martxoaren 8ko greba ikusgarriak edota pentsiodunen mobilizazioek erakusten dute posible dela eremu sozialetik agenda politikoan eragitea. Antola dezagun lan harremanetarako euskal esparruaren aldeko mobilizazio erraldoiak, murgildu gaitezen elkarrekin pentsio sistema propio baten aldeko borrokan, indartu dezagun organizatiboki nahiz politikoki Karta Soziala.
LABek iragarri zuen kurtso hasieran lan munduan borrokak pizteko ikasturtea izango zela aurtengoa eta horretan ari gara. Kurtso honetan, Kongresuan hartutako erabakiak garatzen hasi gara. Ekintza soziosindikalari dagokionez, orain arte sindikalismoa urruti ikusi duten sektore prekarizatuetara iristeko ari gara lanean. Zentzu honetan, ekimen ibiltari bat egin dugu ia bi hilabetez, Euskal Herriko herri eta auzoetatik barrena. “Ostiral duinak” ekimena antolatzen ari gara, prekarietatearen aurkako ekimena, zenbait herritan. Antolakuntza esperientzia desberdinetatik ikasten ari gara, kale saltzaile eta sexu langileekin batera, tailer sindikalen bitartez. Marxoaren 8ko greba feministan dena eman genuen, eta ekarpen handia egiten ari gara pentsionisten uholdeari.

Bestalde, gure ekintza sindikala berritzen ari gara. Gutxieneko eduki batzuk ezarri ditugu (marra gorriak) esparru guztietarako, eta prekarietatearekin amaitzeko proposamen, neurri eta borroka dinamika sorta zabala osatu dugu. Zentzu honetan, Ekintza Sindikaleko Gida berritzaile bat argitaratu dugu, sektore eta enpresetan borroka mapa bat osatzeko erreferentzia gisa.

Ez da erraza, baina emaitzak ikusi ditugu jada: Carrefour Oiartzun, Stapples, Artiach, La Misericordia, Oreretako Udaleko garbiketa, TRADISA, Transportes PESA, Bellas Artes Museoa, Donostiako Euskotren, CEMOSA, JASO, CAF, Gamesa Asteasu, Prodema, Smarcmec, Plastibor, Rothenberger, Sin Fronteras...

Sektore mailan, akordio onak lortu ditugu, EAEko hezkuntza publikoko kolektibo laboraletan ez ezik, Bizkaiko Elikagaigintza eta Garbiketa eta Gipuzkoako Bide Grabiketa eta Ehunaren Merkataritzako hitzarmenetan eta ikus-entzunezko eta osatalaritzako EAEko akordio markoetan ere.

Ipar Euskal Herrian, alarma sistema bat egituratu dugu enpresetan sektoreko lan baldintzak baino okerragoak ez ezartzeko, Macron Legea indargabetuz, PPren lan erreformaren antzekoa dena.

Sindikatu bezala, sasoi onean gaude, barne kohesio handiarekin, estrategia sindikal berrituarekin eta, gainera, emaitza historikoekin hauteskunde sindikaletan. Hala ere, guretzat sindikatua ez da helburua, tresna bat baizik. Eta langileek pairatzen duten egoera kontutan hartuta, autokonplazientziatik urrundu behar dugu. Patronalarekiko indar korrelazioa hobetzea da helburua, eta, horretarako, sindikatuen arteko aliantzan sakontzea beharrezkoa da.
Egoera politiko eta sozialak eskatzen du indarrak batzeaZalantzarik gabe. Inboluzio bikoitza bizi dugu. Batetik, IBEX-35aren aginduei jarraiki, inboluzio soziala inposatu digu PP, PSOE eta Ciudadanosek osatzen duten tri-partidismo berrituak. Banketxeak diru publikoz erreskatatu ondoren, Espainiako Konstituzioan zorraren ordainketari lehentasuna ematen dion 135. artikulua txertatu zuten. Gastu mugaren eta zerbitzu publikoetarako inposatutako arauen bidez politika publikoak erabat mugatu dituzte eta pentsio publikoak eraisteko bidean ari dira. Lan munduan, lan erreformak hauspotutako Patronala prekarizazio prozesua sustatzen ari da.

Bestetik, inboluzio politikoan ere urrats berriak ezagutu ditugu. Mozal legea eskutan, Auzitegi Nazionala disidentziaren kontrako zigor onartezinak ezartzen ari da eta Auzitegi Konstituzionalak Hego Euskal Herriko nahiz beste lurraldeetako legebiltzarrek onartutako legeak ezabatzen ari da, esaterako, EAEn 35 orduen legea eta Nafarroan doako osasun unibertsala arautzen duen legea, laguntza farmazeutikoari dagokiona edota etxebizitza eskubidearen ingurukoa. LOAPA berri bat ezartzen ari da tripartidismoa, bere zerbitzura dagoen sistema judizialaren bidez. Eta 155. artikuluak jauzi berri bat suposatu du bide horretan. Horrekin guztiarekin jo puntuan dituzte herritarron eskubideak (egoerarik larrienean direnak gehien kaltetuz, gainera); autogobernua eta erabakitzeko ahalmena; eta demokrazia bera.

Inboluzio bikoitzaren aurrean, erronka bikoitza dugu euskal langileok. Herri ikuspegitik, maila politiko, sozial, ekonomiko nahiz kulturalean erabakiak hartu ahal izateko ahalmen osoa eskuratzea da erronka. Klase nahiz feminismoaren ikuspegitik, ahalmen hori bizitza erdigunean kokatuko duen eredu ekonomiko eta sozial berri bat eraikitzeko erabiltzea da erronka. Lan oro banatzeko, aberastasuna banatzeko, justizia soziala nahiz parekidetasuna bermatzeko, nahi dugu burujabetza.

Erronka bikoitz horretan eragin behar du euskal sindikalgintzak, 2017ko irailean LAB eta ELAk egindako adierazpenaren ildotik. Lantokietako eguneroko ekintza sindikaletik hasi eta kale mailako mobilizazio sozialetara, aldaketa sozial eta politikorako prozesua hauspotzeko eragile izan behar du euskal sindikalgintzak.
Elkarlanari eusteko aukera ikusten duzu?Orain elkarlana krisian dagoela esan daiteke eta ez dakit zenbat denbora beharko dugun krisia gainditzeko. Gainditu, gainditu egin beharko dugu goiz ala beranduago. Azken batean, elkarlana beharrezkoa da, bai LABentzat, bai ELArentzat baina batez ere euskal langileentzat. Jendeak ez luke ulertuko halako egoeran indarrak ez batzea.

Bi sindikatuok gogor egin beharko dugu lan korapilo ezberdinak askatzeko: elkarlanerako joko-arauak, estrategia sindikal komuna, erresistentzia nahiz borroka kutxen kudeaketa, prozesu politikoan sindikalgintzak izan beharreko funtzioa, ezker esparruaren agenda sozial konpartitua. Presarik gabe baina denbora galdu gabe heldu beharko genioke horri guztiari. LAB prest dago horretarako.

...irakurrri

Alternatiben Herria 2017 IRUÑEA

El Pueblo de las Alternativas

Bizitza burujabea eskubide osoz ¡Desconectémonos del Capitalismo!

2013. urtean Parisko COP21 klimaren inguruko goi-bileraren harira 10, 100 edo 1.000 Alternatiben Herri eraikitzeko deialdia luzatu zen. Baionakoa izan zen horietako bat, eta Bilbokoak txanda hartu zion bi urte beranduago, Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartaren eskutik. Egun batez erakusketek, hitzaldiek, tailerrek, eta batzarrek Kapitalismoari eredu alternatiboa eraikitzea posiblea eta desiragarria dela erakutsi zuten, martxan dauden hainbat eta hainbat proiektu eta borroka ezagutuz.

Gure bizitza eta natura arriskuan daudela ohartarazi genuen: desberdintasunak gero eta handiagoak dira, kapitalak aberastasuna bereganatzen du, aldaketa klimatikoa, eskubide sozialen galera, bazterkeria soziala gero eta larriagoa, baliabide naturalen xahutzea, pribatizazioak, patriarkatuaren indartzea, antolatzea eta erabakitzea eragoztea, produkzio eta kontsumo eredu jasanezinak…

Urte batzuk pasa dira, eta Neoliberalismoaren propagandak “errekuperazioa” du hizpide, herrien eta biosferaren egoera gero eta okerragoa denean, eta prekarietatea gero eta gehiago zabaltzen ari denean. Errefuxatuen aurkako Apartheidak argi erakusten du sistemaren perbertsioa: pertsonen eskubideak jaiotzen diren tokiaren araberakoak dira, edo dauzkaten ondasunen araberakoak. Europara beste kontinenteetako errekurtsoak ekartzen diren bitartean, pertsonei mugak ezartzen zaizkie. Aberastasun handienak gero eta handiagoak dira. Desertifikazioa, aldaketa klimatikoa eta baliabideen agortzea gero eta larriagoak dira Kapitalismo bortitz honetan.

Hala eta guztiz ere, urte hauetan zehar alternatibak zabaldu eta sendotu dira. Hamaika kontsumo talde eta ekonomia aldatzeko proiektu daude martxan. Milaka pertsonek parte hartzen dute borroka sozialean, sindikalean, ekologistan, LGTBIQ+, denok izan dezagun bizitza duina.

Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartaren deialdiaren harira, manifestu honen sinatzaileok eragile eta pertsona guztiak deitzen ditugu Iruñeko Alternatiben Herrian parte hartzea. 2018ko ekainaren 2an izango da. Aldarrikapen eta festa eguna izango da, proposamen ugariren erakuslea, handiak nahiz txikiak, egunerokoan betetzen gaituztenak. Ekimena bera bezain garrantzitsua da antolatzeko modua. Auzolanean egitea proposatzen dugu, parte hartu, eztabaidatu eta elkarrekin eragin nahi duten eragile eta pertsona guztien artean.

Alternatibak badaudela eta martxan daudela erakutsi nahi dugu, sistema dela aldatu beharrekoa. Horregatik beste gizarte eredu bat aldarrikatzen dugu, erdian pertsonak jarriz. Ongi bizitzeko, pertsonen eta herrien beharrak asetzeko, geure burua zaintzeko eta Lurra zaintzeko, dominazio eta injustiziarekin bukatzeko.

Ekimen honen helburu nagusiak hauek dira:

• Martxan dauden alternatibak hedatzea eredu ekonomiko eta sozial berri bat eraikitzeko
• Mobilizazioaren eta gizartea aktibatzearen beharra azpimarratu, trantsizio soziala eta ekologikoa gauzatzeko
• Sareak sortu eta aliantzak egin eta indartzea Alternatiben Herria ospatu eta gero elkarrekin lanean jarraitzeko

Arragoa

Hizkuntz, hezkuntza eta kultur ondarea

Kultura, hizkuntza, hezkuntza eta herri izaeran egingo dute indarra. Euskararen ofizialtasun eskubidearen alde eginez eta kultur ondarea plazaratuz. Diskurtso eraikitzailearen erabilera egingo da eta alternatiba, alternatiba sozialaren bidetik jorratuko da. Honetarako jendearen parte hartze aktiboa plazaratuko da proiektu ezberdinak erakutsiz: euskara sustatzen ari diren enpresen esperientziak, ikasle euskaldun aniztunak, eskola jantoki autogestionatuak, euskara ikastaroa, euskara planak, Iruñeako dendari euskaldunak, Iruñeako artista euskaldunak, alternatiba euskaraz bizi, ipuin kontalariak…

AuzoEKOnomia

Pertsonak ardatz eta helburu dituzten alternatiba ekonomikoak bultzatuko ditu. Bertan parte hartzen duten eragile desberdinek, eskubide sozialak bermatuko duen eredu baten alde lan egingo dute. Premia handiz, praktika demokratikoak ekonomia alorrera eraman behar direlako.

Ekonomia ikuspuntu ezberdinetatik landuko da. Ekonomia feminista, jasangarritasunaren eta burujabetzaren ekonomia, gazteak, jubilatuak eta giza talde desberdinen ekonomia ereduak… ahalik eta ikuspuntu zabalena izateko. Zentzu berean, ekonomia sektore ezberdinak landuko dira, elikadura, eraikuntza, industria, zerbitzuak etab. Eta beti, hornidura laburreko ekoizpen kateak bultzatuko dira.

Bizi anitza eta duinak

Bizi esperientzia guztiak erakusteko beharrak eta margenetan bizi diren bizitzak barneratu eta zaintzeko beharrak bultzatuko dugu. Aniztasunak bizi ematen digula eta biziak anitzak behar ditugula ulertuta, denak disidente eta anitzak garela onartuta, gorroto eta diskriminazioarik gabeko bizikidetzak bilatuko ditugu. Merkatuen kontra lan egin behar da, eskubide sozialak defendatuz.

Horretarako askotariko zapalkuntza eta biolentzien elkar-eraginak ulertu nahi ditugu ikuspegi intersekzional batetik: arrazismoa, matxismoa, kapitalismoa, helduen boterea, lodifobia, LGTBfobia, aniztasun funtzionalaren aurkako diskriminazioa… Honen aurrean alternativa indibidual zein kolektiboak eraikitzen ari diren identitate, gorputz eta proiektuak ezagutu nahi ditugu eta hauen arteko zubiak eraiki.

Burujabetza

Parte hartzea, demokrazia, burujabetza

Estatu bat pertsonek sortzen duten heinean eta justizia eta errespetua, askatasunaren oinarri diren heinean, pertsonak erdigunean jartzen dituen gizarte justuago baten aldeko gizartearen eraldaketa proposatzen dugu. Sistema honek dakarren pertsonen, kolektiboen eta herrien boteregabetzearen aurrean, autu burujabeen bidez bizitza sortzea eta birsortzea bultzatu nahi da. Eskubide demokratikoak eta sozialak lortzeko bideak ireki eta ondoren eraldaketa bideratzeko prozesuak landu eta eztabaidak plazaratu nahi dira.

Herriak eta lurra

Lurraren sostengarritasuna eta herrien bizirautea bultzatzen duten talde anitzek osatzen dute. Alternatiba zaharrak orainera ekarri, berriak sortu eta guztiak erakusgarri egingo dituzte Alternatiben Herrian. Elikadura burujabetza eta elikadura eredu sustengarriagoak bultzatzea proposatuko da. Eredu energetiko bideragarri eta burujabeak landuko dira. Makroproiektuen aurrean alternatiba txikiagoak eta errentagarriagoak eztabaidatuko dira. Beste gaiak ere jorratuko dira: mugikortasuna, gizartearen hondakinen kudeaketa, kontsumoa eta aldaketa klimatikoaren afera besteak beste.

...irakurrri

Adegiren aurrean mobilizatu gara, Gipuzkoa "lan baldintzarik gabeko lurralde" bilakatu nahi duela salatzeko

Aste honetan egingo ditugun mobilizazio sortari ekin diogu gaur Donostian, Miramongo teknologia parkean, hitzarmenak eguneratzeko eta industriako langileen lan baldintzak hobetzeko eskatzeko. Gipuzkoako enpresen elkarte Adegiren egoitzatik abiatu dugu manifestazioa, eta prekarietatearen aurkako oihuak izan dira nagusi. Hain zuzen ere, Gipuzkoako Industriako Federazioko kide Jonan Goñik ohartarazitakoaren arabera, "Adegik lan baldintzarik gabeko lurralde bilakatu nahi du Gipuzkoa".

...irakurrri

Egun historiko bat, garai berri baterako

Erdiak geratuta, guztia geratzen ari da. Gaurkoa ez da ohiko greba bat. Greba feminista da, mundu mailako deialdia, gurean, Euskal Herrian ere erabat busti gaituena, busti gara, mugimendu feministaren deiari erantzunez eta euskal sindikatuon bulkadaz. Euskal emakumeok amantalak zintzilikatu eta kalera atera gara. Orratzak ere, jostekoak, etxean geratu dira gaur, bakar bat ere ez baitzen sartzen gure plazetan. Ez dugu guk esaten, argazkiek esaten dute, egun historiko bat da gaurkoa, garai berri bati begira.
Sistemari ere kosta egin zaio deialdiaren pultsua hartzea. Goizean goizetik, euskal komunikabide zenbait, oraindik hasi gabea zen grebaren jarraipen eza azpimarratzen ari ziren. Ohikoa den bezala, greba guztietan. Baina hau desberdina izan da. Emakumeok* egin dugu planto, gure lanak balio(a) duela erakusteko eta zor zaizkigun eskubideak aldarrikatzeko. 

Egun batez, emakumeok gure burua zaintzeari eta dagokizkigun eskubideak borrokatzeari eman diogu lehentasun osoa eta emaitza bistakoa da: gelditzen bagara mundua mugitzeko gaitasuna dugu. 

Greba posible izan da emakume feminista askok urteetan sindikatuan eta lan munduan egin duten lanari esker. Planto egin dutenena bezala, egin nahi eta ezin izan dutenena, guztiena da gaurko eguna, borroka berak batzen gaituelako. 

Emakumeoi zor zitzaigun argazkia atera dugu: kaleak eta plazak gure lanaren aitortzaz betetzen ari gara, lantokiak eta etxean hustuz, amantalak zintzilikatuz. 

Gogoratu, arratsaldean gehiago: 18.00etatik 22.00etara lanuzteak eta mobilizazioak herri nahiz hirietan (20.00etan) nahiz herrietan. Baionan 18:00etan izango da manifestazioa.

Hemen ari gara jasotzen gaurko argazkiak.

...irakurrri

"Zergatik erabaki?" galderari erantzungo diote

Solasaldi bat egingo dute asteazkenean Bilbon, Gure Esku Dago dinamikak antolatutako mahai inguru zikloaren barruan. LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburu bertan izango da, beste hizlari batzuekin batera. Mahai ingurua Bizkaia aretoan izango da, 19:00etan, eta izena emateko Gure Esku Dagoren webgunean egin beharko dute interesatuek.
 

...irakurrri

Lanaren eta aberastasunaren banaketa, aztergai

Langile mugimenduaren sustraietatik egunotara iritsi den aldarrikapena dugu aztergai: lana eta aberastasunaren banaketa. Justizia sozialerako eta beste eredu sozioekonomiko baterako oinarrizko elementu dira biak ala biak, eta proposamen desberdinak mahaigaineratu dira berauek bideratzeko.
Horietako batzuk, ez nahi genituzkeen guztiak, ezagutu ahalko ditugu.Batzuek, mugimendu sindikalean babes zabala jaso dute aspalditik; beste batzuk, eztabaida bizien protagonista izan dira. Logika kapitalista eta heteropatriarkarrek ezkutatu dituzte besteak.
LAB-eko Batzorde Sozioekonomikoak eta Ipar Hegoa Fundazioak gogoeta eta formazio politiko eta sozialerako egiten dizugun eskaintza izan nahi du eta argitalpena, mintegi eta elkartrukerako espazio fisikoak tartekatuko ditugu oraingoan ere. Norabide horretan, bitarteko berri bat irekiko dugu ale honekin: Ikasgela Birtuala. LAB sindikatura afiliatutako edonork ikasgela.iparhegoa.eus webgunetik ikasgelara sartu eta hemendik aurrera Talaia bakoitzarekin zabalduko dugun ikastaroan dagokion gaiari buruzko material osagarria, hausnarketarako ariketak zein eztabaida-guneak izango ditugu eskuragarri.
Argitalpenari dagokionean, inprentatik jaso berri dugu ere Talaiaren 3. alea. Zuen gertueneko egoitzetan eskatu dezakezue paperezko aldizkaria, hemen ere PDF formatuan deskargatzeko aukera dezue.
Amaia Pérez Orozcok irekiko du eztabaida. José Iglesiasek Berdinen Oinarrizko Errentaren proposamena azalduko digu, eta Baladre koordinadorako kide desberdinek betaurreko moreekin aztertuko dute ondoren.
Eduardo Garzónek Bermatutako Enpleguaren proposamenak zertan datzan azalduko digu. Txomin Lorcak lanaldiaren murrizketari helduko dio, eta hari horri tiraka, Marina Sagastizabal eta Matxalen Legarretak denboren banaketa eta erabilera ekarriko dituzte argitara. Azkenik, Edurne Larrañagak eztabaida bideratzeko zertzelada batzuk konpartituko ditu gurekin.

  

...irakurrri

155. artikuluaren aurkako manifestazio batera deitu dugu hainbat eragileok

Hainbat eragile politiko, sozial eta sindikalok, LABek barne, agerraldi bat egin dugu gaur Bilbon, larunbatean, azaroaren 4an, Bilbon bertan izango den manifestazioaren berri emateko. Protesta 17:00etan abiatuko da La Casillatik, "155.ari ez. Demokrazia eta erabakitzeko eskubidea" leloarekin. LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburu izan da agerraldian, EH Bildu, ELA, ESK, STEILAS, CNT, Etxalde, EHNE eta Gure Esku Dago eragileen ordezkariekin batera, besteak beste.
Hauxe da eragileok osatu dugun oharra:

Prentsaurreko hau ematen ari garen organizaziook arbuiatu egiten ditugu 155. artikuluaren aplikazioa eta Katalunian gertatzen ari diren espetxeratzeak nahiz gertakari errepresiboak. Beraz, inongo zilegitasunik ez duen Kataluniako Gobernuaren kargugabetzea salatzen dugu, eta ez dugu ontzat ematen Espainiako Gobernuak eskumenak bereganatu izana. Gainera, ezin dugu onartu Parlamenten -Kataluniako herritarren subiranotasun demokratikoaren erakundea- deusezteko erabakia, Mariano Raxoik agindutakoa.

Gure ustez auziaren edozein konponbiderako oinarria da eskubide zibil eta politikoak errespetatzea, demokrazian sakontzea eta erabakitzeko eskubidea aintzat hartzea.

Horrenbestez, datorren larunbatean, azaroaren 4an, Bilbon manifestazioa egitera deitzen dugu, honako aldarriarekin: “155.ari ez · Demokrazia eta erabakitzeko eskubidea”. Manifestazioa arratsaldeko bostetan hasiko da La Casillan.

Animatu nahiko genituzke herritarrak, erakunde eta eragile sozialak, sindikatuak eta alderdiak datozen egunetan mobilizazio honekin bat egin dezaten. Datorren egunetan plazaratuko genuke borondate hori adierazi dutenen zerrenda.

...irakurrri

Eztabaiden txanda iritsi da Ekimen Ibiltarira

Irunen izan da Ekimen Ibiltaria goizean, eta Hondarribiara iritsiko da arratsaldean. Hain zuzen ere, ekintza sindikaleko tailer bat egin dugu Palmera Monteron, eta, arratsaldean, Hondarribiako San Pedro kalean, eztabaidak egingo ditugu bertan muntatuko dugun Infogunean. Ostegunean berriro ekingo diogu “Lan duina, bizi duina” dinamikari: Oiartzungo Alcampotik abiatuta, auto karabana bat egingo dugu 10:00etatik 13:00etara; eta Pasai Antxon egokituko dugun Infogunean, beste hitzaldi bat egingo dugu arratsaldean, Zumardian.


Gipuzkoan sartu da gaur Ekimen Ibiltaria. Goizean goiz, delegatuekin ekintza sindikaleko tailerra egin dugu, eta 30 delegatu inguruk parte hartu dute. Kasu praktikoak landu ditugu.
Gero, Plastikos Alai enpresan lan osasunerako prebentzio neurriak eskatu ditugu eta Wocco enpresan Aldi Baterako Lanerako Enpresetako langileak lan taldean sartzea eskatu dugu. 




Gaur arratsaldeko jarduerei helduta, Hondarribian, 17:30ean, “Zaldunborda: Prekarietatea gune beltz berria?” eztabaida egingo dugu; eta, 18:30ean, “Etxebizitza, gazteok zer alternatiba ditugu?” mahai ingurua.

Pasai Antxon bihar egingo dugun hitzaldiari dagokionez, “Pasaiako badian duin bizitzeko, burujabetza eta aldaketa soziala” izenburua izango du. 18:00etan hasiko da, Zumardian jarriko dugun Infogunean, eta LABeko Ekintza Sozialeko kide Edurne Larrañagak, Portuko LABeko kide Jose Ramon Zapirainek eta Pasaiako alkate ohi Juankarlos Alduntzik hartuko dute hitza.

...irakurrri